Categorie archief: Humor

Neem de muziek met je mee?!?

Stemmen!Twee jaar geleden hoorde ik het voor het eerst en verbaasde me erover. Opeens klonk het in de winkel “Gaat dit zo met u mee? daar waar je voorheen gewoon hoorde “Gaat het zo mee? Daarmee wordt dan bedoeld: wilt u er een tas bij, wilt u het in een plastic tasje? Natuurlijk wil je dat niet want je hebt gewoon een tas bij je (toch?)

Vandaag hoorde ik in een reclame over muziek: “Neem de muziek met je mee”. Niet gewoon: neem de muziek mee – nee – neem de muziek MET JE mee. Het blijft mij wonderlijk in de oren klinken (daarmee bedoel ik die zin, niet de muziek).

DSC00519

Het is net alsof je zou kunnen zeggen:

Neem de muziek MET HEM mee

Neem de muziek MET HEN mee.

Neem de muziek MET DE BUURVROUW mee.

Over een paar jaar hoor je me er niet meer over, dan ben ik er vast aan gewend of ben ik gewoon met de muziek weg. Er zijn ergere dingen en we hebben dan altijd nog de muziek met ons mee.

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, imperfectie, Taal

Illustratie bij een nog niet geschreven verhaal

Een reactie plaatsen

11 april 2017 · 9:03 pm

Verplichte kost voor elke opleiding creatief schrijven

DSC01011Het lijkt me een mooie binnenkomer als je op een opleiding creatief schrijven begint met hoofdstuk 18, Het beroep schrijver uit het boek Waarom ik lees, de veranderde wereld van het boek (where I’m reading from) van Tim Parks.  Bekijk zijn eigen website eens. Je ziet dat Tim Parks óók een Facebookpagina heeft, en ja, de website begint met aanbevelingen van andere schrijvers en andersom zal het ook het geval zijn. Hij weet hoe het werkt, eh ik bedoel: dàt het (zo) werkt. U ziet vast steeds vaker die die stickertjes ‘ aangeraden door DWDD‘.

Moet ik een Facebookpagina aanmaken?

Er werd al spoedig een situatie bereikt waarin zeer weinig auteurs enorme aantallen boeken verkochten terwijl enorme aantallen schrijvers zeer weinig verkochten (..) Het werd duidelijk dat de taak van de auteur er niet alleen maar in bestond een boek af te leveren, maar ook in het promoten van zichzelf op elke mogelijke manier. Hij begint een website, een Facebookpagina, neem misschien een eigen pr-man in dienst (…) ..schrijft aanbevelingen voor collega-auteurs in de hoop dat het compliment zal worden geretourneerd.

Zonder docenten, mèt marketing?

Een van de mythen omtrent de opleidingen in creatief schrijven is dat studenten erheen zouden gaan om te leren schrijven. Als ze dat daar al leren, is dat een leuke bijkomstigheid, die echter niet noodzakelijk met de opleiding te maken heeft; ergens een jaar lang gaan zitten schrijven zou vermoedelijk een gelijk resultaat opleveren, zelfs zonder docenten. Nee, de studenten volgen de opleiding om zichzelf te laten zien aan docent-schrijvers die in de positie zijn (denken ze!) in hun aan te leren hoe ze zich aan een uitgever moeten presenteren. Bij de meeste opleidingen in creatief schrijven hoort tegenwoordig wel een cursus over hoe je agenten en uitgevers moet benaderen en reclame kunt maken voor eigen werk. Ze worden kortom klaargestoomd voor de job.

Waarom geef ik les?

Tim Parks schrijft over de noodzakelijke inkomsten voor oudere schrijvers ( als docent van schrijfcursussen) die moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen.  Verder beschrijft hij het voorspelbare aanbod. Volgens hem zit niemand te wachten op iets nieuws. Alleen op een nieuwe versie van iets ouds. Als hij zelf boeken leest die hij moet beoordelen omdat hij in een jury zit, leest hij vaak een voorspelbaar boek waarin ‘literair’ gedaan wordt. Natuurlijk is er wel behoefte aan een rebelse schrijver  door een zogenaamd anti-conventioneel publiek maar het dilemma is dat diezelfde schrijver, wil hij succes hebben, hoe langer hoe meer moet afstemmen op de logica van een industriële machine en hij trekt de conclusie dat succes en roem imitatoren voortbrengen.

(de foto maakte ik in Waterstones, een boekwinkel gevestigd in het centrum van Newcastle- Blackett Street. Het gebouw is ontworpen door de architect Benjamin Simpson en werd in 1903 gebouwd. Je vindt het tegenover Grey’s Monument. In de boekwinkel kun je trouwens een stuk goedkoper koffie drinken dan in het trendy café&restaurant van Jamie Oliver er vlakbij, én je hebt altijd iets te lezen bij de hand.)

 

 

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Humor, Inspiratie

Niet meer in leven?

IMG_1378Tegenwoordig denk ik al snel als er twee nummers van een zelfde al wat oudere muzikant achter elkaar op de radio gedraaid worden: heb ik iets gemist? Is hij/zij overleden?

Is daar een woord voor? Zoals er het woord ringxiety is bedacht om het idee te beschrijven dat je denkt dat je telefoon afgaat terwijl dat helemaal niet het geval is. Ringxiety bestaat uit ring en anxiety. Een portmanteau word (kapstokwoord), een mix van woorden of klanken die weer een nieuw woord vormen met als bekendste woord waarschijnlijk (smoke en fog).

In mijn geval zou je kunnen voorstellen: musician + death + anxiety musedexiety? Als je vaker met iets te maken krijgt, dan heb je al snel de behoefte er een woord voor te hebben hoewel ik niet uitsluit dat ik dan in mijn eentje een geheel nieuwe taal zou gaan ontwikkelen.

Misschien ben ik trouwens wel de enige die behoefte heeft aan dit woord. Toch blijf ik optimistisch.

Wat niet is kan nog komen en wie of wat eens was kan verdwijnen

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Inspiratie, Taal

Baie vriendelike oompie

Soms weet je niet waarom, maar loop je zomaar eens een kerk binnen. In Pau (Zuid-Frankrijk) wist ik het wel. De zon scheen door het glas in lood en de kleuren trokken me naar binnen. En misschien wel het vriendelijke gezicht van André

Breton. Zo stelde hij zich voor en hij haastte zich te zeggen: ‘Niet de beroemde schrijver hoor!. Maar ik kan u wel wat over deze kerk vertellen.’

Jeannemarie_du_preez

Hij had er echt zin in en vertelde enthousiast en wilde me graag nog een heleboel folders meegeven. En of ik vooral iets in het boek wilde schrijven. ‘Goh, uit Nederland? Geweldig! Vandaag had ik ook al iemand uit Zuid-Afrika, maar ik heb geen idee wat ze opgeschreven heeft in het boek!’
Ik kijk in het boek en schiet in de lach. Daar valt te lezen:

‘ N pragtige kerk en baie vriendelike oompie. Kon nie ‘n woord vertaan wat hij zei ni. Jeannemarie du Preez, Suid-Afrika (Cape town).

Andr_breton

Na mijn vertaling barst André in lachen uit. ‘Wat een geweldige dag en wat fijn dat u dat vertaald hebt voor mij!’ Ik bedank hem hartelijk, want wat word je vrolijk van zo’n man. Dat moet Jeannemarie ook gevoeld hebben.

Dit bericht verscheen eerder op een oude blog van mij.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Taal, Verhalen

Een berichtje voor de drager van mijn handschoenen

 

IMG_1727

Dit zijn natuurlijk niet de handschoenen waar het over gaat in dit blog. Die moet de vinder voor mij op de foto zetten.

Gisteren om 17,45 was ik al in De Jassenwinkel maar de aanblik van een te lange rij voor de kassa en de te harde muziek in de winkel maakten dat ik besloot om morgenochtend wel even terug te komen voor Die Jas. Morgenochtend was dus vanochtend.

Vanochtend was er dan toch echt iemand anders die net als ik de M-jas wilde omdat de mouwen van S te kort waren (zat niet lekker hè?). Tegen beter weten in heb ik nog even een S en L geprobeerd maar dat was slechts de tijd die ik nodig had om dit te verwerken. Jas  M was weg.

Momentje

Mijn jassenpasmoment had ik voor de spiegel in de winkel omdat ik geen zin had helemaal naar een pashokje te lopen waar alweer een kleine ophoping ontstond. Net als ik hadden anderen waarschijnlijk niet gedacht dat het zo winters koud zou worden. Op dit soort koude dagen dat ik handschoenen aan heb, heb ik meestal een rugzak bij me waar ik de handschoenen in kan doen als ik in een winkel ben. In die rugzak zitten ook nog vaak bibliotheekboeken en soms iets te drinken of te eten, maar dit terzijde. Omdat ik dit keer alleen maar even deze jas wilde kopen, had ik geen tas bij me en daarom had ik mijn handschoenen even op de grond gelegd bij het passen. Ik had de jassen netjes terug gehangen ietsje verderop van de spiegel(S en L weet u nog?) om vervolgens direct te beseffen dat de handschoenen nog bij de spiegel lagen. Even terug om ze te pakken.

Mis!

Dáár lagen ze niet meer. Er lag ook geen briefje bij van een nieuwe eigenaar. Ze waren weg.

Weer zo’n tegen beter weten in moment dralen in de winkel en zoeken op plekken waar ik helemaal niet geweest was. Wat een zinloze ochtend op deze manier. Een jas kopen die er niet meer is en terwijl je die wilt kopen je handschoenen “verliezen”. Ik probeerde nog om goed te kijken naar de mensen die er rondliepen en nee niemand had mijn handschoenen gezien. Het leek wel alsof iedereen vervolgens zijn eigen handschoenen nog wat krampachtiger vasthield waarop ik één jongen boos aankeek omdat ik vond dat hij wel heel blij was met zijn handschoenen, eikel!  Jullie merken het al, afreageren is nooit een goed idee maar ik had het even niet in de hand.

Wel even wassen

Mijn lichtblauw met witte handschoenen, buiten het winterseizoen tweedehands gekocht voor 2 euro. En beste nieuwe eigenaar: je moet ze wel even wassen hoor, want dat was wel weer even geleden en je moet ook goed uitkijken met de voering aan de binnenkant. Ze zijn weliswaar warm door de dubbele laag maar die voering is half stuk (en moet wel gemaakt) en daardoor moet je de tijd nemen om ze goed aan te doen. Ik weet niet of jij die tijd wel hebt want je was er binnen de minuut al weg mee. Ik hoop dat je ze waardeert want ik had er alweer 2 jaar plezier van en ze zijn juist voor deze koude dagen ideaal. Als ik had kunnen kiezen had ik trouwens een andere kleur gekozen en jij had natuurlijk ook geen keuze dus het is te hopen dat je niet ijdel bent. Dat lichtblauwe is niet met alle jassen te combineren.

Het lichtblauw was trouwens wel mooi te combineren met de jas die ik had willen kopen.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, imperfectie

Met niets te vergelijken

IMG_5066

Terug van een mooie boswandeling buiten de stad,  fiets ik door een straatje met monumentale panden in de binnenstad. Opeens zie ik op de hoek een voor mij nieuw bedrijf: De Vergelijkgroep. 

Al verder fietsend ontstaat er een hele dialoog in mijn hoofd.

“Waar werk jij tegenwoordig?”

“Bij De Vergelijkgroep”

“Wat is dat?”

“Tja dat is een beetje moeilijk te omschrijven. Heel anders dan mijn vorige werk, niet vergelijkbaar.”

“Maar wat doe je daar dan precies? Je werkte toch eerst voor het Match Collectief”.

“Ja, dat klopt. Maar wat ik nu doe is daar niet mee te vergelijken. Het is zo speciaal. Het staat helemaal op zichzelf, een geheel nieuw concept. Heel innovatief”

“Nou vergeleken met mij doe jij toch altijd heel interessant werk. Het klinkt goed. Hoe kwam je daar verzeild?

“Je kent mij toch? Ik heb heel veel bedrijfswebsites vergeleken en vacatures tegen elkaar gehouden en ja dan kom je toch echt bij de Vergelijkgroep uit! Ik heb trouwens nu vakantie, lekker hoor!

“Zeker, jee, vergeleken met anderen heb je wel een hoop vakantie.

“Ja, ik weet wel wat ik doe, haha. Voorlopig vind je mij in de Vergelijkgroep! Hee, tot gauw.”

“Ja, tot gauw, ik ga even op de website van de Vergelijkgroep kijken. Wie weet is er een goede match. Tot ziens!

Veel foto’s en symbolen dus de website is geen taaie klus om doorheen te klikken. Ze zijn van “leuk, meest, meer uitdagend” in de blog , nou vergelijk dat maar eens met andere bedrijven. Ze doen óók leuke dingen samen (na werktijd?) en op één van de foto’s die op het kantoor genomen is zie ik een hond op de grond liggen terwijl één medewerkster aan het werk is en even verderop twee medewerkers met elkaar overleggen. De hond is de enige die recht in de camera kijkt. 

 

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Humor, Inspiratie