Tagarchief: supermarkt

Waarom stopt ‘ie?

We staan bij het statiegeldflesseninleverapparaat van een bekende winkel. Zij staat vooraan en heeft net achter elkaar vier petflessen op de verkeerde manier in het apparaat geduwd.Ergens halverwege haar tweede poging om een petfles met zoveel kracht naar binnen te duwen kwam ik erbij staan.

IMG_2555 Ze mompelt: “ik snap het niet. Ik doe ze er gewoon in, waarom werkt het niet.” Haar haren hangen voor haar gezicht en ze zwiept haar sjaal om haar nek heen. Het is een lange sjaal die aan het rafelen is en ze zucht diep en trekt haar handschoen wat hoger op. De machine protesteert. Ze kijkt door het gat om te zien of er winkelmedewerkers in het magazijn aanwezig zijn om de band weer te laten draaien. Wederom probeert ze een fles achterstevoren erin te duwen. Met nog iets meer kracht. Nu komt de band helemaal tot stilstand en horen we een soort piep.

Ze belt en er komt een medewerker die de situatie opneemt. Hij loopt naar achteren en de ene helft van de zwarte klapdeur blijft openstaan zodat ik kan zien hoe hij met een collega probeert te praten. Collega gebaart “ga maar aan de andere kant kijken.”

“U heeft de flessen verkeerd in de machine gedaan. U heeft dit zelf veroorzaakt.”

Ze schrikt van het vonnis.”Ik deed het goed, ik heb niets verkeerds gedaan. ” Ze houdt vol en kijkt mij aan. Ik zie dat ze behoorlijk van de kaart is.

Ik zwijg. Vijf minuten later als de band weer loopt, stop ik mijn lege bierflesjes erin.

Het is nog steeds geen lente dus ik voel met haar mee. Het is allemaal niet zo gemakkelijk.

Als ik even later verderop in de winkel bij de afdeling bier en frisdranken kom,  verbeeld ik me dat ze aarzelt voor ze een fles in haar mandje legt.

Wij missen  Josef Tkaloun , uit de film “Empties” (2007), een film van de regisseur Jan Sverak. Hij zou vast wel iets positiefs tegen haar gezegd hebben.

Met een duikbril op in de supermarkt

Ze komen recht op me af. Zij heeft een standaard zwarte winterjas met de onvermijdelijke (nep) bontkraag aan, een spijkerbroek en charmante uggs. Ze loopt trouwens niet echt, ze struint meer maar misschien ligt dat aan de uggs of aan de drukte bij de groente-afdeling. Hij loopt net achter haar. Krullend haar, een zwart jasje en daar gaat het me om, een duikbril op. Op klaarlichte dag, op zomaar een zaterdag terwijl het nog niet eens regent buiten. Niet het standaardmodel duikbril (want dat zou je misschien nog begrijpen) maar een ouder model, zwart met flinke ronde glazen. Het plastic zit strak langs zijn oren. Ik heb dit model nog nooit gezien in een zwembad, laat staan in een buurtsupermarkt.

Onwillekeurig heb ik mijn wenkbrauwen opgetrokken en een mevrouw die me net als de duikbriljongen tegemoet komt doet hetzelfde. We knikken even naar elkaar en er verschijnt bij ons allebei een lachje. Je moet wel goed kijken want het is heel subtiel.

Had ik het wel goed gezien? Ze kijkt me aan en ik zie dat we allebei hetzelfde zagen. Zij spreekt uit: “Ja ha. Ja ja.Ja. “waarmee ze meteen heeft samengevat wat je hier zo van kunt denken. Het zou het begin van een script kunnen worden.

Wie verdeelt het werk?

Zou er ergens in Nederland een supermarkt zijn waarbij je met een stofzuiger op de stilstaande band de kleine snoepjes, kauwgompjes uit hun doosje moet nemen om het doosje en de snoepjes stofvrij te maken? Liggen de artikelen er lang genoeg om stoffig te worden? We kijken met verbazing hoe de cassières in Noord-Frankrijk bij De Carrefour hun tijd verdoen met stofzuigen en opruimen van kleine kruimeltjes. Toegegeven het is op deze dinsdag na Pasen een uitstekend moment voor schoonmaakwerkzaamheden alhoewel wij wel hebben geprobeerd twee werkneemsters een tijd bezig te houden met zoeken in de computer naar de reden waarom wij nog geen cheque hebben ontvangen.

 Frankrijk EN Cheques

Een cheque? Ja, ook dat kennen we niet meer in Nederland maar de Fransen lusten er wel pap van. Regelmatig staan we een tijd te wachten omdat er weer iemand met een cheque betaald. En je kunt ook het ongeluk hebben terugbetaald te worden in cheques als je bij een bedrijf toevallig teveel betaald hebt (omdat zij een verkeerde inschatting hebben gemaakt maar dit terzijde). Met die cheques moet je dan naar de bank en dan krijg je daar geld bij het inruilen. Waarom op deze manier gebeurt heb ik nooit goed begrepen, dat gedeelte van de inburgering heb ik nog niet afgerond.

Carte de Fidelite!

Graag vertel ik jullie over onze nieuwste aanwinst: de trouwe klantenkaart Totale inburgering. Als je als buitenlander met een A&H bonuskaart winkelt dan ken je de klappen van de zweep. Verplaats de scene naar Frankrijk en bestel een carte de fidelite, bij  de bekende supermarkt“Kruispunt”. Wij zijn van het trouwe soort en natuurlijk pas in tweede instantie dol op voordeeltjes dus dat lijkt ons wel wat.

Bedenk daarbij echter wel dat Fransen dol zijn op cheques in combinatie met een tikje bureaucratie. Daarmee wordt er een voor ons een ongekend uitstel van incasseren veroorzaakt. Die Fransen toch.Wij kopen net als zij onze “fidelite producten”, rekenen af aan de kassa en leren de romantiek van het wachten. We krijgen onze kortingscheques per postduif opgestuurd in de vorm van een cheque. Franse cassieres hadden namelijk graag op een postkantoor willen werken, en nu hebben ze de mogelijkheid om toch als nevenactiviteit en afwisseling van de kassa, wat cheques te posten.

Bent u er nog?

Die cheque nemen we de volgende keer mee naar de winkel, we wachten dan niet te lang omwille van de uiterste inwisseldatum. Vervolgens genieten we nog weken later van de korting van de lang vergeten fidelite-actie.
Leuker kunnen ze het niet maken! Die cheques worden 1x per maand, de 25e verstuurd en al je kortingen van de hele vorige maand staan erop.

Wij dachten vorige maand al een cheque te krijgen en daarom stonden we bij de informatie-balie en al snel waren er 2 medewerksters die een keer of 4 onze carte de fidelite vroegen en het nummer intypten (nee, scannen dat gebeurt hier nog niet). Uiteindelijk kregen wij te horen dat wij de cheque te vroeg verwachten, immers we hadden pas op die die en die datum de carte aangeschaft en toen stond ons adres waar de cheque naar toe gestuurd moest worden nog niet in de computer.

Te snel, he, wij weer, dat overkomt ons zo vaak hier. Als we terug in de auto zijn en toevallig in het voorvakje het bonnetje van die vorige aankoop terugvinden, zien we dat ze er meer dan een week over gedaan hebben voordat ze ons adres in de computer hebben getikt.

Dat is inderdaad iets wat je in deze drukke winkel : Het Kruispunt” niet zomaar erbij kunt doen. En wie houdt hier het overzicht bij al die drukte? Laatst vertelde een vriend over een functie bij staatsbosbeheer. Om een indruk te krijgen van wat zo iemand dan precies doet, vroeg ik naar die functie. “ hij is werkverdeler”. Dit schiet me nu te binnen als ik denk aan deze supermarkt.Zouden ze hier wel een werkverdeler hebben? Je moet er toch niet aan denken dat je zelf elke dag moet bedenken: goh, heb ik eigenlijk dat adres van die twee Nederlanders die zo graag een carte de fidelite wilden al ingevoerd?

Werkverdeler, het is een functie die ik zelf eigenlijk altijd wel hem geambieerd. Meer nog dan coordinator waarbij de vrees blijft dat je jezelf nog een werkzaamheidje moet toe-coordineren. Als werkverdeler lijkt het me uitgesloten dat er iets dat op werk lijkt, zou blijven liggen.

Eens even in de gaten houden of ze bij deze Carrefour een openstaande functie voor werkverdeler hebben en dan wel het liefst part=time in de even weken. Ik kan heel goed vooruit plannen.