Tagarchief: Verhalen

Oorlog in de trein

“Leuk man, we gaan met tanks een dorp overvallen!”

Ik kijk verbaasd op en zie dat een jongen in militaire kleding iets verderop in de trein enthousiast zit te vertellen. “We gaan twee weken naar Duitsland want daar hebben ze dat allemaal mooi voor elkaar”. Ik hoor niet zijn hele verhaal want tegenover mij zit een vrouw met een hele grote telefoon te bellen:

‘Nee, je luistert helemaal niet. Je zei wel “doei!” Dat doe je toch niet? Nou ja! Ze haalt de telefoon van haar oor en kijkt op het scherm. Blijkbaar hoort ze de ander niet meer. ‘Hee, ben je daar nog?’ Even later verbreekt ze de verbinding en begint driftig een smsje te typen.

De militair is ondertussen zijn rooster voor het komende jaar aan het bekijken:

‘O, lekker, we zijn vanaf eind juli tm augustus vrij en daarna hebben we sopsop cursus en daarna is het geloof ik een goede tijd om naar Irak te gaan. 25 graden overdag en 5 graden ‘s nachts. Prima te doen. En die oefeningen zijn hetzelfde als wat we al eerder gedaan hebben. Eigenlijk zijn al die oefeningen allemaal hetzelfde. De combi-oefeningen zijn in juni’.

Het meisje tegenover me heeft inmiddels al weer gebeld: ‘hee, nou heb je mijn smsje ontvangen? Ja, waarom bel je dan niet terug? Je weet toch dat ik boos op je ben’. Ze begint nu heel hard en snel te praten. Even later verbreekt ze de verbinding weer en stuurt een mailtje. Het is wel een bijzondere oorlogsvoering zo per telefoon, sms en mail. Een soort combi oefening. Zij hoeft er in ieder geval niet voor naar Duitsland.

Ondertussen kijk ik uit het raam en zie hoe we Eethuis ‘De Generaal’ passeren.
Eerder verschenen op mijn oude weblog, op 23 november 2006, toen er nog geen whatsapp bestond.

Ga naar Diederik van Vleuten – Daar werd wat groots verricht

Het is niet omdat ik mijzelf zo belangrijk vind dat ik dit geschreven heb, maar ik vind wel dat ik in een belangrijke tijd geleefd heb. De grote veranderingen die zich in de wereld voltrokken tijdens mijn leven zijn als een waterval over mij en mijn generatie heen gekomen. Daarvan wil ik nog een laatste maal getuigen”

Daar begint Diederik van Vleuten zijn voorstelling mee: dit heeft zijn Oom Jan opgeschreven.
Kan ik het mooier en ontroerender zeggen dan het al gezegd is in één van de vele commentarenop de website van Diederik?
Nee.
Vrijdag zag en hoorde ik Diederik over zijn Oom Jan, over Nederlands-Indië, over onze vreemde geschiedenis daar, over Aukje, over liefde, over het leven. Vandaag, zondag, ben ik nog steeds ontroerd en mail ik aan mijn naasten om hen te vertellen

Ga!
Ga het zien!
Luister!

Ik ben geen meesterverteller zoals Diederik. Dat hoeft niet. Ik zie het als mijn taak om ervoor te zorgen dat de zaal uitverkocht is. Dat iedereen gaat luisteren en kijken. Dat verhalen weerklank vinden. Dat mensen de tijd nemen voor de zaken die er werkelijk toe doen.

Daar werd wat groots verricht….
Met dank aan Erik van Muiswinkel die ervoor zorgde dat Diederik solo ging.
Met dank aan de vader van Diederik van Vleuten die Diederik een familie-archief bezorgde.
Met dank aan Jan, die kaartjes kocht voor hemzelf en voor zijn vrouw die over deze voorstelling gelezen had maar die zelf niet kon omdat hij vergeten was dat hij op vakantie zou zijn (arme Jan)
Met dank aan mijn vriendin die mij meevroeg.

(foto uit het familie-archief van Diederik van Vleuten – Oom Jan en Aukje 1936) Foto © Archief van Vleuten
Meer informatie en speellijsten? Zie: Klik hier

Als ik Diederik mail om toestemming te vragen om de foto te gebruiken, krijg ik bijna per omgaande een reactie per mail waarin het volgende staat:

Beste Juffie

Wat netjes dat je dat vraagt in deze tijden. Ik geef je graag toestemming, zeker na het lezen van je zeer wervende tekst. Dank!
Misschien zou je willen vermelden Foto © Archief van Vleuten

groet!

Diederik

Toegevoegd op 16 februari 2012
Diederik van Vleuten bij Pauw en Witteman 15 februari 2012, vanaf minuut 15.


Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.

En vandaag een artikel in de Volkskrant.
De dvd komt zaterdag uit voor iedereen die dit gemist heeft. Bestellen via de website van Diederik.

Wordt the Dog Whisperer ook in België uitgezonden?

Is het echt, echt nodig? Ik zucht nog eens diep omdat ik er tegenop zie.

Ik zat nog in de zucht van: ga ik echt naar de mensen in dit dorp die iets verderop wonen en waarvan ik toevallig weet dat ze internet hebben sinds een tijdje? Vandaag geen lange tegenwind en regenfietstocht van 20 km heen en 20 km terug om ergens te gaan internetten, om aan te komen en te zien dat ze net gesloten zijn…
Nee, vandaag een paar huizen verder. Blijkbaar heb ik er de motivatie voor want niet veel later dan die zucht sta ik met mijn laptopje voor het hek.

Hond
Een oorverdovend geblaf. Drie honden. Drie slecht opgevoede honden. Hier wonen vast hondenliefhebbers. De ene hond, een hele grote zwarte, gooit je het liefst omver en wordt nooit door het baasje tegengehouden. Standaard draagt hij geen halsband dus is het moeilijk om hem vast te grijpen. Volgens Lieve, zijn bazin, komt dat omdat “hij neurotisch geboren is”. Aha. Ze hadden blijkbaar geen tijd voor de puppytraining.

Wat zou Middas Dekkers hier van zeggen? Maar ja, Midas zou natuurlijk zelf meteen internet laten installeren als hij een huis in Frankrijk zou hebben. Ik heb zijn laatste boek “Rood” uit en dat had wel wat beter geredigeerd mogen worden zo bedenk ik, dus misschien heeft hij ergens anders een 2e huis zonder internet waardoor je tot een boek als “Rood” komt waarin het verhaal alle kanten uitwaaiert om dan af en toe weer bij een feitje met iets ” roods” terug te komen.

Systeem
Goed, ik dwaal af want ik sta nog steeds voor het hek met 3 blaffende springende honden aan de andere kant. Voor die ene neurotische hond is er een heel duur systeem aangeschaft met elektrische draden en als het goed is (ja dat vinden zij) krijgt de hond een waarschuwingsshock als hij te dicht bij het hek komt of nog erger: als hij erdoorheen zou glippen. Tja, niet goed opvoeden kost een hoop geld. De halsband waar dat elektrische systeem aan vast zit heeft hij (zoals ik al vermeldde) bijna nooit om.

Lieve komt in de deuropening staan, ze is groot en fors en roept van ver met schrille stem: “Kom je voor mij?” Ik schaam me onmiddellijk. Nee, ik kom niet voor haar en ook niet voor de honden die blij lijken met elke levende afleiding. Ik kom om te vragen of ik mag internetten. Puur egoisme. We staan niet op koffiedrinkende voet met elkaar, en kennen elkaar een klein beetje van een dorpsfeest.

“Eh, nou ik wil je om een gunst vragen. Zou ik mogen internetten bij jou bij uitzondering (niet dat ik van plan ben om elke week op de stoep te staan!) Ik heb mijn eigen laptop meegenomen”. Dit laatste had ik beter niet kunnen zeggen.

Zo is hij nou eenmaal
“Nou je kunt er niet op met die laptop want het vriendje van mijn dochter probeerde dat en toen kon hij er niet op en later kon mijn man Bertrand er helemaal niet meer op en toen hebben we….” de rest gaat verloren in de herrie van springende blaffende honden. Ik ben geen heldin en schrik terug van de zwarte hond die hard tegen me op springt en doe moeite om te blijven staan. Hij heeft scherpe nagels die tegen mijn borst aankomen. Lieve is verbaasd: “Heb je daar schrik van? Ach zo is hij nou eenmaal”.

Gelukkig komt er van binnen een dochter die probeert de Grote Hond wat in te tomen. De kleinere hondjes komen nu volop aan hun trekken nu de Zwarte even weg is. De één probeert me te likken en de ander staat te keffen terwijl hij of zij tegen mijn been uitrust.

Ik mag op de laptop van de dochter, Natasha. De laptop staat in een kamer die vol ligt met dekens en manden voor de honden waar ze natuurlijk niet op willen liggen. Welnee, ik ben er immers!

morgen deel 2 (eerder gepubliceerd op weblog)

Camino 2

* * *

Camino de Santiago-2

Zoals beloofd ga ik jullie aan een aantal medepelgrims voorstellen…

Marie-Claire, de kleine Francaise met de enorme rugzak. In die enorme rugzak had ze zelfs een borstel voor haar schoenen bij zich. Verder had ze de meest prachtige witte truien die er eindeloos over deden om te drogen.


Dan was er Vanessa, de Grote Française, die altijd wist of we links of rechts moesten en die altijd nog energie had om iets te bezoeken na lange wandelingen. Ze vond dat ik begrip moest hebben voor mensen die snurken (ze snurkte zelf ook). Ze hielp graag iedereen maar als dan onze slaapkamer spontaan een crisiscentrum geworden was, kon ze ook zo maar gaan douchen en liet het aan mij over om de crisisgevallen te ‘behandelen’.


In de eerste week ontmoette ik Dani en Tim, twee Engelsen die al snel verklapten dat hun budget te krap was, hun rugzakken te zwaar en het schema te strak. Toch hadden ze altijd wel tijd om een biertje of een wijntje te drinken. Of om een sms-boodschap op de grond achter te laten.

Al snel leerden wij ook George, de Engelse priester, kennen die liep voor de Wereldvrede. Hij liep zo hard, dat hij een keer flauw viel op de gang. Nadat hij was bijgekomen, moest hij overgeven bij ons op de slaapkamer en vervolgens wilde hij niet meer weg.




Dan Koitchi, een artistieke Japanner die iets vaags deed met kunstwerken. Marie Claire vond dat hij stretch -oefeningen moest doen na het wandelen. Ze sommeerde mij om haar instructies voor hem te vertalen in het Engels. Het was ons niet duidelijk waarom hij pas na 3 dagen in mooi Frans vertelde dat hij al een tijdje in Frankrijk woonde om – juist – iets vaags met kunstwerken te doen.

Pas later, al bijna in Spanje, ontmoette ik Laszlo, een Zweedse dokter die overal werk zag. Hij hield consulten onder de boom, schreef recepten achterop chocoladepapiertjes en behandelde mensen met geinfecteerde nagels. Liep er een hond over het pad, dan zag hij het meteen als die een oogziekte had.

En dan was er Britt, de Zweedse bibliothecaresse die veel met de dokter sprak. Ze leerde van hem van alles over de Zweedse Gezondheidszorg maar heeft daar nu niets meer aan. Ze kwam namelijk haar Grote Liefde tegen die Catalaans is. Ze woont tegenwoordig in Barcelona.

In Galicia ontmoette ik Francois, een Franstalige Canadees. In zijn wonderlijke Frans-Canadese accent vroeg hij aan Dolores, een negentigjarige Spaanse, wat het geheim is om zo gezond oud te worden en nog steeds goed te lopen. Francois had namelijk al een tijdje pijn aan zijn voet maar liep, na een consult bij Laszlo en wat medicijnen, toch maar gewoon door naar Santiago.

Dat deden we bijna allemaal, gewoon doorlopen naar Santiago.

* * *