Wikken en wegen

Op de tonen van Thank you for the music van ABBA uit de Top 2000 kan ik eindelijk relaxen. ABBA, zo vertelt de d.j. maakte gebruik van deze belastingtruc: als de kleding die ze aantrokken idioot genoeg was om niet gewoon op straat te dragen, dan mochten ze het bedrag ervan aftrekken van de Zweedse Skatteverket . (Ja, u herkent skat, daar worden ze skatrijk van bij de belastingdienst)

“Daarom, volgens Benny van ABBA, “zagen we er zo idioot uit. Niemand heeft er ooit slechter uitgezien als wij, als we optraden.”  Benny had altijd ruime voldoendes voor zijn rekentoets.

Het is vallen en opstaan, een wikken en wegen, zuchten en steunen, meten is weten, gissen is missen.

Nu kan ik  ein-de-lijk zeggen: ik hèb gekozen- niks easy. Net als de politieke keuze die elk jaar moeilijker wordt is ook de zorgverzekeringskeuze een puzzel.  De TrouwCitaten puzzel was leuker en gemakkelijker! Daar valt alleen iets te winnen terwijl er politiek gezien véél te verliezen valt. Hoe weet ik wat ik nodig heb medisch gezien? En waarom word ik afgestraft als ik een verkeerde keus maak door vette rekeningen?

Rekentoets

Hebben de zorgverzekeraars toevallig aangedrongen op het afschaffen ervan? Zij spinnen er garen bij als er niet goed doorgerekend wordt.

Briljant: eerst een hele slechte rekentoets maken, die verplicht stellen én dan weer afschaffen.Leuker kunnen we het niet maken… Je moet toch uitrekenen hoeveel je per jaar kwijt bent aan je zorgverzekering, en de aanvullingen.

Jammer dat ik niet (zoals politici) mijn excuses aan kan bieden als er per ongeluk een vulling uit mijn kies valt. “Sorry, dat was écht niet de bedoeling, ik wilde niet dat dit gebeurde en had helemaal niet door dat dit deze impact had. Natuurlijk wil ik ook mijn steentje bijdragen. Zou ik toch nog halverwege het jaar weer in de module mogen stappen? Ik wil graag met jullie mee”.

Idee voor 2018?

Zou het een idee zijn om behalve te ontspullen,  je niet gebruikte aanvullingen te mogen doneren?

Fijne solidariteit buurman, buurvrouw. Wilt u mijn niet aangesproken uitbreidingen en modules? Volgens mij heeft u een lastig jaar!

Oh buurman, komt u gerust even binnen, kopje koffie? Ons koffiezetapparaat  is net gerepareerd in het Repair Café! Dank u!

Zo eindig ik met “Rebel Rebel” van David Bowie, Top2000

Toon u rebelse kant als u als consument, gebruiker (WAT? nu al kapot/geen updates meer?), kiezer voor de gek wordt gehouden maar vergeet niet warm en verwelkomend te zijn daar waar het kan.

Medemenselijkheid en compassie voor 2018

Voor iedereen waar het heel goed, wat minder of slecht mee gaat zou ik willen aanraden de documentaire Het succes van de kringloop te bekijken van de VPRO. Ontroerend! In Nederland kunt u voor medemenselijkheid (en spullen/ontspullen) terecht bij de Kringloopwinkel.

Een heel gelukkig en gezond 2018!

Vooral géén abrikozenpitten eten. Eet liever de abrikoos 😉

Dit zou ik misschien niet moeten vertellen, maar

“Dat ziet er niet goed uit!” zegt de  secretaresse tegen mij.

Ik wist niet dat secretaresses al met een specialistenblik keken. Ze knikt naar mijn natte regenbroek die over mijn arm hangt terwijl ik met mijn andere hand mijn nat kleffe handschoenen probeer vast te houden en tegelijkertijd iets uit mijn tas pak.  Pas nu zie ik mezelf zoals zij me bekijkt: natte plekken op mijn winterjas, mijn haar in sliertjes omdat mijn haar zich per definitie niet in een capuchon laat wurmen.

“Oh, dàt, ja, het regent” zeg ik.

“Mag ik een foto maken?” vraagt ze.  Tja, voor ijdelheid is hier geen plek. Zojuist nog liep er een man langs in een dik hoofdverband .

“Moet dat nu?”onderdruk ik omdat ik dat beter niet kan zeggen”. Lastig hoor dat het in de vorm van een vraag gaat maar dat het niet de bedoeling is dat je nee zegt. Dus zeg ik zoiets als:

“Doe maar als het moet”.

Even later in de behandelkamer zegt de specialist tegen me na een lichte aarzeling: “Dit zou ik misschien niet moeten vertellen, maar… en vervolgens krijg ik de meest bruikbare adequate informatie sinds tijden.

Op de fiets terug denk ik uitgebreid na over die woorden. Zou hij beseffen dat het de beste manier is om ervoor te zorgen dat je onthoudt wat er dan komt? Zag hij dat ik mijn oren spitste? (Nee, ik was niet bij de oorarts).

Opeens vraag ik me af hoe vaak mensen dat zeggen: “Dit zou ik misschien niet moeten vertellen, maar… Specialisten en artsen moeten het vaker zeggen denk ik. Politici zullen het nooit zeggen, toch? Zijn daar voorbeelden van? En wetenschappers? (die groep zal het nu wel wat moeilijker hebben vanwege sommige collega’s die niet zo wetenschappelijk bezig zijn maar dat zou ik misschien niet moeten zeggen)

Zeg ik het zelf weleens?

Nee.

Misschien moet ik daar toch eens mee beginnen.

 

 

Visages villages van Agnès Varda en JR

Zo opgeruimd als de titel is: visages (gezichten) villages (dorpen), zo opgeruimd is de film ook. We reizen mee met fotograaf JR (33) en  Agnes Varda(89) en we mogen meekijken door hun ogen. De één draagt standaard een hoed en zonnebril, de ander heeft tweekleurig haar. Samen zijn ze een team dat dwars door Frankrijk soms links, soms rechts afslaat. Steden slaan ze over omdat er in de dorpen zoveel meer is.Overal waar ze komen, bieden ze verbeelding aan. Anders dan vaak het geval is laten ze meer achter dan ze meenemen.

Ik vrees dat ik vanaf nu niet meer langs containers en muren kan reizen zonder een behoefte om daar iets moois op te plakken. Elk dorp biedt een verhaal en alle verhalen samen ontroeren en herinneren ons.

Volgens Agnes Varda is het doel de kracht van de verbeelding. Ruimschoots bereikt.