Categorie archief: Humor

Uitstelgedrag!

Ben ik eindelijk in de bibliotheek om erachter te komen dat het boek”Uitstelgedrag” van Piers Steel nog niet is teruggebracht.

Ruim over de datum.

Die lezer heeft dat boek écht nodig.

Ik stel het schrijven van een stukje over uitstelgedrag dus nog even uit.

Tot later.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, imperfectie, Inspiratie

Dit zou ik misschien niet moeten vertellen, maar

“Dat ziet er niet goed uit!” zegt de  secretaresse tegen mij.

Ik wist niet dat secretaresses al met een specialistenblik keken. Ze knikt naar mijn natte regenbroek die over mijn arm hangt terwijl ik met mijn andere hand mijn nat kleffe handschoenen probeer vast te houden en tegelijkertijd iets uit mijn tas pak.  Pas nu zie ik mezelf zoals zij me bekijkt: natte plekken op mijn winterjas, mijn haar in sliertjes omdat mijn haar zich per definitie niet in een capuchon laat wurmen.

“Oh, dàt, ja, het regent” zeg ik.

“Mag ik een foto maken?” vraagt ze.  Tja, voor ijdelheid is hier geen plek. Zojuist nog liep er een man langs in een dik hoofdverband .

“Moet dat nu?”onderdruk ik omdat ik dat beter niet kan zeggen”. Lastig hoor dat het in de vorm van een vraag gaat maar dat het niet de bedoeling is dat je nee zegt. Dus zeg ik zoiets als:

“Doe maar als het moet”.

Even later in de behandelkamer zegt de specialist tegen me na een lichte aarzeling: “Dit zou ik misschien niet moeten vertellen, maar… en vervolgens krijg ik de meest bruikbare adequate informatie sinds tijden.

Op de fiets terug denk ik uitgebreid na over die woorden. Zou hij beseffen dat het de beste manier is om ervoor te zorgen dat je onthoudt wat er dan komt? Zag hij dat ik mijn oren spitste? (Nee, ik was niet bij de oorarts).

Opeens vraag ik me af hoe vaak mensen dat zeggen: “Dit zou ik misschien niet moeten vertellen, maar… Specialisten en artsen moeten het vaker zeggen denk ik. Politici zullen het nooit zeggen, toch? Zijn daar voorbeelden van? En wetenschappers? (die groep zal het nu wel wat moeilijker hebben vanwege sommige collega’s die niet zo wetenschappelijk bezig zijn maar dat zou ik misschien niet moeten zeggen)

Zeg ik het zelf weleens?

Nee.

Misschien moet ik daar toch eens mee beginnen.

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor

Wie kent hem niet in Utrecht?

 

Toevallige voorbijgangers zullen er zeker voor zorgen dat ze een beetje uit de buurt te blijven van M. Vanmiddag is er blijkbaar iets heel vervelends gebeurd want vanaf mijn plek kan ik hem horen schreeuwen. Zien doe ik hem niet. Er is iets gebeurd met een fietser die hem aangereden heeft (deze informatie heb ik niet gecheckt en komt van M. zelf) JA JA KIJK EENS EEN BEETJE UIT ZEG.

M. fietst zelf regelmatig of loopt met zijn fiets aan de hand en ik zie inderdaad zoals verwacht nog net zijn wiel en de onvermijdelijke plastic tassen die hij aan zijn stuur heeft hangen. Meestal heeft hij ook een bandana om zijn verwarde haren. Het is een bijzonder mens, en dat is’t ie.

Korte broek in de herfst

Als je hem niet kent dan kan ik hem typeren als iemand die standaard een korte fleurige broek draagt als iedereen al lang zijn donkere lange broek uit de kast heeft gehaald. M. draagt pas een lange broek als het snikheet is. Volgens een bekende van mij (M. woont bij haar in de buurt) wil hij graag opvallen en dat doe je als je je zomergarderobe in herfst en winter gebruikt. Laat ik gedacht hebben dat hij het gewoon nog niet koud vond. Nee, volgens haar is het iemand die graag in de schijnwerpers staat. In Utrecht moet je echter behoorlijk je best doen om écht op te vallen en boven het verkeerslawaai uit te komen. Een korte broek van een felle kleur en daaronder rode benen is een redelijke opvalfactor. Beter is het inderdaad om er dan nog een luide stem bij op te zetten en dan bij voorkeur erg verontwaardigd zodat mensen met oortjes in ook opkijken omdat iedereen zonder oortjes één kant uitkijkt.

Zelf ben ik ook een keer door hem uitgescholden. Gelukkig kende ik hem al en nam het niet al te zwaar op. Hij beschuldigde mij er toen van om nét voor zijn voeten te lopen: JA JA JA LOOP LEKKER IN DE WEG ALSOF IK NIET BESTA, ZEG!  Nou ik zal u verzekeren: ik zag hem wel hoor maar probeerde snel uit de voeten te komen.

De M.-Monologen

Of hoe je lange dialogen in een korte broek kunt houden

Als hij niet boos is op een verkeersdeelnemer dan voert hij wel een heftige discussie met iemand  die met een biertje in de hand bij Kafé België buiten staat te drinken (en soms roken) Zo iemand loopt namelijk niet zo snel weg

Eerlijk gezegd: de enige die heftig is in de “discussie”, is M. zelf. Hij monoloogt meestal een eind weg.Iedereen die verstandig is houdt zich op de vlakte. De bekende van mij die hem ietsje beter kent, heeft me verteld dat hij in de zomer vaak rosé wil drinken in de zon. Hij had haar ook nogal dwingend gevraagd of ze daar een keer zin in had (had ze niet).

Er is nu geen zon meer te zien en de rosé-tijd is voorbij. Zijn monologen bevatten woorden als: idioten, achterlijk, NIEMAND begrijpt, HOU TOCH OP, KIJK UIT IDIOOT!, JA JA JA en NEE NEE NEE in combinatie met weer andere kreten. Mocht je zelf een betere transcriptie hebben, deel hem gerust. Meestal hoor ik flarden want voor je het weet ben jij de idioot die voor zijn voeten loopt of fietst.

Terwijl ik dit tik roept M. in de verte inderdaad iets over  IDIOTEN IN UTRECHT en  “ALS JE NIETS TE ZEGGEN HEBT, HOUD DAN JE KOP”.
Hij heeft altijd gelijk.

Naschrift 5 februari 2018

Blijkbaar is aandacht fijn.

De 63-jarige Utrechter Rex Marcello W.A.H.C. van de Wal, beter bekend als ‘Marcello in korte broek’, stelt zich individueel kandidaat voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. Hij stelt zich kandidaat onder de naam Rex Willem-Alexander en wil zich inzetten voor de mensen die tussen wal en schip belanden in de maatschappij.

Lees via onderstaande link het artikel:

Marcello in korte broek stelt zich als Rex Willem-Alexander kandidaat in gemeenteraadsverkiezingen

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Utrecht

Neem de muziek met je mee?!?

Stemmen!Twee jaar geleden hoorde ik het voor het eerst en verbaasde me erover. Opeens klonk het in de winkel “Gaat dit zo met u mee? daar waar je voorheen gewoon hoorde “Gaat het zo mee? Daarmee wordt dan bedoeld: wilt u er een tas bij, wilt u het in een plastic tasje? Natuurlijk wil je dat niet want je hebt gewoon een tas bij je (toch?)

Vandaag hoorde ik in een reclame over muziek: “Neem de muziek met je mee”. Niet gewoon: neem de muziek mee – nee – neem de muziek MET JE mee. Het blijft mij wonderlijk in de oren klinken (daarmee bedoel ik die zin, niet de muziek).

DSC00519

Het is net alsof je zou kunnen zeggen:

Neem de muziek MET HEM mee

Neem de muziek MET HEN mee.

Neem de muziek MET DE BUURVROUW mee.

Over een paar jaar hoor je me er niet meer over, dan ben ik er vast aan gewend of ben ik gewoon met de muziek weg. Er zijn ergere dingen en we hebben dan altijd nog de muziek met ons mee.

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, imperfectie, Taal

Verplichte kost voor elke opleiding creatief schrijven

DSC01011Het lijkt me een mooie binnenkomer als je op een opleiding creatief schrijven begint met hoofdstuk 18, Het beroep schrijver uit het boek Waarom ik lees, de veranderde wereld van het boek (where I’m reading from) van Tim Parks.  Bekijk zijn eigen website eens. Je ziet dat Tim Parks óók een Facebookpagina heeft, en ja, de website begint met aanbevelingen van andere schrijvers en andersom zal het ook het geval zijn. Hij weet hoe het werkt, eh ik bedoel: dàt het (zo) werkt. U ziet vast steeds vaker die die stickertjes ‘ aangeraden door DWDD‘.

Moet ik een Facebookpagina aanmaken?

Er werd al spoedig een situatie bereikt waarin zeer weinig auteurs enorme aantallen boeken verkochten terwijl enorme aantallen schrijvers zeer weinig verkochten (..) Het werd duidelijk dat de taak van de auteur er niet alleen maar in bestond een boek af te leveren, maar ook in het promoten van zichzelf op elke mogelijke manier. Hij begint een website, een Facebookpagina, neem misschien een eigen pr-man in dienst (…) ..schrijft aanbevelingen voor collega-auteurs in de hoop dat het compliment zal worden geretourneerd.

Zonder docenten, mèt marketing?

Een van de mythen omtrent de opleidingen in creatief schrijven is dat studenten erheen zouden gaan om te leren schrijven. Als ze dat daar al leren, is dat een leuke bijkomstigheid, die echter niet noodzakelijk met de opleiding te maken heeft; ergens een jaar lang gaan zitten schrijven zou vermoedelijk een gelijk resultaat opleveren, zelfs zonder docenten. Nee, de studenten volgen de opleiding om zichzelf te laten zien aan docent-schrijvers die in de positie zijn (denken ze!) in hun aan te leren hoe ze zich aan een uitgever moeten presenteren. Bij de meeste opleidingen in creatief schrijven hoort tegenwoordig wel een cursus over hoe je agenten en uitgevers moet benaderen en reclame kunt maken voor eigen werk. Ze worden kortom klaargestoomd voor de job.

Waarom geef ik les?

Tim Parks schrijft over de noodzakelijke inkomsten voor oudere schrijvers ( als docent van schrijfcursussen) die moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen.  Verder beschrijft hij het voorspelbare aanbod. Volgens hem zit niemand te wachten op iets nieuws. Alleen op een nieuwe versie van iets ouds. Als hij zelf boeken leest die hij moet beoordelen omdat hij in een jury zit, leest hij vaak een voorspelbaar boek waarin ‘literair’ gedaan wordt. Natuurlijk is er wel behoefte aan een rebelse schrijver  door een zogenaamd anti-conventioneel publiek maar het dilemma is dat diezelfde schrijver, wil hij succes hebben, hoe langer hoe meer moet afstemmen op de logica van een industriële machine en hij trekt de conclusie dat succes en roem imitatoren voortbrengen.

(de foto maakte ik in Waterstones, een boekwinkel gevestigd in het centrum van Newcastle- Blackett Street. Het gebouw is ontworpen door de architect Benjamin Simpson en werd in 1903 gebouwd. Je vindt het tegenover Grey’s Monument. In de boekwinkel kun je trouwens een stuk goedkoper koffie drinken dan in het trendy café&restaurant van Jamie Oliver er vlakbij, én je hebt altijd iets te lezen bij de hand.)

 

 

 

 

Reacties staat uit voor Verplichte kost voor elke opleiding creatief schrijven

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Humor, Inspiratie

Niet meer in leven?

IMG_1378Tegenwoordig denk ik al snel als er twee nummers van een zelfde al wat oudere muzikant achter elkaar op de radio gedraaid worden: heb ik iets gemist? Is hij/zij overleden?

Is daar een woord voor? Zoals er het woord ringxiety is bedacht om het idee te beschrijven dat je denkt dat je telefoon afgaat terwijl dat helemaal niet het geval is. Ringxiety bestaat uit ring en anxiety. Een portmanteau word (kapstokwoord), een mix van woorden of klanken die weer een nieuw woord vormen met als bekendste woord waarschijnlijk (smoke en fog).

In mijn geval zou je kunnen voorstellen: musician + death + anxiety musedexiety? Als je vaker met iets te maken krijgt, dan heb je al snel de behoefte er een woord voor te hebben hoewel ik niet uitsluit dat ik dan in mijn eentje een geheel nieuwe taal zou gaan ontwikkelen.

Misschien ben ik trouwens wel de enige die behoefte heeft aan dit woord. Toch blijf ik optimistisch.

Wat niet is kan nog komen en wie of wat eens was kan verdwijnen

Reacties staat uit voor Niet meer in leven?

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Inspiratie, Taal

Baie vriendelike oompie

Soms weet je niet waarom, maar loop je zomaar eens een kerk binnen. In Pau (Zuid-Frankrijk) wist ik het wel. De zon scheen door het glas in lood en de kleuren trokken me naar binnen. En misschien wel het vriendelijke gezicht van André

Breton. Zo stelde hij zich voor en hij haastte zich te zeggen: ‘Niet de beroemde schrijver hoor!. Maar ik kan u wel wat over deze kerk vertellen.’

Jeannemarie_du_preez

Hij had er echt zin in en vertelde enthousiast en wilde me graag nog een heleboel folders meegeven. En of ik vooral iets in het boek wilde schrijven. ‘Goh, uit Nederland? Geweldig! Vandaag had ik ook al iemand uit Zuid-Afrika, maar ik heb geen idee wat ze opgeschreven heeft in het boek!’
Ik kijk in het boek en schiet in de lach. Daar valt te lezen:

‘ N pragtige kerk en baie vriendelike oompie. Kon nie ‘n woord vertaan wat hij zei ni. Jeannemarie du Preez, Suid-Afrika (Cape town).

Andr_breton

Na mijn vertaling barst André in lachen uit. ‘Wat een geweldige dag en wat fijn dat u dat vertaald hebt voor mij!’ Ik bedank hem hartelijk, want wat word je vrolijk van zo’n man. Dat moet Jeannemarie ook gevoeld hebben.

Dit bericht verscheen eerder op een oude blog van mij.

Reacties staat uit voor Baie vriendelike oompie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Taal, Verhalen