Tagarchief: wijn

U kunt beter een karaf nemen

zei de medewerkster in de sauna en ze legde uit dat een karaf goedkoper was en niet alleen dat: we zouden ook nog meer wijn hebben.
We voelden ons een beetje overrompeld omdat we allebei alleen maar 1 glaasje wijn wilden om iets te vieren… Voordat we dit verwerkt hadden kwam er nog een terloopse vraag: en wilt u er een glas water bij? Dit klinkt heel aardig maar toevallig had ik net gezien op de menukaart dat een glas water 0,25 cent kostte en die 0,25 cent was dan voor één of andere stichting, het logo van de stichting stond erbij.
In een mum van tijd stond er een karaf en schonk ze ons de wijn in.
“Wat is dit voor wijn?” vroeg ik nog en dat bleek huiswijn.

Onze zwakte
Daar zaten we dan. Een beetje rozig, versuft van de sauna en opeens een hoop wijn. De menukaarten had ze heel snel meegenomen zodat het moeite kostte om haar bewering te checken.

We overlegden eerst met elkaar: zei ze echt goedkoper? Dat is toch raar? Maar ook: willen we dit wel? Ik hoef helemaal niet meer wijn dan één glas.

Als jullie mij een beetje kennen, dan heb je al geraden dat ik terugliep om de kaart erbij te pakken. Een karaf bleek helemaal niet goedkoper dan 2 glazen wijn, dat zou ook raar zijn want er zaten zo ongeveer 3,5 glazen wijn in die karaf.

Maar? Maar! Dat zei ze toch? We zijn toch niet allebei opeens volslagen idioot geworden of zo leeg dat we niets meer op kunnen nemen (behalve dan wijn)?

Graag toch gewoon een glas
Ik besloot dapper te zijn. En voor iedereen die vindt dat het dan meteen klagen is: er word je ook snel van alles aangesmeerd en dat is niet zo aardig. Ik liep naar een jonge mannelijk medewerker die we, een vorige keer al, erg ongelukkig hadden zien rondlopen.Ik vermoedde dat het een stageplek was hoewel de stage dan al wel een verlengde stage leek en ik voor hem hoopte dat hij iets kon gaan doen wat hij echt leuk vond. De vlotte spraakzame dame die ons een karaf aangesmeerd had omdat dit volgens haar goedkoper was, was echter nergens te zien dus keek ik hem vriendelijk aan en legde uit dat wij nu iets voor onze neus hadden dat we niet wilden en dat (na een blik in de menukaart) ook zeker niet goedkoper was.
Het voelde als een gladde verkooptruc. Op een moment dat wij op ons zwakst zijn en heerlijk ontspannen uit de sauna komen, wordt ons iets voorgehouden en meteen beslist voor ons voordat we ons kunnen bedenken.

We wilden niet eens meer wijn dan één glas per persoon.
De ongelukkige jonge mannelijke medewerker keek opeens een stuk vriendelijker toen ik hem ons wijngeval uitlegde en dat we echt allebei 1 glas wilden en dat het in tegenstelling tot de bewering ook zeker niet goedkoper was om je een karaf te laten opdringen. Dit laatste formuleerde ik anders en vriendelijker. Hij glimlachte zelfs en ik voelde me opeens beter: ik gaf hem de gelegenheid om iets op te lossen en hij zou mijn dankbaarheid ervoor ontvangen.

Hij bracht het over naar zijn vrouwelijke collega die opeens weer verscheen en met veel energie ons nogmaals uitlegde dat …we…. beter…. goedkoper…. karaf….

Relatief
Even later pakte ze in een snelle beweging de karaf weg en kregen we twee glazen wijn.
“Goh” zei mijn vriendin: “Apart he? Ze zei het weer verkeerd. Het is helemaal niet goedkoper maar dat blijft ze maar zeggen”.
Ze bedoelt: relatief.
Als je je rekening hier laat oplopen met allerlei relatief gezien goedkope dingen dan heb je uiteindelijk een behoorlijke rekening.
Absoluut.

Zo hoort het toch niet in de horeca?

Ooit, toen ik mijn blog startte, had ik de gedachte over mooie dingen te bloggen. Grappige dingen vooral en die met een knipoog te presenteren. Kijk nog maar eens naar die foto boven dit blog: c’ est moi!
Mais hélas, het loopt soms anders en er valt niet altijd iets positiefs te melden.

In Utrecht
De horeca… ik voel u al denken, oh, daar heb ik ook nog wel het één en ander over te melden. Gaat u rustig u gang, zolang u het netjes houdt. Mij bevalt het ook het beste als ” de horeca” het netjes houdt.
Een niet nader te noemen horecagelegenheid in Utrecht, op stand, met hoge plafonds en chique gezelschap dat graag in rust copieuze maaltijden nuttigt – ergens in het centrum van Utrecht – vond het nodig om de volgende truc toe te passen:
” Wat wilt u drinken?”
” Thee graag”
Wat voor thee?
” Wat heeft u?”
” Kamillethee, of muntthee? Of… (nog een aantal andere soorten die ik me nu niet herinner)
Kamillethee graag
Vervolgens kwam er iets dat in een glazen pot met een filter met bovenin kamille zat. Wij spraken over het leven en ondertussen liet ik die kamille trekken. Na een kwartier vond ik het tijd om de kamille naar beneden te drukken. Wat een heerlijk delicaat plezier om zelf iets bij te dragen aan het “zetten” van de thee. En de kamillethee smaakte naar…. kamillethee. Ik mocht het schenken in een klein kopje. Gelukkig was het een mooi klein kopje. Er zat genoeg water eh kamillethee in voor maar liefst tweee kopjes. Mijn vriendin dronk koffie. Ik vond het bijna sneu dat ze niets mocht doen. De koffie zat al in een kopje. Saaaaaaai.

De rekening
Totdat ik de rekening kreeg. De thee bleek 5 euro te kosten. Laat u het even tot u doordringen? Vijf euro!! Voor een beetje water en kamille. En ik moest het nog zelf zetten. Had ik niet goed op de kaart gekeken? Thee kostte toch 2 euro 90? Ook al behoorlijk voor een kopje water met wat kamille?
” Nee, dit is andere thee” zei de ober die een beetje aarzelend klonk.
” Waarom staat dat dan niet op de kaart?” vroeg ik gevat. Op de kaart staat dat het 2.90 kost en dat vond ik dan nog net OK omdat ik in die prachtig chique rustige omgeving zat waar mannen in nette pakken heel veel verschillende gangen kregen, teveel dronken maar toch nog rustig bleven en elkaar foto’s hadden laten zien van nieuwe vriendinnnen.
” Nou ja eh.”
Ik voelde ruimte en oh oh wat klonk ik agressief:
” Wat flauw om mij dan iets duurs te geven. Vijf euro terwijl er alleen maar thee op de kaart staat die 2.90 kost.”
Blijkbaar vond de ober dat ook. Hij ging met mij mee! Niet naar huis maar met mij mee in mijn denkwijze en zo stelde hij voor ” reken maar 2.90 dan. Moet ik nog vermelden dat we daarna andere dingen hadden gedronken die ook best prijzig waren maar a-la- we zaten in die prachtige omgeving! Stijlvol, rustig. Hoe fijn is het als je ergens zit waar ruimte is, hoge plafonds, geen drukke omgeving, mannen in mooie pakken die zich vol eten in een paar gangen maar toch nog de beschaving opbrengen om niet alles te delen. Nou ja, een paar foto’s via hun smartphone. Foto’s die wij ook bijna konden zien. Bijna.
Waar vind je dat nog?
Bijna had ik 5 euro betaald…
Toch ging ik akkoord met 2.90.
Morgen of overmorgen verder over wat er gebeurde in een sauna. In of rond Zeist/Utrecht/Amersfoort. En dit keer niet over thee maar over WIJN.

Het begint vaak simpel

De aanleiding
52deb2c736Bijvoorbeeld met een wijnrekje dat je wilt hebben. Niet omdat je zelf op dat idee kwam, nee, je wilt een wijnrekje omdat er opeens iemand is die je dat gratis aanbiedt. Tenminste, je denkt dat het gratis is. Voor je het weet zit er een hele wijnproefsessie aan vast. ‘Ja, hij deed het zo goed aan de telefoon, voor ik het wist had ik ja gezegd’. En dan is het natuurlijk de bedoeling dat je ook wijn koopt. Maar nu loop ik op de zaken vooruit.

Het wijnproefpanel
‘Kom je wijnproeven?’ vraagt vriendin N.-ik-wil-graag-een-gratis-wijnrekje.
Een aantal weken later kom ik binnen bij vriendin N. die me meteen door naar de tuin loodst en daar zit Hij dan, meneer Wijntje, de Verkoper van het gratis wijnrekje. Dat gratis wijnrekje ligt op de hoek van de tafel en wordt even later door vriendin N. onopvallend op de grond gezet; het is gevoelsmatig al van haar. Maar dan moet het wijnproeven nog beginnen. Voor de gelegendheid is er Buurman opgetrommeld, een vriendelijke man die ook nog eens Specialist blijkt te zijn, maar dan op een ander terrein. Buurman zit naast mij, tegenover mij zit Meneer Wijntje en naast hem zit de man van vriendin N., beter bekend als ‘de bij voorkeur Witte Wijn drinker’. Vriendin N. drinkt net als ik toch vaker rode wijn en dan meestal Spaanse wijn. Dat zit er vanavond niet in want Meneer Wijntje heeft het over Duitse wijnen en een paar Franse, een Chileense en een Argentijnse.

Eten
268eede6a3Ik ben er heel druk mee om elke keer de restjes in een apart glas te gooien. Meneer Wijntje bekijkt het met afschuw. Hij zegt een keer tegen mij, terwijl hij tegen een bepaalde wijnfles tikt: ‘daar had u geen goed woord voor over’. Ook vindt hij het verschrikkelijk dat ik tussendoor eet maar ik moest me nogal haasten voor deze afspraak en had nog niets gegeten. Ik probeer wel zo veel mogelijk van zijn neutrale koekjes te eten en drink water. Het water is lekker. Ik doe niet opzettelijk lullig maar mijn wijn zit er niet bij. Die staat thuis.

De verkooptechniek
Aan het eind van de sessie staan er een heleboel half lege flessen op tafel en probeert meneer Wijntje het met de vraag die ik altijd zal blijven onthouden:
‘Zou u het leuk vinden om een van deze wijnen in huis te hebben?’. Hij kijkt erbij alsof hij het zich niet echt kan voorstellen. Zijn hoofd is nog wat roder geworden dan het al was en er zijn veel stiltes gevallen na een paar rondjes wijn. Man J. vond dit ongemakkelijke stiltes. Ik vond ze wel komisch en was niet van plan ze te doorbreken. Had ik meneer Wijntje niet al de schrik van zijn leven aangejaagd door te vragen waar de Malbec vandaan kwam? Hij had Rhone-gebied gegokt en dat geplaatst bij Bordeaux in de buurt. Daar was ik stil van geworden.

De koop
Samen met Buurman concludeerde ik toen meneer Wijntje weg was, dat het niet zo’n goede verkoper was. Ik had toen al een behoorlijk zwak voor Buurman die nog bij het afscheid tegen meneer Wijntje had gezegd ‘Het was me een woest genoegen’. Meneer Wijntje had geen krimp gelaten. Buurman had zich namelijk opgeofferd en 1 fles witte en 1 fles rode gekocht. Correctie: 2 dozen wit en 2 dozen rood. Per doos verkochten ze namelijk niet… Terwijl meneer Wijntje de bon al aan het schrijven was vroeg Buurman: ‘Zeg wat kosten ze eigenlijk?’. De witte bleek 9,45 per fles en de rode… iets van 17 euro…

Feesten met 70 man
Meneer Wijntje had tussendoor iets frivools verteld wat we later allemaal wel een keer of wat herhaalden. Hij gaf wel eens feesten, dan kwam er zo’n zeventig man. Dan pakte hij wijn uit een ander segment (daarmee doelend op goedkopere wijnen). Zonder heel negatief te doen over de persoonlijkheid van meneer Wijntje: zeventig man leek me erg veel op een feestje van hem. Bij mij komen er zeker geen 70 man trouwens. Punt is dat hij die lekkere wijn wel zelf dronk maar op die feesten van hem kwam wijn op tafel uit een goedkoper segment. Wijn, feestjes met 70 man, het leek allemaal niet zo bij meneer Wijntje te passen. Met een rood hoofd pakte hij al zijn wijntassen in.

Zielig
Er was niet echt iets te merken van blijdschap bij meneer Wijntje over de deal die al boven de honderd euro’s liep. Ik vond het nog zielig voor meneer Buurman dat het zulke dure wijn was (Vriendin N. van het gratis wijnrekje kocht helemaal niets..) maar Buurman bleek juist weer gekocht te hebben omdat hij Wijntje zo zielig vond. Buurman was zelf namelijk verfspecialist geweest en had heel veel verkocht in zijn leven dus begreep wel iets van het beroep. Hoewel. Volgens mij was Buurman een rasverkoper want toen meneer Wijntje weg was kwam er een fles wijn op tafel (van de Supermarkt) en een blik verf… verhalen.

Spannende verhalen
Buurman had hele orders binnengekregen, was zelfs bedreigd, door zijn eigen collega’s! En die orders, dat was wel wat anders dan wat flesjes wijn. De Stopera, die order had hij binnengekregen. ‘Je moet over problemen praten, niet over verf, die kun je overal kopen’ (net als wijn dus). Buurman kende ook heel veel verftermen. Er kwam nog wat whisky op tafel. Er was geen wijn meer in huis want zo dachten vriendin N. en man: hij zou toch wel een flesje achterlaten… Nee niets daarvan en Buurman vertelde vrolijk verder over de verfbusiness.En passant nodigde Buurman ons nog uit om binnenkort een wijntje te drinken bij hem. Ondertussen timmerde de man van vriendin N. het wijnrekje (dat in delen werd geleverd) in elkaar. Er passen 9 flessen in. Hij legde er 1 lege fles in.

De moraal van dit verhaal
Zorg ervoor dat je wat wijn in huis hebt voor na de wijnproeverij. Al is het maar om in je gratis wijnrek te leggen.

ps: en als je het een erg leuk wijnrekje vindt, kijk dan maar eens op Marktplaats.nl, er is vast wel iemand die er net vanaf wil.
Dit bericht is eerder verschenen (2009) op een ander weblog van mij.