Maandelijks archief: juni 2012

Alweer over fietsen in Belgie

LF en Ravelroutes zijn mij in België  wel eens tegengevallen. Het is in België lastig om een doorgaande route te maken van alleen maar mooie stukjes. België is het land waar je de mooiste plekjes vindt langs onverharde en bijna opgeheven, soms doodlopende weggetjes en over voetpaden.

Bovenstaande komt van het forum van De Wereldfietser en ik herken het.

Meer informatie over Ravel-fietsroutes-(R)éseau (A)utonome des (V)oies (Lentes) of kortweg RAVEL Ravelroutes in Belgie: klik hier.

Ondertussen ben ik nog geen kilometer verder met de planning van een Mooie Groene Fietsroute dwars door Belgie naar Noord-Frankrijk.

But, I’ll cross that bridge when I get there, dat dan weer wel!

Routenet

Naschrift: hulp vanuit de familiekring! Er wordt mij de link routenet toegestuurd.

Inderdaad: hier kun je een plaats in Nederland invullen, en een plaats in het buitenland.

Je kiest voor de optie: “fiets” en ” vermijden snelwegen en tolwegen”, echter het volgen van deze route wordt wel veel ingewikkelder want het is geen kwestie van nummers overschrijven die je kunt volgen. Er volgt een lange omschrijving intekst die ik mezelf niet zo snel zie uitprinten en opvolgen.

Hier ligt dus nog een schone taak voor onze Zuiderburen om fietsknooppunten in Vlaanderen en Wallonie te verbinden. Mag ik nogmaals alle fietsliefhebbers van fietsknooppunten en nummers oproepen?

U bent toch ook van het grenzenloze?

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor

Fietsknooppunten in Belgie niet compleet

Niet dat het handig is

In het verleden heb ik heel wat gemopperd over die fietsknooppunten maar ik moet er nu aan geloven. Eerst nog even het mopperen, dat kan ik soms heel goed. Twee jaar geleden fietste ik door Belgie, zowel door Vlaanderen als door Wallonie. En zoals gebruikelijk probeerde ik mijn eigen route te plannen, die ging naar het zuiden. Ik kwam echter zelden bordjes tegen met plaatsnamen, afstanden in kilometers of andere handige aanwijzingen die maken dat je met een glimlach verder fietst in de wetenschap dat je goed bezig bent. Nee, ik zag geen plaatsnamen, ik zag nummers. Zonder logica en zonder kaart erbij. Ja, heel af en toe een kaartje met daarop nog meer nummers, zelden een plaatsnaam.

Waar zijn de plaatsnamen& kilometerbordjes

Bordjes wil ik! Waar ben ik? Moet ik links of rechts? De zeldzame keren dat ik mensen tegenkwam en aan hen kon vragen welke route naar bijvoorbeeld Turnhout ging,  kreeg ik als vreemd antwoord: “Wij gaan via 26 naar 18 en dan verder naar 55.” (Dit is maar een voorbeeld hoor, niet deze route gaan fietsen want je komt nergens uit).
“O”zei ik dan, en langs welke plaatsen komt u dan?”

“Dat weten we niet, we fietsen de nummers”.

Juist ja, nummers. Maar ik wil weten waar ik ben! En als er dan zoveel moeite is gedaan om knooppuntnummerbordjes neer te zetten, waarom dan niet ook even een bordje met een PLAATSNAAM? Dat dan weer niet!

Fietsknooppunten bij de buren

Omdat ik het plan weer heb opgevat om te gaan fietsen door Belgie, zoek ik naar meer informatie over fietsknooppunten in Belgie.

Helaas gaat de verdeling van Belgie ook op voor fietsknooppunten. Zo kan ik dus een prachtige website vinden met fietsknooppunten en mijn route uitzoeken. Echter als ik door Wallonie wil (en dat wil ik ook, ik wil tenslotte naar Frankrijk) dan zie ik een grote leegte. Geen nummertjes te zien.

Où la chèvre est attachée, il faut qu’elle broute

Maar eh, wat moet ik nou? Het is toch raar als iedereen maar op zo’n klein stukje blijft fietsen? We denken toch globaal. Europa en zo? Dat schiet toch niet op als ik alleen in Vlaanderen nummertjes kan volgen? Zo word ik het bos ingestuurd.

En begrijp me niet verkeerd, dit is handig als je een keer een route wilt fietsen: klik hier. Echter als je een verbinding zoekt en niet alleen maar een rondje wilt fietsen, dan wordt het lastiger.

L’heure est grave

We hebben één fietsroute nodig. Door heel Europa! Websitemakers, fietsenliefhebbers verenigt u! (en wel snel anders heb ik er niets meer aan voor de zomer van 2012)

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Frankrijk, Humor, Taal

Kan ik u helpen?

De virtuele medewerker van de NS

U zegt: ik wil met de fiets in de trein naar Belgie
NS zegt:U wilt uw fiets in de trein meenemen?
U zegt:ja

NS zegt:Met een Dagkaart fiets mag u uw fiets meenemen in de trein. U koopt deze dagkaart voor € 6,- bij de NS-kaartautomaat of de NS-servicebalie. Uw fiets mag buiten de spitsuren in de daarvoor aangewezen plek mee in de trein.

NS zegt: Kan ik u nog ergens anders mee van dienst zijn?
U zegt:Belgie en fiets
NS zegt:U wilt uw fiets in de trein meenemen?
U zegt:buitenland fiets
NS zegt:Hmm. Ik probeer u te begrijpen. Wilt u misschien contact opnemen met de klantenservice?
U zegt:nee
NS zegt:Ok, dan ga ik gewoon weer verder. Kan ik u nog ergens anders mee van dienst zijn?
U zegt:ik wil mijn fiets mee in de trein naar Belgie
NS zegt:U wilt uw fiets in de trein meenemen?
U zegt:ja, buiten Nederland

NS zegt:U kunt uw fiets meenemen in de trein met een Dagkaart fiets, verkrijgbaar voor € 6,- bij de NS-kaartautomaat en de NS-servicebalie. Uw fiets mag buiten de spitsuren  in de daarvoor aangewezen plek mee in de trein.

NS zegt: Is er nog iets anders waarmee ik u van dienst kan zijn?
U zegt:!@#$$%^&**(())__+
NS zegt:Dat begreep ik niet. Wilt u me nog een keer vertellen wat u bedoelt?
Ik ga wel fietsen!
NS zegt:Wilt u weten hoe u met een fiets kunt reizen in de trein?

5 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor

Opbeurende woorden

Voor iedereen die geloofde in wonderen en die nu met een smak op de grond terecht is gekomen en in zijn val naar beneden zich nog probeerde vast te houden aan Oranje Vlaggetjes. Het bleek een Luchtballon.

De wereld is mooi, de wereld is groen.

Na regen komt zonneschijn

en altijd weer een andere voetbalkampioen.

Als je naar dit plaatje kijkt wordt je langzaam rustig en begrijp je niet meer zo goed waar de drukte over ging.  Waar je ook heel rustig van wordt is voetbalplaatjes sparen. Heel erg Zen. En op de plaatjes bewegen ze nooit verkeerd.

En mocht je naar Portugal afreizen omdat je meer zon en meer vrolijke mensen wilt?

Eu gostaria a cerveja, por favor

Eu gostaria vinho branco, por favor

Eu gostaria garrafa de vinho branco/tinto, por favor

Portugezen en Brazilianen zijn heel warme mensen. Vaak eindigt een gesprek met een vriend of bekende met de woorden Beijinhos! (bei-zjienjoesj)(Kusjes) of Um abraço! (oeng a-bra-soe) (Een knuffel). Meer Portugees? Klik hier

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Humor, Inspiratie

Waarom is het zo koud in de trein?

ImageVroeger, vroeger, trok ik mijn jas nog weleens uit in de trein. Tegenwoordig lijkt het wel alsof de temperatuur standaard op een Jakarta ” wij hebben airco” stand wordt afgesteld van rond de 16 graden.
Langs mijn voeten voel ik de koude luchtstroom en langzaam krijg ik een stijve nek. Tegenover mij zie ik een meisje haar sjaal strakker om haar nek doen en een mevrouw probeert of haar voeten nog op het ongemakkelijke balkje naast de prullenbak passen. Alles om maar te ontkomen aan die koude luchtstroom. Is het om ons voor te bereiden op een koude winter? Probeert de NS ons weer vrolijk te stemmen met het gebrek aan een zonnige warme lente/zomer?

Als ik personeel zou zien dan zou ik het echt wel vragen maar er is niemand aanwezig. Verkouden denk ik? Of een griepje. Dus ik moet er maar naar raden waarom het hier zo koud is.

(en ja mam, je had het goed gezien: er is WIFI in de trein. Misschien zit daarom wel iedereen met een laptop voor zich: dan kun je tenminste je handen warmen!)

Ik wens iedereen een warme reis toe en ondertussen denk ik #ditkananders.

Mocht je speciaal in dit onderwerp geinteresseerd zijn en in mogelijke oplossingen, kijk dan eens opOV forum paginavan reizigers die goed op de hoogte zijn waar wel of niet te zitten.

 

Foto nam ik in 2011 in de Vanoise, Frankrijk, het eerste Nationale Park van Frankrijk.

Reacties staat uit voor Waarom is het zo koud in de trein?

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Duurzaamheid, Humor

“Bibliotheken hebben me opgevoed”

“Ik geloof niet in academies en universiteiten. Ik zat tien jaar lang drie dagen per week in de bibliotheek” zei Ray Bradbury, schrijver. Hij overleed op 5 juni 2012 op 91 jarige leeftijd,  zo lees ik in Naschrift (necrologie) in Trouw, geschreven door Frans Dijkstra.

Een fascinerende man, die Ray. Eigenzinnig: hij kon niet autorijden en fietste altijd. Voor een Nederlander zou dat nog niet eens zo bijzonder zijn, Ray woonde echter in Los Angeles. Vijftig jaar lang in hetzelfde huis.

Bijzondere verhalen vertellen was zijn vak en de verhalen markeren zelfs de belangrijke momenten in zijn leven.  Een verhaal over hoe hij met schrijven begon op twaalfjarige leeftijd (vanwege een goochelaar, Mr. Electrico), de ontmoeting met zijn vrouw (ze werkte in een boekwinkel en dacht dat hij boeken kwam stelen. Verzonnen verhalen of de juiste weergave van deze ontmoetingen?

Een man die leefde van zijn fantasie. Hij doet me aan Marten Toonder denken van wie ik net de mooi geschreven autobiografie ‘ Vroeger was de aarde plat’ aan het lezen ben.

Dat ik vandaag weer een column schrijf, komt omdat ik lees dat Ray Bradbury zijn hele leven lang tot kort voor zijn dood duizend woorden per dag heeft geschreven. Potverdorie, dat haal ik nooit meer in. bijna 80 jaar lang duizend woorden per dag.

Deze column telt 242 woorden.

(Fahrenheit 451- de temperatuur waarop papier vlam vat- is een bekend boek van Bradbury en werd in 1966 verfilmd door Francois Truffaut)

Reacties staat uit voor “Bibliotheken hebben me opgevoed”

Opgeslagen onder Humor, Inspiratie, Taal

Rode bessen rissen bij oma in de keuken

Ik zoek iets op over fruit van het seizoen en voor ik het weet sta ik bij oma in de keuken en roept opa iets vanuit de huiskamer.

Doe jij het even?

Een bakje rode bessen en ik ben weer terug bij oma in de keuken. Daar sta ik ijverig bessen te rissen.  Bij mooi weer staat de deur open en kun je zo via een paar traptredes naar beneden, naar de schuur. Alles even netjes in mijn herinnering en zonder haast. Opgeruimd. Zowel de keuken als de schuur. Was er toen meer tijd in een dag?

Oma staat met de  zeef in haar handen waar alle bessen in gedraaid worden om sap van te maken. Ik kijk naar  de restjes van de steel en de pitjes die bovenin de zeef achterblijven. Soms, soms mocht ik het doen. Samen met oma in de keuken een toetje klaarmaken. Volgens mij kregen wij dan hangop of gele vla erbij. De hangop stond dan al in de koelkast.

Testbeeld

Zoveel jaar later zonder oma om het aan te vragen, weet ik niet meer of zij zoveel van rode bessen hield of dat zij ze kocht omdat ik ze lekker vond en weet ik ook niet meer of zij het net zo leuk vond als ik. Met opa in de huiskamer die de krant leest en ik probeer me nog te herinneren hoe zijn stem klonk. Ik weet nog dat hij commentaar gaf op wat hij las in die krant. En in de tijd dat Anwar Sadat veel op tv was en de media net als nu veel van hetzelfde bracht  en het over vredesoverleg ging, zei hij: ” Hij lijkt wel het ‘testbeeld’ die Sadat”.

Een heel enkel keertje eet ik nog weleens ergens rode bessen, echter heel zelden. Dat komt denk ik ook omdat het zonder opa en oma niet zo leuk meer is om rode bessen te eten.

*************

Fruit in juni

aardbeien
abrikozen
frambozen
kersen
nectarines
perziken
rabarber
rode bessen
sinaasappelen
zwarte bessen

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Eten, Inspiratie, Verhalen