Wordt de Dog whisperer ook in België uitgezonden (deel 3 en slot)

Wordt the Dog Whisperer ook in België uitgezonden?

‘Ooooh Raymond….” roept Lieve uit. Raymond wordt ondertussen besprongen door de Zwarte Hond, en door de deurpost te pakken lukt het hem overeind te blijven staan (aha, zo doe je dat dus, ik leer van Raymond), de twee kleine honden draaien rondjes en Lieve klapt in haar handen, balt ze tot vuisten die ze langs elkaar omhoog beweegt, gooit haar hoofd omhoog met een gelukzalige glimlach en trappelt met haar voeten en rukt dan een emmertje uit Raymond’s handen en kraait uit: “OOOOOhhhhhh Boterboontjes!”.

Als ik regisseuse zou zijn zou ik tegen haar zeggen: “Pas op voor overacting, houd het klein!”
Dochter Natasha komt meteen aanrennen uit de kamer. “Iets te eten? OOOO Lekker!” verzucht ze. Ik zie hele lichte gele boontjes. Boterboontjes dus. Ken ik die? Kennen jullie die?
Raymond blijft onverstoorbaar, hij staat nog steeds rechtop in de deuropening met een grote Zwarte Hond, zijn hand staat nog zo alsof er een emmertje in hing maar dat is net door Lieve uit zijn handen gehaald. Ze heeft slechts oog voor de boontjes. Opeens bedenkt ze dat dit natuurlijk een beetje vreemd is en ze vraagt Raymond: “Heeft u nog wel voor uzelf?” Ja zeg, hij zal gek zijn en haar allemaal boontjes geven en zelf niets. Hij bevalt me wel, die onverstoorbare Raymond die hier zo goed tegen kan. Voor mij is het een enerverende ervaring en ik maak gebruik van het feit dat de honden nog om hem heen dwarrelen door nogmaals te bedanken en te roepen dat ik zelf het hek wel open doe en sluit en ik kan jullie verzekeren dat ik me zelden zo snel uit de voeten heb gemaakt.

Volgende keer wel weer een vermoeiende fietstocht.

Even wat feiten van Vriendin Gedragsbiologe die fan is van the Dog Whisperer (“ik geloof helemaal in hem”):
De baas hoort aan het hoofd te staan van de roedel, dus de baas begroet als eerste een bezoeker en pas ALS DE BAAS HET GOED VINDT mag de hond begroeten.
meer info Blaffen mag niet en tegen je opspringen is al helemaal uit den boze: de hond is dan in een “unbalanced state of mind”. Die hond denkt: ik ben de baas, ik moet…. Een hond moet altijd “calm and submissive” zijn. Heel belangrijk: “rules, bounderies, limitations”. Ook schijnt de DW te zeggen dat honden in het NU leven, je kunt ze dus NU veranderen. Alle andere dingen die mensen dan over hun honden zeggen (“Zo is hij nu eenmaal”) schijnt dus allemaal onzin te zijn. Je kunt ze zo veranderen. Jammer dat dat bij mensen niet altijd opgaat.

Wordt de dog whisperer ook in Belgie uitgezonden (deel 2)

Ben je even de draad kwijt? Lees dan eerst deel 1

Daar zit ik dan achter een laptop met aan mijn benen een grote zwarte hond die neurotisch is, veel blaft en onrustig heen en weer loopt waardoor hij zijn kop stoot onder de tafel en dat afreageert op een van de kleinere honden. Natasha is het blijkbaar gewend want ze sleept af en toe met veel moeite een van de honden weg. Elke keer als er buiten (de deuren staan open) iets langskomt verhuist het hele circus al blaffend en rennend naar buiten. Arme buren denk ik nog want ik weet van iemand in het dorp dat hun buurman Henri helemaal niet blij was met de komst van hen en 3 honden.

Maar goed, ik kwam niet voor de honden, ik moet hoognodig wat mails beantwoorden, iets zakelijks regelen en… concentratie. Lastig met een hond die mijn knie aanvalt en een andere hond die mijn enkel likt daar waar mijn broek net wat omhoog zit.

Natasha zegt opeens tegen mij, iets onverstaanbaars, en dan dat ik minder hard moet tikken. Ik kijk verschrikt. Tik ik zo hard? Het zullen wel de zenuwen zijn van die bewegingen om me heen. Ik durf bijna niet meer te typen. Opeens komt het vriendje van Natasha binnen. Geen idee hoe hij heet want uitgestoken handen of kennismakingsgroeten worden niet beantwoord, dochter had daar ook al geen zin in. Het vriendje heeft een felgekleurd t-shirt aan waarop staat: “1 tequila, 2 tequila” en op zijn buik waar het ondanks de jonge leeftijd al flink opbolt staat “3 tequila”. Als hij weer terugloopt naar de keuken om iets te eten kijk ik onwillekeurig of het op zijn rug verder gaat: 4 tequila, 5 tequila? Nee, de rug is groot, breed maar verder leeg.

Ik aai het toetsenbord en hoor opeens een kreet uit de keuken van Lieve. Ze had iets gehoord over het tikken en vertelt dat haar man zo hard op de enter-toets gedrukt had dat hij kapot was gegaan. Die arme Bertrand, denk ik. Hij was vast gestrest. Regelmatig zien wij hem vertwijfeld in de grote tuin staan waar hij van Lieve weer van alles moet omspitten, aanleggen en installeren. Zij ligt bij voorkeur op een enorme ligstoel in het midden van de tuin als ze alleen is en steekt dan haar hand even op als we langslopen of als ik langs fiets. Zij leest dan. Bertrand niet. Die is altijd bezig. Een tijdje terug zei ze tegen ons dat Betrand pas naar huis mocht als de keukenkastjes van Ikea he-le-maal goed in elkaar zaten. Betrand moet namelijk na het inspannende weekend weer terug naar hun woonplaats in België. Lieve niet. Zij is ambtenaar, vertelde ze trots en ze rekende ons precies voor hoeveel vrije dagen ze had en wat zij dan allemaal in de tuin ging doen in Frankrijk. Nou ja, zij. Betrand, zo weten we. Ik heb het met hem te doen, met dat kleine menneke en die grote schop en maar spitten in een knollenveld vol met stenen en een vrouw die commandeert wat er moet gebeuren en een dochter die alleen wil komen als er “een oven is en Ikea-keukenkasten”. Zou het hem werkelijk doen denken aan La Douce France? Na dit verhaal over Bertrand snappen jullie vast waarom juist zo’n man dan weleens te hard op de enter-toets drukt. Hij was vast aan het zoeken naar een nieuwe Ikea-kast omdat (zo vertelde Lieve een tijdje geleden) hij de vorige kast “verkloot” had. Dat woord gebruikte zij trouwens niet, maar ik wel omdat ik me de Vlaamse variant die zij gebruikte niet herinner.

Terwijl ik verder aai over het toetsenbord en me verbaas over de hoge snelheid van het internet probeer ik me af te sluiten voor de herrie in huis en de troep.

Iedereen die wat teleurgesteld is omdat ik niet zoveel gemaild heb: hoeveel zou jij mailen met een hond die aan je voet likt en een ander die probeert je knie omver te krijgen? Juist.

Al vrij snel, na een half uur, ben ik klaar om te vertrekken. Ik loop met mijn nog ingepakte – want niet gebruikte – laptop naar de keuken waar Lieve het liefst vertoeft. A propos, nog geen spoor van Ikea-kastjes. Het is rustig in de keuken want er is net iemand het terrein opgekomen waardoor het hondencircus naar buiten is.
“Er komt een man aan” zeg ik tegen Lieve die roept “Wat gebeurt er allemaal, weer bezoek?’ Ik kan nog net onderdrukken “een klein mannetje”.

wordt vervolgd.