Ben je een beetje blij voor mij?

1Volgens een onderzoek uit 2006 van de Amerikaanse psychologe Shelly Gable is de manier waarop vrienden reageren op positieve gebeurtenissen bepalend voor vriendschap.  Haar onderzoek What Do You Do When Things Go Right laat zien dat hulp in goede tijden juist van belang is voor de vriendschap en dus niet het idee “vrienden in tijden van nood”.

Een constructieve en actieve reactie op succes zorgt voor een nog groter  gevoel van welbevinden, bovenop de positieve gevoelens over het succes. Het delen van goed nieuws met een vriend geeft gelegenheid om gevoelens van begrip te tonen. Ook in romantische relaties.

Hieronder een (bewerkt)  voorbeeld uit het boek  “Nooit meer druk”(2014) van Tony Crabbe die dit oude onderzoek gebruikt om iets te zeggen over betrokkenheid. In het boek constateert hij trouwens zelf dat hij doordat hij het te druk had in zijn leven, niet zoveel betrokkenheid meer toonde ten opzichte van zijn kinderen.

Gesprek

Je bent gevraagd voor een regionaal sportteam.

“Volgende maand worden we uitgezonden naar Parijs voor een internationale wedstrijd”

De reactie van een vriend/partner/ouder

 

Passief – opbouwend

  • ‘Dit is groot nieuws. Je verdient het. Ze hadden je al veel eerder moeten selecteren.

Passief – afbrekend

  • “O, geef het zout eens door”

Actief – opbouwend

  • “Dat is geweldig. Vertel!

Actief – afbrekend

  • ‘Zo. Parijs is ver weg. Wat gaat dat kosten? En hoe moet het dan met….?

 

Advertenties

We moeten weer eens afspreken!

De beste wensen!
De beste wensen!
staat er op het kaartje, én ‘sorry dat we zo laat zijn met onze nieuwjaarswens’.

Beste Henk en Ingrid

Hopelijk zijn jullie het jaar goed begonnen en gaat het allemaal lekker, privé en op het werk. Goed te lezen dat jullie nog bij elkaar zijn. Het duurde wel lang dit jaar, ik had al geen kaartje meer verwacht. Tenslotte zijn al zoveel mensen gestopt met het sturen van kaarten. Helaas kan ik jullie niet schrijven omdat er geen adres achterop stond. Gelukkig heb ik een blog, wisten jullie dat al? Soms duurt het een tijdje voor de informatie goed ‘doorkomt’.

Anja is weg
Mochten jullie dit lezen hier op mijn blog, jullie vriendin Anja woont al meer dan 6 jaar elders met haar twee keffende hondjes, zo weet ik van mijn buren. Helaas kan ik geen post aan haar doorsturen omdat ik geen nieuw adres heb gekregen. Mochten jullie haar tegen het lijf lopen als ze haar hondjes uitlaat, wil je haar dan zeggen dat ze nog contact op moet nemen met een tandarts, met de afdeling neurologie van het UMC en dat er nog een rekening openstaat bij een bekende Modewinkel? Ze moet haar pasje inleveren en zal er de komende jaren geen nieuwe pas voor terug krijgen. Excuses dat ik dit zo laat meld, dat van dat pasje schreven ze al een jaar of 3 geleden.
Groningen of Assen
Het lijkt me fijn om van jullie te horen (als die afspraak doorgaat)of ze nog op wintersport is geweest. Hopelijk vond ze het niet erg dat ik twee gidsen van Chalet Service teruggestuurd heb. Zelf zou ik trouwens voor Oostenrijk kiezen of misschien is Kroatie een goede optie, weten jullie dat misschien? Vraag Anja eens welke tentoonstelling zij op dit moment aan zou raden (het museumblad vond ik niet zo heel erg interessant, maar zij kan er zelf vast boeiend over vertellen). Zelf denk ik aan Jaime Hayon in het Gronings Museum. Of vindt Anja het Drents Museum in Assen een beter idee?
Afspraakje
Mag ik jullie complimenteren met het feit dat jullie al die jaren zo trouw een kaartje sturen en er behalve de beste wensen ook altijd nog iets persoonlijks op schrijven? Leuk kaartje ook! Door jullie Uitroepteken heb ik het gevoel dat het er echt van gaat komen!
Misschien zouden jullie met mij eens af willen spreken? Zo ergens rond 2020 lijkt me wel wat, hoewel het kan dat er dan een nieuwe bewoonster woont die jullie ook wil leren kennen. Je begrijpt dat ik haar/hem dan een update zou geven.
Ach, hoe meer zielen hoe meer vreugd, toch? Hé ik ga er weer een eind aan breien ( helemaal hip met die Nordic Art van Arno&Carlos- of is dat al weer uit?) en tot volgend jaar?

Natuurlijk wens ik jullie ook nog het allerbeste! Echt!

Echt het alleralleraller beste, vooruit dan maar: voor de komende jaren.

De “nieuwe” bewoonster.
Juffie

Toen er nog geen mobiele telefoons waren…

2925554954_d74030d96fIn Evora

Samen met een vriend reisde ik -lange tijd geleden – naar Portugal. We wilden oud en nieuw vieren met een bevriend stel. Zij hadden alles van te voren geregeld en gereserveerd. Wij niet en waren vanaf vliegveld Faro doorgereisd naar Evora. Daar hielden we ons bezig met veel bolos eten en uma bica drinken in een pasteleria  waar het reuze gezellig was.

We waren er trots op dat we snel het systeem: eerst een bolo,een gebakje uitkiezen, een bonnetje laten printen en pas laterbetalen,  meteen begrepen. Daardoor aten we ook te veel bolos. Ik proef nog de hemelse amandelcake (toucinhodo Ceu), Met een volle buik gingen we op zoek naar ons pension.

EvoraOud en nieuw
Onze vrienden zouden naar ons toekomen. Wij wisten waar het leuk was Oud en Nieuw te vieren! In Evora.Op de dag zelf raakten we wat teleurgesteld: waar bleven ze toch? Terwijl de straten steeds leger werden en ik op een taxistandplaats zelf de telefoon maar opnam omdat hij bleef rinkelen en er geen taxi-chauffeur in zicht was, zochten de Portugezen het binnen. Wij zochten het buiten. Af en toe ging een van ons naar het pension om te kijken of onze vrienden…. Nee…

Fechado
De pastelaria was ondertussen erg ‘fechado’. Geen café open, geen vuurwerk, zelfs geen klein rotje waardoor we af en toe zelf eventjes zachtjes riepen: ‘Bam!’ om ons eraan te herinneren dat we echt een jaarwisseling zouden meemaken. Na een tijdje pikten we een Canadees op die een beetje eenzaam met een stuk stokbrood op een plein rondliep. Met gevoel voor understatement zei hij: ‘It’s family people, these Portuguese right? They forgot to tell me.’

Shit happens
Hij nam ons mee naar zijn pension dat dichterbij was dan het onze. We knabbelden aan het oude stokbrood (we teerden nog op bolos) en wensten elkaar een Feliz Ano Novo terwijl we probeerden het ons comfortabel te maken op een klein doorgezakt bed en een stoel met een hele rechte leuning. De Canadees was al steeds meer vriend geworden dan onze vrienden die zomaar niet kwamen opdagen. ‘Shit happens’ zei hij en we hadden het over andere belangrijke zaken.

Langzaam daagde het echter bij mij. ‘Welk adres hebben we hen gegeven?’ Het verkeerde adres zo bleek. Nou ja, susten we ons geweten: ze hebben het vast gezellig gehad.

Een aantal dagen later reden we naar de kust, naar onze vrienden. Zij hadden ons wel hun juiste adres gegeven en zo konden we – toch een klein beetje gespannen- bij het juiste huisje aanbellen. De deur gingopen en…. ‘Jullie! Aha.’ De vriend liep weer naar binnen en liet de deur openstaan. Een niet echt enthousiaste uitnodiging voor ons om door te lopen naar de huiskamer.

Op de motor
Een uur later kenden wij het verhaal. Ze hadden een motor gehuurd om naar ons toe te komen. Het had geduurd voor ze een motor mee mochten nemen, immers iedereen was drukker met zijn familiefeest die avond. Uiteindelijk waren ze vertrokken op de motor. Die was oud en er kwam een hoop herrie uit. Het schoot niet op. Na een tijdje was er ook een hoop troep uit de motor gekomen, een soort smeer? Alle kleren zaten er helemaal onder. Ze twijfelden toen of ze nog door zouden gaan, het werd later en later en zo rond middernacht vierden ze oud en nieuw op een kleine kruising. Een lauw blikje cola, en een half pakje koekjesen de rust van het Portugese platteland.

Missie
Je bent vrienden of niet dus de reis werd een missie: de motor werd omgewisseld voor een auto. Hierin hadden ze eindeloos in een heel erg stil Evora rondgereden. Hongerige maag want amper de tijd genomen om iets te eten en alles was dicht. Dus weer terug naar hun comfortabele huisje aan de kust. De volgende dag motor en autohuur afrekenen… Naar de stomerij moesten ze nog.

En als je zo’n soort verhaal nu vertelt dan zegt er altijd wel iemand: handig he, die mobiele telefoons?

Dit verhaal publiceerde ik eerder op een oudere blog (2010).  Mocht je die oudere blog beter willen leren kennen: klik dan hier

Wat IFFR? Tijgerpas afgeschaft!

Leukste Uitje van het Jaar

Het : voor veel mensen het leukste Uitje van het Jaar. Met vrienden, met je partner, met familie, met buitenlandse vrienden… Er gaat een heel ritueel aan vooraf dat voelt als het Sinterklaas ritueel van lootjes trekken en surprises maken.
Je moet zorgen dat je een fijne niet al te dure overnachting regelt als je niet in Rotterdam woont en je zoekt kleine gezellige restaurantjes die je net op tijd vindt voordat het er echt druk is en iedereen ze gevonden heeft (dat noem ik de surprises)

Ritueel
Een ander onderdeel van het ritueel is samen films uitzoeken, korte beschrijvingen lezen, trailer bekijken, het blokkenschema proberen te “lezen” online kaartjes bestellen die je dan op de eerste dag kunt afhalen. De mooiste meest verrassende films beschouw je dan als kado’s.Heb je hem al te pakken? Die ‘vibe’, dat vakantiegevoel van lekker struinen door Rotterdam en overal die gezellige Filmfans met Tijgerpassen te zien. Houd dat beeld vast.

Tijgerpas
Je bestelde natuurlijk je Tijgerpas. Als echte vriend van het festival. Fotootje digitaal erop en klaar was ’t ie. Met de tijgerpas (15 euro in 2011) op elk filmkaartje 2,50 korting. En als echte fan ga je naar meer dan 6 films….

Nu moet je het beeld van de Tijgerpas loslaten. Laat je los? Laat NU LOS.

Als voormalig tijgervriend kreeg ik zonder nazorg een schokkend mailtje van de IFFR organisatie:

De voordelen van de Tijgerpas overlappen deels met die van het Tiger Friends-lidmaatschap dat we vorig jaar gelanceerd hebben. Daarom is besloten de Tijgerpas vanaf de editie van 2012 niet meer aan te bieden.

Neeeeeee

Maar er volgde nog meer…

Om toch optimaal te profiteren van de voordelen van het IFFR bieden wij u, als Tijgerpas-houder uit 2011, nu met korting een Tiger Friends-lidmaatschap aan. U betaalt €35 voor het eerste jaar in plaats van €50.

Tellen jullie mee? Ik ga het niet mooier formuleren dan de mensen van de Marketing: Geval van Duidelijk Duur.

Vriendschap
Eerder dit jaar kreeg ik een bedelbrief via het IFFR over de tigerfilms.Ze zochten een mecenas.Nu zoek ik een mecenas.In ruil bied ik aan te bloggen over het IFFR met foto’s en elke cent die ik uitgeef creatief te verantwoorden (surprises). Exclusief, maar het kan ook openbaar. Natuurlijk ben ik bereid een banner met naam van mijn mecenas op mijn blog te plaatsen. Als bonus beloof ik een klein filmpje te maken met als titel: If you see a friend without a smile,
give him one of yours.

Word Juffiefriend
Stuur me een mailtje of laat een reactie achter, iedereen krijgt persoonlijk bericht.Ook het IFFR zelf accepteer ik als mecenas. Met een donatie van 5 euro al Juffiefriend!