Tagarchief: VPRO

Idfa in Eye

idfa-logo-2016-light-outline

Documentaire “France” van Depardon

Geen betere dag om in het donker te gaan zitten dan op een sombere dag in november. Regen en wind drijven ons over het Ij naar Eye. Binnen droog met ietwat tocht bij het raam. We klagen niet want we hebben er prachtig zicht op de natte buitenwereld op het water. Vergeleken met het IFFR publiek (Volkskrant/Trouw-achtig) komt het IDFA publiek (VPRO) intellectueel over. Fijn om daar tussen te mogen zitten. Ondanks het vroege middaguur een volle zaal voor “France”. We stappen in bij Raymond Depardon dwars door Frankrijk, in een oude caravan. Slow film. Een caravan is immers geen hippe camper en Raymond kiest uiteindelijk voor het kleinsteedse leven. Hij registreerde gesprekken tussen familieleden, geliefden en oude vrienden.

Luistert er iemand?

We kwamen somber de zaal uit. Wie luisterde er eigenlijk naar elkaar in die gesprekken? Wie had er iets moois te delen? Zelfs de geliefden leken langs elkaar heen te praten en andere belangen te hebben. En dan die oude man die verdrietig vertelde aan zijn vriend dat zijn dochters het te druk hebben om nog bij hem op bezoek te gaan. Zijn vriend hoorde hem amper want die was te druk met trots vertellen hoe vaak en hoeveel bezoek hij wel niet kreeg. En hoeveel gescheiden vrouwen hoorden we wel niet die exen hadden die het co-ouderschap niet bepaald omarmden.

Andere uitwerking?

We waren het erover eens:het idee voor de documentaire was interessant maar een andere uitwerking zou een positievere  uitwerking op ons hebben gehad. Misschien had Depardon elk stel kunnen laten filosoferen over een levensprobleem van een ander stel of misschien iets positiefs laten noemen dat hun leven/vriendschap/contact verrijkt.

Drank en delen

Wij filosofeerden over de vraag of het altijd zo geweest is dat mensen niet naar elkaar luisteren of dat dit slechts een registratie was van dat onvermogen? Zijn mensen per definitie alleen geïnteresseerd in hun eigen wensen en hun eigen leven? In ieder geval waren we hard aan drank toe. We mochten aanschuiven bij een mevrouw die aan een raamtafeltje zat. De ober was echter niet zo flexibel, hij gebood de mevrouw om onmiddellijk af te rekenen anders kwam zijn tafeltjesysteem hopeloos in de knoei. Mocht je hopen op onverwachte gezellige tafeldelers in Eye weet dan dat je dan je portemonnee meteen moet trekken.

Wij voeren naar de overkant om uiteindelijk in een schattig Thais “snackbarretje” op de Zeedijk te belanden waar tafeldelen juist noodzakelijk was. Aanschuiven als concept. Wij kletsten wat met onze tafeldelers uit Nijmegen. (“Wij komen hier vaker-goeie plek-goed vers eten! Kenden jullie dit?Nee!) We houden dit adres geheim anders moeten we de volgende keer niet alleen tafels maar ook stoelen delen.

Tot slot treinden we terug maar niet voordat we de samenreiskorting opnieuw hadden ingesteld. Werkelijk: let goed op als je dit instelt en kies voor heen-en terugreis. We zijn een super individualistische maatschappij. Je kunt samen heen en alleen terug. Wij deden dat niet, we reisden samen. We hadden nog wat te filosoferen en spraken met elkaar. Raymond Depardon was er niet bij.

Doe mij maar meer van’t Zelfde – Superschool

Dankzij Monika Boekestijn met wie ik een passie deel, werd mijn aandacht gevestigd op de VPRO-uitzending Tegenlicht met Eric van’t Zelfde, een schoolleider met lef in Rotterdam. Eerder had ik al bij toeval een interview gelezen in de VPRO-gids met hem en zijn broers (allebei rechters).

Heeft u 20 minuutjes over om te horen welke kant we op moeten met het onderwijs? Kijk dan naar de Tegenlicht uitzending. En dan weet u vast op wie ik zou willen stemmen als hij de politiek in zou gaan. Zijn verhaal scheelt mij een blog of 100. En mocht u nog geld teveel hebben (alweer een bonus gekregen?) en een goed doel zoeken…

Radioprogramma OVT van de VPRO

Ovt staat voor Onvoltooid Verleden TIjd en nee, ik ga het niet over taal hebben. Ik wil het met jullie hebben over het Radioprogramma van de VPRO. Een programma over de geschiedenis, de onvoltooid verleden tijd,met discussies, reportages en ooggetuigenverslagen. Iedere zondag van10.00 tot 12.00 uur op Radio 1.

Het programma is al mooi voordat het begint. Omdat het met die geweldige tune begint waarvan ik tot voor kort nooit van wist wie het was, of wat het was. Ik blijk niet de enige te zijn die deze muziek zo mooi vindt want op het internet lees ik over een speurtocht.

Eerst de muziek, dan weet je tenminste waar ik het over heb. klik hier voor een fragment. Elke keer krijg ik er weer kippenvel van, je kent het vast wel, het aangename soort kippenvel. De muziek voert je mee naar het verleden, neemt nog eens alle facetten door. Je kunt zelf kiezen welk instrument je het meest wilt volgen.

Veel luisteraars bleken het zich af te vragen en men begon te speuren. Het werd een interessante zoektocht en volgens mij zou de VPRO een programma moeten maken over deze muziek. Of is dat al gebeurd? Nee? Dan!

Wout van Tongeren vond de naam van de muzikanten maar toch blijft er nog steeds wat mysterie hangen. In ieder geval gaat het om Tverbul of Tverboul.Tverbul is de naam van een muziektheatervoorstelling (en een film van dezelfde makers) gemaakt door een groep acteurs en muzikanten onderleiding van Yevgeny Arshansky en Alexej Paperny.Na wat doorklikken kom ik op het engelstalige gedeelte van de groep ” Paperny”, alleen als ik wil bestellen blijk ik weer doorgeleid naar een Russische website en daar begrijp ik weinig van.

Is de muziek van Tverbul of van Paperny in Nederland te koop? Voor mij nog een vraag.

Dit bericht publiceerde ik eerder op een oud weblog.

Mochélan zingt ‘Notre Ville’

Heb ik niet opgelet of wordt zijn muziek niet gedraaid in Nederland? Kennen ze hem in Vlaanderen wel? Hij komt uit de buurt van Charleroi, Belgie. Hij won de 1er prix du concours Musique à la française 2012. Jammer dat niet al deze muziek de grens overkomt. “Notre ville” gaat over Charleville.   In aflevering 1 met Annelies Verbeke ” Het Belgie van…”  (VPRO) wordt Charleville bezocht.

Mochélan (afkomstig uit de regio van La Louvière) zingt over Charleville, une ville d’ouvriers.  Wat doet hij niet: slam, rap en theater. De prijs ontving hij o.a. omdat hij begrijpelijke teksten schrijft waar tegelijkertijd veel zorg aan is besteed.
Hedendaagse dichterij die nostalgie oproept. Het zou mooi zijn als iemand op deze manier over Utrecht zou zingen.
Doe dan maar iets over Vrede van Utrecht 2013
On est une ville d’ouvriers, une ville de travailleurs

Une ville dépouillée mais pas une ville de pleurnicheurs

Une ville désertée, une ville qui perd d’l’ampleur

Une ville qu’ils ont usée, dépecée de sa valeur

Mais dans notre ville y’a d’la gaité, dans notre ville y’a du coeur

Avec parfois pt’être un peu trop de dureté dans la rancoeur

On est une ville d’écorchés, une ville à 100 à l’heure

Une ville où l’on peut marcher, fier de sa couleur

On est une ville urbaine, une ville de caractère

Une ville où ça dégaine car personne veut finir par terre

On est une ville humaine, un vrai p’tit univers

Une ville qui se démène, une ville qui s’unit vers

Une ville saine, une usine de producteurs

Une ville qu’on aime même quand elle fait un peu peur

Notre ville est belle car son histoire est riche

Trop peu d’gens s’en souviennent et beaucoup trop s’en fichent.

*

“On” dit de notre ville qu’elle est sale, qu’elle pue comme une porcherie

mais “on” oublie que le beau port, c’est à Zeebrugge qu’ “on” l’a construit

On dit de nos habitants qu’ils sont vils et malpolis

Alors qu’ils ont sué eaux et sangs pour un capital qu’on leur a pris.

*

On est une ville d’ouvriers, des communes de travailleurs

Une ville d’oubliés, qu’on laisse mourir sans pleurs

On dit d’notre ville qu’elle est méchante, dangereuse et aggressive

Mais ils oublient qu’en 70 ce n’est pas nous qui avons lancé l’offensive

On dit d’chez nous qu’y a qu’des têtes creuses et des braqueurs

Moi j’vois une populace malheureuse, qu’on a plongé dans la torpeur

Notre ville sait se r’dresser alors on étouffe sa vigueur

Mais notre ville, plus elle est blessée, plus elle retrouve son honneur

On est une ville qui a l’habitude d’avoir la vie rude

Une ville qui a l’attitude partagée entre crue et prude

Une ville où y’a de tout, zébrée comme son maillot

Une ville où l’on s’en fout; on est avant tout Carolo !

Notre ville s’mutile, elle est malade de l’intérieur

Sur le fil du futile, on l’agresse de l’extérieur

Notre pays s’égare et s’expose à la noirceur

Jauni d’un air hagard et explose dans la rougeur.

*

On dit d’notre ville qu’elle fait mal mais elle se bat et ça dérange

De voir un combat frontal entre ceux qui commandent et ceux qui rangent

On est une ville d’ouvriers, d’gars courageux et francs

Une ville qu’encaisse les coups et qui les rend !

*

J’ai 6000 bonnes raisons d’aimer ma ville

Tout d’abord, y’a ma ma maison, un cordon et mon nombril

Dans la partie basse j’me suis fait taper d’ssus

Ca m’a appris à encaisser et à éviter les tordus

Dans la partie haute, avec les flics, j’me suis fritté

Ca m’a permis de distinguer justice de justicier

Dans la périphérie, à nos potes on s’est juste fiés

Ca nous a appris à s’unifier au moment d’se justifier

J’entends plein d’types crier qu’dans nos rues y’a des rings

Perso j’en connais qu’un et il fait l’tour de Charlyking…

****

Sources : Charleroi Magazine – Septembre 2010

3 zinnen column

Roos van de column “Dorst” in de VPRO-gids heeft geen vat meer op haar leven en wil graag van anderen horen hoe ze de balans tussen ambitie en genieten kan houden. Even ben ik in de verleiding om Roos uitgebreid te mailen (dorst@vpro.nl) met praktische relativerende tips die een leven lang meegaan zoals tegen Roos zeggen dat je zelf vaak tot het beste antwoord komt.

Even, zeg ik je en mijn even duurt echt maar heel even.

(*Mijn 3 zinnen column is gebaseerd op de column in de VPRO-gids)