Tagarchief: voetbal

Next Goal Wins

.

Daarom sporten zij

Je vergeet dat er redenen zijn om van voetbal te houden. Het is een sportieve krachtmeting, je moet samenwerken, je moet zorgen dat je conditie op peil blijft, je moet je soms ondergeschikt maken aan het team, vaak een tandje erbij zetten, je grenzen verleggen, iets bereiken waarvan je van te voren niet had gedacht dat je het kon. Als het goed is, dan is het iets waar je naar uitkijkt, waar je met plezier je helemaal uit de naad werkt. Niet omdat je er heel veel geld voor betaald krijgt, welnee, omdat je niets mooiers kunt bedenken dan lekker spelen.

Zin in!

De documentaire maakt dat je zin krijgt om een sliding te maken, je helemaal in het zweet te werken, een berg te beklimmen (of gewoon een stukje te gaan hardlopen..)Je zou al deze positieve dingen bijna vergeten vanwege al het voetbalge(w)eld. Dat spoort niet.

Het beste 

De documentaire Next Goal Wins haalt al dat plezier weer naar boven, het ontroerde mij. Een (Nederlandse) coach Thomas Rongen die nog met voetballegendes als George Best en Johan Cruijff speelde, en jaren als trainer/coach in de VS werkte, is de enige die zich aanmeldt om het team van Amerikaans Samoa te trainen.Een team dat nog nooit een wedstrijd gewonnen heeft en ooit verloor van Australie met 30-0 of 31-0.Thomas Rongen geeft hen het beste van zichzelf en krijgt er veel voor terug.

“These guys play because they love to play”. Een speler, Jaiyah,  wordt als eerste transgender ooit, door hem opgesteld in de basis van een WK-kwalificatiewedstrijd. “Jaiyah is geen man of vrouw maar een voetballer.”

Hart

Het zou mooi zijn als allerlei veelverdieners (coaches én voetballers) deze documentaire zouden bekijken en hun hart ervoor openzetten. O ja, jullie moeten hem ook zien natuurlijk (had je al kaartjes?) en niet wachten totdat ze er een half minuutje tijd aan spenderen in DWDD. Laat de Wereld maar even stilstaan en geniet van Next Goal Wins, gemaakt door de Britse documentairemakers Mike Brett en Steve Jamison

Duimpjes omhoog

oranjebootjeHet is al diep in de nacht terwijl buiten het vuurwerk klinkt als ik  een voetbalanalyse op de radio hoor waarbij ze nog steeds behoorlijk jolig klinken. Nadat er eerst uitgebreid gepraat is over hoe Arjen Robben de rol van de ‘natuurlijke’ aanvoerder overgenomen heeft van Robin van Persie (‘en hij moet ook niet zeggen dat je ergens van gaat huilen – wat een onzin’), gaat het over de sfeer tussen de Nederlandse spelers en hun gedrag op het veld met als conclusie “ze staan er wel echt als team”. Alleen niet op alle facetten wordt  de sfeer als alleen maar ‘natuurlijk’ getypeerd.

Onzin

“Dat met die duimpjes omhoog als er een hele slechte pass is geweest, dat moet afgelopen zijn hoor. Wat een onzin”

“Ach, zegt er ééntje heel rustig, “ik denk dat ze al blij zijn dat een ander ze ziet lopen!”

Teamgeest

Wat heerlijk, dat zou in andere branches ook moeten gebeuren als je je collega’s iets onnozels ziet doen: wordt er een verkeerde order geplaatst, is iemand iets vergeten of werkt hij niet geconcentreerd: even de duimpjes omhoog! Dat doet wonderen voor de teamgeest. Je hebt geen heidedagen meer nodig “met inhoudelijke bijeenkomsten” en er valt nooit een feest in het water.

Allez les bleus!

Verbaasd kijk ik naar mijn schermpje. Net heeft Franse Michel “Allez les bleus” ge’smst. Dat hij een sportfan is weet ik, meestal kijkt hij naar rugby dat ontzettend populair is in (Zuid-)Frankrijk. Wist ik veel dat juist vanavond Frankrijk in Parijs aftrapt tegen het Nederlandse elftal.

Uitgerekend een Fransman moet me hieraan herinneren. WK – jeetje – we hebben net die Olympische Spelen gehad. Een oefeninterland met Les Bleus. Ik denk er nog even over na wat ik ga terug sms’en.

Percuter
Opeens moet ik weer denken aan die beruchte wedstrijd Frankrijk- Italie, de WK finale 2006. We bekeken de wedstrijd vanuit een Frans zomerhuisje, een huisje waar de energie van zonnecollectoren kwam. Omdat we vreesden niet genoeg energie te hebben voor de hele wedstrijd, werd de tv uitgezet in de pauze. Er volgde namelijk een verlenging (weet u het nog?). Tijdens de pauze liepen wij even naar buiten en bewonderden de bergen en het prachtige uitzicht en we konden Italie bijna horen omdat het huisje vlakbij Italie lag. De vader van mijn vriendin had nog voorgesteld om de wedstrijd in een Italiaanse kroeg vlakbij te bekijken. Ik vond dat een geinig idee maar de anderen (Fransen) keken hem aan alsof hij compleet gestoord was. Trouwens de Fransen zijn niet zo super enthousiast over hun voetbalploeg en begrijpen de oranjekoorts niet.

Uiteindelijk won Italie met 2-0, de Fransen wilden maar niet scoren, Zidane deed raar (De Zidane-kopstoot) en ik hoor nog de vader van een vriendin roepen: percuter, alors, percuuuuuuter! met nog wat woorden die ik nu niet herhaal, maar dat “percuter” wilde maar niet lukken.
We dronken wijn na afloop, dat lukte wel.

Allez les oranges!