Categorie archief: Humor

De huisarts is met sabbatical

bedenk, al zit hetEr was een tijd dat ik kon bellen voor een afspraak bij de huisarts en daadwerkelijk vrij vlot bij mijn huisarts terecht kon. De afgelopen jaren stapelden de problemen zich echter op. Problemen om een afspraak te maken bedoel ik…

Waarom kon ik geen afspraak maken? Wat denken jullie? Ik maak er een quiz van:

  •  Mijn huisarts was met sabbatical,
  • ze was druk met overname van de praktijk
  • ze was met vakantie
  • ze was ziek
  • ze was elders
  • ze had een vrije dag opgenomen
  • haar agenda zat vol, wilt u een invaller?
  • ze had het te druk om…
  • haar agenda kon nog niet “ingevuld worden”(pas 3 maanden later)
  • de assistentes zagen geen kans een afspraak te maken
  • de assistente vroeg me om van huisarts te switchen (“een nieuwe, eens even kijken hoe ze heet…”)
  • de assistente zou me terugbellen maar vergat dit
  • de assistente droeg de opdracht mij te bellen over naar een collega maar die vergat dit
  • mijn mailtjes met verzoek (vanwege bespreken uitslag)  om een afspraak bleven onbeantwoord

Jullie raden het al: alle 13 goed! Soms dacht ik: ach, ik had gewoon pech. Ik probeer het nog een keertje.

(“Hebt u al eerder gebeld? Daar weet ik niets van. Dat kan mijn collega wel zeggen maar op dit moment is het niet mogelijk…… “)

Mogelijk was de assistentes verteld dat ze hun loket goed dicht moesten houden. Een keer toen ik probeerde een afspraak te maken lukte het me niet er telefonisch doorheen te komen dus besloot ik naar de praktijk te fietsen. Daar aangekomen moest ik wachten. Het luikje ging na een tijdje open.

U moet bellen om een afspraak te maken, dat kan hier niet. Ik kan wel een tijd zoeken dat we een afspraak maken voor u om te bellen en dan belt u om een afspraak te maken.

!@#$%^& (censuur)

Zien jullie mijn vertrouwen? …………………………>>>>>WEG.
Uiteindelijk stuurde ik mijn laatste mailtje waarin ik liet weten te switchen en vroeg hen mijn gegevens naar een andere praktijk te sturen.
TOEN WERD IK GEBELD. Niet één keer, niet twee keer, nee ik werd wel drie keer gebeld.
Mijn beslissing had ik echter al genomen.
Vandaag liep ik naar mijn nieuwe huisarts om een kennismakingsgesprek af te spreken. De assistente vertelde me:
DE HUISARTS IS MET SABBATICAL. In december is ze er weer.
Nu jullie weer.
Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, imperfectie

Een nieuw soort fake nieuws

Vandaag reed er een bus langs me en daarna (omdat je op dat stuk niet hard mag rijden) reed de bus nog een tijdje voor me. Er stond op

Dit is een groene bus

De bus was overduidelijk geel.

Vervolgens naderde ik het centrum in Utrecht en moest wachten om over te steken. Er kwam een stadsbus langs. Op de display stond:

Sorry, deze bus zit vol

Verbazing bij mij omdat ik nog niet eerder dit soort teksten had gelezen op een bus. Natuurlijk keek ik goed naar de bus. Die zat helemaal niet vol, integendeel. Ik weet niet zeker of de mensen in de bus wel wisten met welke tekst er rondgereden werd. Zou de buschauffeur het zelf weten?

Jee, dacht ik, het verkeer zit ook al vol met fake nieuws. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Ceci n’est pas un petit bout de ma journée.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, imperfectie, Taal

Laat mij maar lopen – aflevering 4 – ze zijn er opeens!

Dit is niet de route Via de La Plata! maar de camino francés

Dit is niet de route Via de La Plata!

Niet te geloven!

Het leek onmogelijk, zeker als je de introductie weer voorgeschoteld krijgt, dat deze pelgrims ooit Santiago zouden bereiken. Maar natuurlijk bereiken zij Santiago ook al moesten ze de Via de la Plata in een te hete periode lopen. Voordat ze in Ourense waren moesten ze een kilometer of 3 over een industrieterrein. Dat zag er niet leuk uit en daar hoorde ik ze over mopperen.

Nergens tijd voor

Ruim 30 km moet er afgelegd worden op de laatste dag. Marcella heeft harde muziek nodig. Om te kunnen doorlopen? De camino is niet bedoeld als uitputtingsslag. Dan kun je beter meedoen aan de 4 daagse in Nijmegen.Non non rien n’a changé van “Les Poppys” zingt Marcella mee terwijl ze oortjes in heeft. Jammer dat ze zich daarmee afsluit voor de natuur, voor andere pelgrims.  Geen contact met Spaanse mensen. Ook de andere Nederlanders hebben geen contact met Spaanse pelgrims.  Ik versta ze niet….

“Willen jullie dadels”wordt er gevraagd… dat verstaan ze niet. Ze lopen er niet naar toe, proberen het niet te begrijpen maar zeggen van een afstandje “I’m okay”.

Wat denken die Spaanse pelgrims nu? Er lopen een aantal Nederlanders gevolgd door een hoop camera’s maar daar moet je vooral geen contact mee leggen. Ze verstaan het toch niet en ze moeten door. Ze hebben het al zo zwaar.

Degelijke bouw

SAINT JACQUES DE COMPOSTELLE  ANNIVERSSAIRE JO 033Eindelijk zijn ze bij het klooster van Oseira. Dit lees ik op de website: In een van de immense bijgebouwen is de pelgrimsherberg gevestigd.  Terwijl Piet de bouw van bet klooster bewonderd “zal niet gauw instorten, degelijke bouw”stort Fleur bijna in.”Je zag er niet uit vanmorgen” zegt iemand tegen haar.
Tip: zeg iets positiefs en herinner mensen er niet aan dat ze er niet uitzien.

Surprise! Hier kun je een broodje eten.

Verrassingen zijn ook wel wat. Piet kent een patisserie omdat hij de route al zoooo vaak gelopen heeft.  De camerabeelden begrijp ik niet. Een close-up van de knieën  van Piet en een broodje in zijn hand. Ja? Piet heeft zijn vrouw weer aan de lijn “ben met het klimmetje bezig bij Ulla”  Ondertussen loopt Marcella huilend omhoog. Heel emotioneel.

FOTO_324

Dan opeens al de beroemde mis in de kathedraal. De reis is ten einde. Opzwepende muziek. Alleen nog maar herinneringen.

Mijn column over de camino stopt hier ook weer heel abrupt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Camino de Santiago, Humor, Spanje, Taal, Verhalen, Wandelen

Uitstelgedrag!

Ben ik eindelijk in de bibliotheek om erachter te komen dat het boek”Uitstelgedrag” van Piers Steel nog niet is teruggebracht.

Ruim over de datum.

Die lezer heeft dat boek écht nodig.

Ik stel het schrijven van een stukje over uitstelgedrag dus nog even uit.

Tot later.

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, imperfectie, Inspiratie

Dit zou ik misschien niet moeten vertellen, maar

“Dat ziet er niet goed uit!” zegt de  secretaresse tegen mij.

Ik wist niet dat secretaresses al met een specialistenblik keken. Ze knikt naar mijn natte regenbroek die over mijn arm hangt terwijl ik met mijn andere hand mijn nat kleffe handschoenen probeer vast te houden en tegelijkertijd iets uit mijn tas pak.  Pas nu zie ik mezelf zoals zij me bekijkt: natte plekken op mijn winterjas, mijn haar in sliertjes omdat mijn haar zich per definitie niet in een capuchon laat wurmen.

“Oh, dàt, ja, het regent” zeg ik.

“Mag ik een foto maken?” vraagt ze.  Tja, voor ijdelheid is hier geen plek. Zojuist nog liep er een man langs in een dik hoofdverband .

“Moet dat nu?”onderdruk ik omdat ik dat beter niet kan zeggen”. Lastig hoor dat het in de vorm van een vraag gaat maar dat het niet de bedoeling is dat je nee zegt. Dus zeg ik zoiets als:

“Doe maar als het moet”.

Even later in de behandelkamer zegt de specialist tegen me na een lichte aarzeling: “Dit zou ik misschien niet moeten vertellen, maar… en vervolgens krijg ik de meest bruikbare adequate informatie sinds tijden.

Op de fiets terug denk ik uitgebreid na over die woorden. Zou hij beseffen dat het de beste manier is om ervoor te zorgen dat je onthoudt wat er dan komt? Zag hij dat ik mijn oren spitste? (Nee, ik was niet bij de oorarts).

Opeens vraag ik me af hoe vaak mensen dat zeggen: “Dit zou ik misschien niet moeten vertellen, maar… Specialisten en artsen moeten het vaker zeggen denk ik. Politici zullen het nooit zeggen, toch? Zijn daar voorbeelden van? En wetenschappers? (die groep zal het nu wel wat moeilijker hebben vanwege sommige collega’s die niet zo wetenschappelijk bezig zijn maar dat zou ik misschien niet moeten zeggen)

Zeg ik het zelf weleens?

Nee.

Misschien moet ik daar toch eens mee beginnen.

 

 

Reacties staat uit voor Dit zou ik misschien niet moeten vertellen, maar

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor

Wie kent hem niet in Utrecht?

 

Toevallige voorbijgangers zullen er zeker voor zorgen dat ze een beetje uit de buurt te blijven van M. Vanmiddag is er blijkbaar iets heel vervelends gebeurd want vanaf mijn plek kan ik hem horen schreeuwen. Zien doe ik hem niet. Er is iets gebeurd met een fietser die hem aangereden heeft (deze informatie heb ik niet gecheckt en komt van M. zelf) JA JA KIJK EENS EEN BEETJE UIT ZEG.

M. fietst zelf regelmatig of loopt met zijn fiets aan de hand en ik zie inderdaad zoals verwacht nog net zijn wiel en de onvermijdelijke plastic tassen die hij aan zijn stuur heeft hangen. Meestal heeft hij ook een bandana om zijn verwarde haren. Het is een bijzonder mens, en dat is’t ie.

Korte broek in de herfst

Als je hem niet kent dan kan ik hem typeren als iemand die standaard een korte fleurige broek draagt als iedereen al lang zijn donkere lange broek uit de kast heeft gehaald. M. draagt pas een lange broek als het snikheet is. Volgens een bekende van mij (M. woont bij haar in de buurt) wil hij graag opvallen en dat doe je als je je zomergarderobe in herfst en winter gebruikt. Laat ik gedacht hebben dat hij het gewoon nog niet koud vond. Nee, volgens haar is het iemand die graag in de schijnwerpers staat. In Utrecht moet je echter behoorlijk je best doen om écht op te vallen en boven het verkeerslawaai uit te komen. Een korte broek van een felle kleur en daaronder rode benen is een redelijke opvalfactor. Beter is het inderdaad om er dan nog een luide stem bij op te zetten en dan bij voorkeur erg verontwaardigd zodat mensen met oortjes in ook opkijken omdat iedereen zonder oortjes één kant uitkijkt.

Zelf ben ik ook een keer door hem uitgescholden. Gelukkig kende ik hem al en nam het niet al te zwaar op. Hij beschuldigde mij er toen van om nét voor zijn voeten te lopen: JA JA JA LOOP LEKKER IN DE WEG ALSOF IK NIET BESTA, ZEG!  Nou ik zal u verzekeren: ik zag hem wel hoor maar probeerde snel uit de voeten te komen.

De M.-Monologen

Of hoe je lange dialogen in een korte broek kunt houden

Als hij niet boos is op een verkeersdeelnemer dan voert hij wel een heftige discussie met iemand  die met een biertje in de hand bij Kafé België buiten staat te drinken (en soms roken) Zo iemand loopt namelijk niet zo snel weg

Eerlijk gezegd: de enige die heftig is in de “discussie”, is M. zelf. Hij monoloogt meestal een eind weg.Iedereen die verstandig is houdt zich op de vlakte. De bekende van mij die hem ietsje beter kent, heeft me verteld dat hij in de zomer vaak rosé wil drinken in de zon. Hij had haar ook nogal dwingend gevraagd of ze daar een keer zin in had (had ze niet).

Er is nu geen zon meer te zien en de rosé-tijd is voorbij. Zijn monologen bevatten woorden als: idioten, achterlijk, NIEMAND begrijpt, HOU TOCH OP, KIJK UIT IDIOOT!, JA JA JA en NEE NEE NEE in combinatie met weer andere kreten. Mocht je zelf een betere transcriptie hebben, deel hem gerust. Meestal hoor ik flarden want voor je het weet ben jij de idioot die voor zijn voeten loopt of fietst.

Terwijl ik dit tik roept M. in de verte inderdaad iets over  IDIOTEN IN UTRECHT en  “ALS JE NIETS TE ZEGGEN HEBT, HOUD DAN JE KOP”.
Hij heeft altijd gelijk.

Naschrift 5 februari 2018

Blijkbaar is aandacht fijn.

De 63-jarige Utrechter Rex Marcello W.A.H.C. van de Wal, beter bekend als ‘Marcello in korte broek’, stelt zich individueel kandidaat voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. Hij stelt zich kandidaat onder de naam Rex Willem-Alexander en wil zich inzetten voor de mensen die tussen wal en schip belanden in de maatschappij.

Lees via onderstaande link het artikel:

Marcello in korte broek stelt zich als Rex Willem-Alexander kandidaat in gemeenteraadsverkiezingen

Reacties staat uit voor Wie kent hem niet in Utrecht?

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Utrecht

Neem de muziek met je mee?!?

Stemmen!Twee jaar geleden hoorde ik het voor het eerst en verbaasde me erover. Opeens klonk het in de winkel “Gaat dit zo met u mee? daar waar je voorheen gewoon hoorde “Gaat het zo mee? Daarmee wordt dan bedoeld: wilt u er een tas bij, wilt u het in een plastic tasje? Natuurlijk wil je dat niet want je hebt gewoon een tas bij je (toch?)

Vandaag hoorde ik in een reclame over muziek: “Neem de muziek met je mee”. Niet gewoon: neem de muziek mee – nee – neem de muziek MET JE mee. Het blijft mij wonderlijk in de oren klinken (daarmee bedoel ik die zin, niet de muziek).

DSC00519

Het is net alsof je zou kunnen zeggen:

Neem de muziek MET HEM mee

Neem de muziek MET HEN mee.

Neem de muziek MET DE BUURVROUW mee.

Over een paar jaar hoor je me er niet meer over, dan ben ik er vast aan gewend of ben ik gewoon met de muziek weg. Er zijn ergere dingen en we hebben dan altijd nog de muziek met ons mee.

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, imperfectie, Taal