Zou Melanie Schultz Borgen niet gezien hebben?

Melanie Schultz is de (scherpe lezers zien dat ik niet onze schrijf) minister van Infrastructuur en Milieu.
Borgen is een fantastische Deense tv serie over politiek met in de hoofdrol Sidse Babett Knudsen als minister-president Birgitte Nyborg

In een interview met Sarah Meuleman zegt de hoofdrolspeelster Sidse dat ze zelfs haar houding van Tony Blair ‘jatte’.   De bedenker van de serie Adam Price heeft de realiteit van de dagelijkse politiek goed begrepen. Melanie Schultz had moeten weten dat haar man net als Philip. de man  van Brigitte uit de serie Borgen, niet zomaar door kan gaan met zijn eigen belangen als dat conflicteert met de belangen van het land. In de Volkskrant van vandaag lees ik dat Haro Schultz van Haegen aandelen had in het bedrijf dat banden heeft met het ministerie.

Een woordvoerder van de minister laat weten dat Melanie Schultz van Haegen met Rutte heeft gesproken over de rol van haar man bij Kiwa. Zij zei toen dat hij was opgestapt als adviseur om de schijn van belangenverstrengeling te vermijden. Het feit dat hij aandeelhouder was van Kiwa kwam niet ter sprake. Ook benadrukt zij dat zij in de periode totdat Kiwa werd verkocht geen beslissingen heeft genomen die raakten aan de winstgevendheid van het bedrijf.

Pas op spoilers (Borgen)

Jammer dat Melanie en man geen tijd hadden voor Borgen, geen tijd hadden om te zien hoe Philip (acteurMikael Birkkjær) een voor hem belangrijke baan moest afzeggen omdat zijn vrouw, in haar rol als minister-president banden had met dat bedrijf.

Is het waar of niet waar allemaal?
Natuurlijk weet ik er het fijne niet van want ik heb maar één bron. Op de website van Kiwa lees ik dat het allemaal niet waar is of tenminste niet helemaal klopt en dat Haro Schultz gedurende korte tijd nog een klein pakket aandelen bezat. Mag ik vragen hoe lang ‘korte tijd’is en hoe groot  een klein pakket aandelen is? Zou ik voldoende geld hebben om zo’n klein pakket aan te schaffen en wat is dat dan precies waard?

Trouwens een tip voor Melanie en Haro Schultz: Borgen 3 is al uit. Volgens mij gaat dat onder andere  over de relatie tussen Brigitte en Philip. Misschien mag ik hem daarna lenen? De DVD bedoel ik. 

Heeee, ken je me nog? Van de basisschool!

Helemaal accuraat zal mijn verslag vast niet meer zijn al is het alleen maar omdat ik niet het bier ging halen maar het wel opdronk, of  omdat het  bier automatisch werd neergezet als dank voor het (vrijwillige) werk dat we geleverd hadden. In ieder geval zaten we buiten, op kussentjes want zo verstandig ben ik wel. We waren niet alleen, links en rechts van ons zaten twee grote groepen die met veel lawaai tafeltjes aan elkaar geschoven hadden en na eindeloos opstaan en weer verzitten allemaal een plek leken te hebben. Mijn (vrijwillige) collega en ik zaten in het midden van het gezelschap, met eindeloos veel kussentjes om ons heen (je weet maar nooit)  hoewel het gezelschap niet zozeer ons als centrale punt had gekozen. Er zijn van die momenten dat je je plek gewoon hebt te accepteren.

Opeens waren ze er, en klonk er de kreet, gericht tegen mijn vrijwillige collega: heeee haaaaaaaa ’t is nie waaaaaaar ken je me nog? Van de basisschool!!Hij nam een flinke slok, leek de moeder van de twee te herkennen en daarna begon voor mij het wonderlijke gesprek. Over vroeger, toen de zomers echte zomers waren en je zonder kussentjes buiten zat.

Zij deed iets met een DNA-streng en cellen, nucleotiden en celdelingen en had lang weelderig haar dat heel goed in een streng zou kunnen maar voorlopig hing het los. Misschien was ze daarom wel die studie gaan doen. Veel namen, gebouwen, oude gepensioneerde juffen en meesters die “niets hadden met geschiedenis”, herinneringen aan lokalen zonder deuren en overal kon je zo naar binnen. Vervolgens nam zij een flinke slok witte wijn en mijn collega een flinke slok bier en zaten we buiten in de te koude zomernacht. (wij dan wel met kussentjes, zij zonder)

” En jij dan?” Een stuk of 5 scholen werden opgenoemd, wat studies en een aantal banen. ” Het gaat fantastisch met me”. ” Ja, met mij ook”. Het zat hem vast in die gemeenschappelijke basisschool bedacht ik. Goede basis, waar krijg je dat nog?Aan mij werd niet gevraagd hoe het nu met me ging maar ik had zeker beweerd dat het fantastisch met me ging. “Beter nog dan met jullie” had ik dan gezegd.

Meer slokken wijn, en bier en opeens weer heel veel namen. Ik bleef haken toen het over ene  M.*** Peen ging. Ja, werkelijk. Opeens zat ik al mijmerend bij Willy Wortel en de Donald Duck die wij lazen toen we op de Lagere School zaten. Basis dat heb ik niet, daar deden we niet aan vroeger.

Terug in het nu heeft mijn collega zijn bier op, zijn vroegere klasgenote heeft haar wijn op en haar moeder heeft ook flink doorgedronken. Als we naar huis lopen,  vertelt hij mij alle verhalen over haar die ze zelf niet vertelde. Die verhalen zijn veel interessanter dan de verhalen die net verteld werden.  En hij deelt met mij zijn verwondering over al haar successen.

Gewoon een goede basisschool denk ik dan als ik de hoek om ben geslagen richting mijn eigen huis. Bijna struikel ik over een man die mompelt “La maa laa maa”  dus ik laat hem maar. Vast de verkeerde lagere school.

En dan is er altijd nog chocola

Twijfel. Ga ik werkelijk een pleidooi houden voor boeken, lezen, gedichten op het internet? Vooruit dan maar. Lees snel mijn blog, en dan snel weer terug naar een boek.

De Britten zijn er meesters in. Waarom zijn er zoveel goede Britse (theater) acteurs en actrices? Komt dat door Shakespeare? Is dat het een effect van een geweldig schrijver zoals de Zweedse cinema door Ingmar Bergman een enorme voorsprong kreeg? Is het dat? Trouwens de stem van bijvoorbeeld de Ier Mark Cousins (The Story of Film -filmcriticus) werkt voor mij al hypnotiserend. Misschien hebben ze betere stemmen? Een groter bereik?

Wie kent het verhaal “We gaan op Berenjacht”… niet? Het werd geschreven door Michael Rosen en de tekeningen zijn van Helen Oxenbury.

Michael Rosen heeft zijn eigen verhaal (We’re going on a Bear Hunt) prachtig verwoord. Mocht je op zoek zijn naar materiaal voor in de Engelse les, probeer dan eens “watch a poem”. Voor jullie kies ik zijn herkenbare verhaal over Chocolate Cake. Michael Rosen is trouwens ook bruikbaar voor iedereen die op de Lerarenopleiding Engels zit. Lees zijn verhalen over het onderwijs in Engeland maar. Helaas is het hier niet veel beter gesteld.

Volgens mij kan je als ouder beter je kinderen eindeloos voorlezen, laten lezen, laten schrijven en laten dromen.

Ben jij Joke?

Nietsvermoedend voor wat komen gaat genieten wij op het terras van het Café De Lieve Vrouw van een Gerardus Kloosterbier. Bier dat zijn oorsprong vond in een klooster in Wittem, waar de edele brouwkunst tot 1952 bloeide. Een Gerardus maakt dat je de zaken van de vrolijke kant bekijkt. Aan mijn vrolijke linkerkant zie ik opeens een oudere man opdoemen, een bloem in het knoopsgat van zijn jasje.

“Bent u Joke” horen we hem vragen aan een vlotte sportieve vrouw  die aan een tafeltje verderop zit. Ze schiet in de lach en zegt:” Nee hoor, ik ben Ineke, en dat is toch ook leuk?” Ineke is zeker leuk. Een kwartiertje daarvoor had ze uitgebreid geprobeerd om een grote kraai die op de punt van een glazen windscherm zat er vanaf te krijgen. De kraai aasde op haar koekje en luisterde niet waarop ze verzuchtte: “Heb ik jarenlang in het onderwijs gezeten en nu luistert die kraai ook al niet meer naar me”. Die Ineke dus,  maar de man met de bloem in zijn knoopsgat zoekt Joke om samen met Joke die hij nog niet kent een hele spannende zondagmiddag op het terras van het café De Lieve Vrouw door te brengen.

Vriend P. onder invloed van Gerardus zegt: “Hebt u een date?”De man bloost en zegt: ‘U mag nooit meer raden”.

Meneer Date is zich niet bewust van “Joke” die op hetzelfde moment achter hem aan een hele oude man vraagt of hij haar date is. Wij hebben de man van de date en “Joke” die ook voor ons nog een onbekende is, gelijktijdig in het vizier.

Uiteindelijk begrijpt Joke dat Meneer Date gelukkig ietsje jonger is dan de hele oude man en Meneer Date loopt nu ook snel op Joke af. Even later zien we ze samen zitten achter een glas verse muntthee, of nee twee: “doe mij er ook maar één”. Waarschijnlijk zijn ze de enige twee die nuchter blijven. Meneer Date is op zijn paasbest en Joke heeft niet zomaar iets aangetrokken. We kijken af en toe stiekem of er iets alcoholisch op tafel komt.

Ineke vertrekt naar de film en groet ons en als ik iemand in zijn handen hoor klappen vraag ik aan Vriend P.: “Dat geklap, is dat…?

“Ja” zegt hij, “die hele oude man zit zomaar wat in zijn handen te klappen. Die man is dik in de tachtig.”

Je moet het maar durven zo’n blind date- op die leeftijd- op het terras van het Café De Lieve Vrouw boordevol publiek. Voor je het weet krijg je ongewild applaus.

(Nee, ik heb geen foto’s)