Tagarchief: winkelen

Het lijkt het tuincentrum wel

Oer-shoppers

Er zijn mensen die winkelen als doodserieuze hobby koesteren en zich echt voorbereiden op een dagje verzamelen. Die mensen genieten en hebben tomeloze energie. Geen winkelmuziekje staat te hard, geen schap staat te vol, geen aanbieding te dol. Alles wordt bekeken, gewogen, meegenomen naar de kassa en afgerekend. Tassen links, tassen rechts, leer ervan te genieten zoals de oer-shoppers dat kunnen. Niets gelummel en geaarzel maar recht op het doel af en dat doel kan van alles zijn. Deze mensen moeten we koesteren want zij houden de boel draaiende. De economische boel en zij zullen steevast het meest positieve antwoord kiezen bij de ING-vragenlijst. (Ik verdenk de ING ervan dat ze graag horen dat je het allemaal niet meer ziet zitten, elke dag herhalen ze de meest sombere vragen net even anders gesteld.)

– Houd u dIMG_4202e hand op de knip

– Geeft u de laatste tijd af en toe een beetje geld uit

– Trekt u de flappen lekker uit de portemonnee of pint u erop los?

Je ziet ze nog steeds die mensen en ze kleuren het straatbeeld. Zelf behoor ik niet tot de oer-shoppers maar als ik vanwege het zomerse weer opeens mezelf in een winkelstraat terugvind, merk ik hoe plezierig winkelen kan zijn. Niet zozeer vanwege de oer-shoppers (mag ik benadrukken dat we er blij mee zijn, we hebben ze nodig, ze houden onze economie draaiende) maar vanwege Janneke en de Paus

Janneke Brinkman

In een winkel waar de aanbiedingen me tegemoet schreeuwen (“de goedkoopste boekhandel, uitverkoop, alles moet weg) kom ik Mevrouw Grappig tegen. Zij ziet mij niet maar ik heb haar meteen in het oog. Samen met haar man staat ze bij de afdeling “Hobby” en zoekt velletjes met 3D tekeningen (vergeef me; ik ben geen kenner). Tegen haar man zegt ze: “He, bah, kijk, Janneke Brinkman kiest niet meer voor fijne tekeningen.” Voor mij zien al die 3D tekeningen er hetzelfde uit maar Mevrouw is duidelijk van slag. Janneke Brinkman maakte voorheen fijne tekeningen begrijp ik. Er wordt geen aankoop gedaan. Ook ik verlaat de winkel zonder aankoop maar wil benadrukken dat er mensen voor en achter de kassa staan.

Bloemen

Een half uurtje later, puur toevallig, zie ik mevrouw Grappig weer met haar man. Hij loopt met een rode boodschappentas met veel zijvakjes, heeft een ringbaardje en sokken en sandalen en een soort driekwartsbroek. Mevrouw Grappig heeft een serieuze jurk aan, iets donkers. We staan in een kledingwinkel en ik wil er net uit omdat ik me wat verloren voel in het modegeweld. Dan hoor ik Mevrouw Grappig zeggen: Jee, jee, jee, het lijkt hier het tuincentrum wel!” Ik vermoed dat Meneer Grappig wel wat gewend is, maar ik zie dat hij even zijn wenkbrauwen optrekt. Net voordat hij iets wil zeggen, zegt Mevrouw Grappig: “Wat een bloemenzee. Bedankt voooor die Blumen”. “Kom” zegt ze even later tegen haar man: “we gaan een kop koffie drinken.”

De hele winkel, net als heel veel andere kledingwinkels, hangt vol met jurken,t-shirts, en vesten met heel veel bloemen.

Lachend loop ik de winkel uit en zie twee vrouwen in bloemetjesjurken. Ook ik ga op weg naar een kopje koffie.

Ik weet het toevallig

IMG_1860.JPGVerleiding
We staan in een klein rijtje achter een klant die een mandje vol aanbiedingen bij elkaar gewinkeld heeft.
Klant: “Deze producten zijn allemaal goedkoper vanwege de aanbiedingen, maar ik zie dat de gewone prijs is aangeslagen, dus dat is te veel”.
‘Welke producten bedoelt u?”
“Dit hier, ze houdt een brood omhoog, en dit.”
De cassière kijkt in paniek rond. Ja eh, nou ja, u hebt al betaald en ik heb de artikelen al gescant”.
“Ja??”

Henk
“Eh. Ze roept “Henk”, Hehenk”. Medewerker Henk stond net bij de groente en komt aangelopen.
“Hoe doe ik dat, deze mevrouw hier wil geld terug”. Het klinkt alsof de mevrouw wel heel erg op haar strepen staat. Henk overziet de situatie en heeft een kalmerende werking op zijn collega. Hij legt geduldig uit wat er moet gebeuren, het klinkt niet al te ingewikkeld. Jij zou het ook kunnen.

Ik help wel even
Ondertussen komt er een andere klantvriendelijke medewerker en zegt tegen de rij wachtenden: “Ja, ik kan verder niet helpen met Dat Systeem maar u kunt wel bij mij komen, bij deze kassa”.
Ik kijk naar de mevrouw-klant voor me die van alles op de band heeft liggen. Zelf heb ik mijn spullen zo bij elkaar maar zij mag natuurlijk eerst.
Dat wil ze niet “al die spullen”, ze kijkt met een “teveel gedoe-blik”, dan wil ze wel en dan weer niet, uiteindelijk als ze toch besluit om de boodschappen te verplaatsen, is de medewerker al bezig mijn spullen te scannen en ziet tot zijn schrik dat ik een statiegeldbonnetje heb.

Henk Helpt
“Henk. Hehenk, kun je even komen, ik weet niet hoe ik dit moet scannen en verrekenen”.
Volgens mij moet Henk binnenkort maar eens kassa-training geven. Henk zegt zelf terwijl hij zijn schouders ophaalt: “ik zit nooit achter de kassa maar ik weet het toevallig“.
Als werkgever heb je dus medewerkers nodig die iets toevallig weten.
Dat ben ik toevallig te weten gekomen.