Maandelijks archief: april 2012

Onderhoud websites, en vroeger…

Daar zou ik nou weleens beeld bij willen hebben. Bijvoorbeeld destijds bij weblog.nl dat eindeloos onderhoud pleegde, zoveel zelfs dat er geen weblog meer overbleef. Of bij het eindeloze onderhoud dat ze bij het bedrijf Simpel uitvoeren en dan bij voorkeur in het weekend overdag.

Sorry!

Momenteel is Simpel in onderhoud.

Daarom zijn we even niet bereikbaar.

Hebben ze daar soms geen normale werkweek? Moeten ze vooruit werken om hun pensioen te mogen verdienen. Of nee, wacht, zijn er allemaal gepensioneerden aan het werk die een rustig-aan-actie doen. Ik snap ze maar denk wel aan

Vroeger…..

Waren er vroeger telefoonstoringen, stroomstoringen,Kunduz coalities?

Vroeger toen er nog volop gebruik gemaakt werd van de vut of van een prepensioen. Of van pensioenregelingen met een pensioendatum vóór leeftijd 65: het zogehetenvroegpensioen. In Frankrijk kwam ik-op de camino de Santiago – veel Fransen tegen die al “bezig waren met”hun prepensioen op 52 jarige leeftijd, één keer kwam ik iemand tegen die al met pensioen was op die leeftijd. Zonder storing met pensioen, er zijn nog mensen die erover kunnen vertellen. En die hebben tijd zat.

Advertenties

Reacties staat uit voor Onderhoud websites, en vroeger…

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor

Hebben we er beeld bij?

Opzienbarend is het niet meer.

1. In de supermarkt

2. In de bibliotheek

3. In de Literaire boekhandel

4. In de gewone boekhandel

5. In de kroeg

6. Op het station

7. In de trein

8. Bij de balie van de bioscoop

COMPUTERSCHERMEN  die trachten je ogen en oren te vermoeien in plaats van te verwennen.

Dat terwijl er zoveel kunstenaars rondlopen, mensen die de prachtigste dansen weten uit te voeren, eigen originele dansen of dansen die in de cultuur zijn ingebed. Flamenco, tango, ballet, tap, jazz, hiphop, swing (Charleston), riverdance, belly dance. Kom op mensen van de marketing: je kunt toch wel iets beters bedenken dan een groot scherm?(@juffiegelukkigonderweg)

Dans, dans, anders zijn we verloren! Dans in publieke ruimtes. Daarom een fragment uit “Pina”, de film die Wim Wenders maakte (2011), muziek is van Jun Miyake, Lillies of the Valley. Choreografie van Pina Bausch. *Haar werk wordt gekarakteriseerd door improvisatie en de herinnering van haar eigen ervaringen. Thema’s: relaties, en in het bijzonder de relatie tussen mannen en vrouwen. Ze stelt vragen en ze werkt de antwoorden uit in de vorm van gebaren, zinnen, dialogen, kleine scenes. Ze brak met de conventies en tradities en gebruikte geen standaard decor, soms staan er voorwerpen (stoelen bijvoorbeeld) op het toneel. Café Muller (1978) lijkt me fantastisch om te zien in een Café.

( *Fifty Contemporary Choreographers van Martha Bremser) geraadpleegd)

Foto’s maakte ik in Spanje: Tango op Straat, Barcelona. De andere foto maakte ik in Girona.

Reacties staat uit voor Hebben we er beeld bij?

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Film, Humor, Internet

Het is ingewikkeld voor het bedrijf Simpel

De website van simpel is er nog wel maar probeer niet in te loggen om bij je eigen gegevens te komen, dat is schier onmogelijk sinds een dag of 2,3, 4? Tracht het proces niet te versnellen. Je ontvangt mailtjes waarin duidelijk moet worden dat het slechts een  akkefietje is, een detail dat zo verholpen wordt. Je wordt toch niet ongeduldig van een dingetje, een frutje als het ware?

Sorry!

Momenteel is Simpel in onderhoud.

Daarom zijn we even niet bereikbaar.

Geeft niet hoor. Het is een niemendalletje.

De techniek staat voor niets”. N I E T S

Zo simpel is het.

(en waarom klinkt er nu de stem van Leonard Cohen in Different Sides:

Stop writing everything down!

Teken een mooie wolk, schrijf er al je problemen in en laat ze vervliegen.

Naschrift 29 april: het blijft behelpen hoor. Heb al veel wolken getekend maar de simpel-website ligt er al weer uit vanwege onderhoud. Ze plegen meer onderhoud dan me nodig lijkt. Of zijn ze nu alles aan het aanpassen zodat iedereen op 1 mei de 100 gratis belminuten krijgt. Trouwens een wel hele simpele oplossing voor de storing van een tijdje geleden. Waarom niet gewoon 100 extra belminuten. Wat heb ik eraan op 1 mei? Moet ik dan iedereen gaan bellen die ik eerder of later had willen bellen: “Nee, blijf aan de lijn want ik heb heeeel veel belminuten vandaag. Nee, morgen niet. Dan is er misschien weer storing of ligt de website eruit!. Eens even kijken hoeveel belminuten ik nog heb? O jee, de website is weer in onderhoud”.

Goed, ik koop morgen wel wat krijtjes, verf, ecoline, kleurpotloden, mozaiksteentjes op de rommelmarkt. Voor al die wolken!

Reacties staat uit voor Het is ingewikkeld voor het bedrijf Simpel

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Internet

Aan de slag!

In mijn emailbestand zit links een mapje dat naar deze naam luistert. Het zit boordevol bewaarde mailtjes waar ik nog iets mee wil. Dat kan van alles zijn. Ik stel me zo voor dat alle Nederlanders van die mapjes hebben: Nog te doen!

Op het nippertje redde ik vanochtend weer een mailtje dat er in dreigde te belanden. Een mailtje van Repair Café, een intiatief van Martine Postma. Repair Café maakt, voor zover dat kan, wat kapot is heel. Kort samengevat: “weggooien, mooi niet!”. Er zijn inmiddels al heel wat Repair Cafés in Nederland en volgens mij inmiddels ook in België. Mocht dit laatste nog niet waar zijn, dan vertrouw ik erop dat onze Zuiderburen het gaan waarmaken. En, pourquoi pas, ook in Frankrijk.

Echter de mailtjes die ik doorsluis naar “Aan de slag!” groeien harder aan dan ik verwijderen kan dus ik maak van deze gelegenheid gebruik door Repair Café te verbinden met  “The Energy Challenge”

Energie besparen: allerlei tips en natuurlijk je klimaatvoetafdruk uitrekenen
Om dit allemaal nog wat op te vrolijken en in de behoefte te voorzien om beelden erbij te hebben, kies ik voor

“Aux arbres Citoyens” van Yannick Noah

Onze zuiderburen staan op voorsprong omdat dit nummer in 2007 in België een nummer 1 werd  en Yannick Noah daardoor veel bekender is dan bij ons. Mocht je tennisfan zijn, dan ken je hem waarschijnlijk van lang geleden.

De titel van zijn liedje is een knipoog naar het Franse volkslied de Marseillaise waarvan een couplet begint met: Aux armes, citoyen: Te wapen, Burgers! Laten we Aan de Slag gaan.
Waarmee?
Eh, met besparen, bezuinigen, repareren, meezingen en voor mij nu koffie zetten.

Fijne (duurzame) dag nog!

 

Reacties staat uit voor Aan de slag!

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Frankrijk, Humor

Dag van de Duitse Taal: Die Da!

Het had niet veel gescheeld of ik was in onkunde gebleven van dit heugelijke feit: een hele dag lang de Dag van de Duitse Taal: dus voor deze blog ben ik dank verschuldigd aan mijn Duitse vriendin Gyanda die aan het einde van ons telefoongesprek vraagt of ik wel weet

... dat het vandaag de Dag van de Duitse Taal is!

Mach Mit!

Omdat haar eten bijna kookt vraag ik nog even snel:

En wie vind je de mooiste spreker in het Duits?

OOOh, dat is moeilijk zucht ze.

En wie vind je de beste schrijver?

Thomas Mann – De Toverberg komt er resuluut uit haar mond. Een prachtig boek en zeer de moeite waard, zeker maar misschien wat te zwaar voor de jeugd dus voor hen dan maar een filmpje op deze Dag van de Duitse Taal

Speciaal voor in de Duitse les: Die Fantastischen Vier uit Stuttgart, het schwingt de pan uit, ik zou het wel weten maar ja, ik geef geen Duitse les. Dan zou je toch geen dispensatie voor Duits op school meer willen…

Jetzt sehe ich die Zukunft postiv, den ich bin Optimist.

Meer over DFV ook wel Fanta4 genoemd? Klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Muziek, Taal

Wie verdeelt het werk?

Zou er ergens in Nederland een supermarkt zijn waarbij je met een stofzuiger op de stilstaande band de kleine snoepjes, kauwgompjes uit hun doosje moet nemen om het doosje en de snoepjes stofvrij te maken? Liggen de artikelen er lang genoeg om stoffig te worden? We kijken met verbazing hoe de cassières in Noord-Frankrijk bij De Carrefour hun tijd verdoen met stofzuigen en opruimen van kleine kruimeltjes. Toegegeven het is op deze dinsdag na Pasen een uitstekend moment voor schoonmaakwerkzaamheden alhoewel wij wel hebben geprobeerd twee werkneemsters een tijd bezig te houden met zoeken in de computer naar de reden waarom wij nog geen cheque hebben ontvangen.

 Frankrijk EN Cheques

Een cheque? Ja, ook dat kennen we niet meer in Nederland maar de Fransen lusten er wel pap van. Regelmatig staan we een tijd te wachten omdat er weer iemand met een cheque betaald. En je kunt ook het ongeluk hebben terugbetaald te worden in cheques als je bij een bedrijf toevallig teveel betaald hebt (omdat zij een verkeerde inschatting hebben gemaakt maar dit terzijde). Met die cheques moet je dan naar de bank en dan krijg je daar geld bij het inruilen. Waarom op deze manier gebeurt heb ik nooit goed begrepen, dat gedeelte van de inburgering heb ik nog niet afgerond.

Carte de Fidelite!

Graag vertel ik jullie over onze nieuwste aanwinst: de trouwe klantenkaart Totale inburgering. Als je als buitenlander met een A&H bonuskaart winkelt dan ken je de klappen van de zweep. Verplaats de scene naar Frankrijk en bestel een carte de fidelite, bij  de bekende supermarkt“Kruispunt”. Wij zijn van het trouwe soort en natuurlijk pas in tweede instantie dol op voordeeltjes dus dat lijkt ons wel wat.

Bedenk daarbij echter wel dat Fransen dol zijn op cheques in combinatie met een tikje bureaucratie. Daarmee wordt er een voor ons een ongekend uitstel van incasseren veroorzaakt. Die Fransen toch.Wij kopen net als zij onze “fidelite producten”, rekenen af aan de kassa en leren de romantiek van het wachten. We krijgen onze kortingscheques per postduif opgestuurd in de vorm van een cheque. Franse cassieres hadden namelijk graag op een postkantoor willen werken, en nu hebben ze de mogelijkheid om toch als nevenactiviteit en afwisseling van de kassa, wat cheques te posten.

Bent u er nog?

Die cheque nemen we de volgende keer mee naar de winkel, we wachten dan niet te lang omwille van de uiterste inwisseldatum. Vervolgens genieten we nog weken later van de korting van de lang vergeten fidelite-actie.
Leuker kunnen ze het niet maken! Die cheques worden 1x per maand, de 25e verstuurd en al je kortingen van de hele vorige maand staan erop.

Wij dachten vorige maand al een cheque te krijgen en daarom stonden we bij de informatie-balie en al snel waren er 2 medewerksters die een keer of 4 onze carte de fidelite vroegen en het nummer intypten (nee, scannen dat gebeurt hier nog niet). Uiteindelijk kregen wij te horen dat wij de cheque te vroeg verwachten, immers we hadden pas op die die en die datum de carte aangeschaft en toen stond ons adres waar de cheque naar toe gestuurd moest worden nog niet in de computer.

Te snel, he, wij weer, dat overkomt ons zo vaak hier. Als we terug in de auto zijn en toevallig in het voorvakje het bonnetje van die vorige aankoop terugvinden, zien we dat ze er meer dan een week over gedaan hebben voordat ze ons adres in de computer hebben getikt.

Dat is inderdaad iets wat je in deze drukke winkel : Het Kruispunt” niet zomaar erbij kunt doen. En wie houdt hier het overzicht bij al die drukte? Laatst vertelde een vriend over een functie bij staatsbosbeheer. Om een indruk te krijgen van wat zo iemand dan precies doet, vroeg ik naar die functie. “ hij is werkverdeler”. Dit schiet me nu te binnen als ik denk aan deze supermarkt.Zouden ze hier wel een werkverdeler hebben? Je moet er toch niet aan denken dat je zelf elke dag moet bedenken: goh, heb ik eigenlijk dat adres van die twee Nederlanders die zo graag een carte de fidelite wilden al ingevoerd?

Werkverdeler, het is een functie die ik zelf eigenlijk altijd wel hem geambieerd. Meer nog dan coordinator waarbij de vrees blijft dat je jezelf nog een werkzaamheidje moet toe-coordineren. Als werkverdeler lijkt het me uitgesloten dat er iets dat op werk lijkt, zou blijven liggen.

Eens even in de gaten houden of ze bij deze Carrefour een openstaande functie voor werkverdeler hebben en dan wel het liefst part=time in de even weken. Ik kan heel goed vooruit plannen.

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Frankrijk, Humor

Camino 23

Als er iets belangrijk is na fysieke inspanning, is het lekker slapen. Ik heb er al eens eerder over geschreven. De camino frances, de gebruikelijke Camino de Santiago of de Chemin de St. Jacques kent meer adressen dan de Chemin d’Arles. Maar ach, ook bij de Chemin d’Arles kom je altijd wel aan een plekje. Er wordt me vaak gevraagd: hoe kom je aan die adressen?

Als je Frans spreekt is het makkelijk. Dan koop je gewoon een Franse gids, of een miam-miam-dodo-boekje. Let er dan op dat je de nieuwste editie hebt. Ze hebben ook een site.Het miam-miam staat voor eten en dodo: juist voor slapen. Je kunt op de internetlink klikken om een idee te krijgen van het MMDD-boekje. Veel Fransen hebben zo’n boekje dus als je ze lief aankijkt mag je er ook vaak eventjes in kijken om te zien waar je de volgende avond kan slapen.

Ooit zag ik een Fransman helemaal verhit zijn rugzak uitmesten. Daarna rende hij terug naar de gite. ‘Je l’ai perdu!’ Juist, dat ging over dat beroemde boekje. Gelukkig zagen we hem een uurtje later genieten van een kopje koffie terwijl hij weer in zijn Belangrijke Boekje zat te bladeren. Er staat veel in. Ook of er in dorpjes iets te eten is, of er winkels open zijn, of er een postkantoor is. Kortom: een handig boekje. Klik op: chemin de compostelle

En hoe ziet je bed er dan uit? Tja, dat kan groot zijn, of klein, een oude of een nieuwe matras hebben. Het prettige is dat als het niet goed bevalt dan weet je altijd dat je de volgende dag weer weg bent. Zorg je er wel voor dat je een ‘credencial’ hebt? Dat is een pelgrimspaspoort en daarin krijg je stempels als je ergens overnacht. Je kunt het op verschillende plekken aanschaffen. Ook al voordat je weggaat in Nederland. Kijk maar even op de site http://www.santiago.nl
Zelf kocht ik er ééntje in Arles. Bij een heel oud mannetje dat eerst een kwartier naar zijn bril ging zoeken. Zoals altijd lag die bril niet ver weg. In een prachtig handschrift schreef hij mijn naam erin. En ik kon op pad.

Ook een handige website met adressen: au coeur du chemin

Der Jakobsweg 24 – Übernachten unterwegs

Wenn es etwas gibt, das wirklich wichtig ist nach körperlicher Anstrengung, dann ist es das, herrlich zu schlafen. Ich habe darüber hier schon früher geschrieben. Der “Camino Frances”, der normale “Jakobsweg” oder der “Chemin de St. Jacques” weisen alle mehr Herbergen auf als der Chemin d’Arles. Aber, natürlich gibt es auch auf dem Chemin d’Arles Übernachtungsgelegenheiten auf dem Weg. Ich wurde oft gefragt, wie man an diese Adressen kommt.

Wenn man Französisch kann, ist es natürlich einfach. Dann kauft man einfach einen französischen Reiseführer oder ein “Miam-Miam-Dodo”-Buch. “Miam-Miam” steht fürs Essen und “Dodo” fürs Schlafen. Sie haben auch eine Website. Man kann sich die Internetsite ansehen, um zuerst einen Eindruck zu bekommen vom MMDD-Buch. Wenn man das Buch kauft, muss man nur darauf achten, dass man die aktuellste Ausgabe kauft. Viele Franzosen haben dieses Buch bei sich und wenn man sie lieb ansieht und höflich fragt, kann man sicher auch mal einen Blick in das Buch werfen, um zu schauen, wo man am nächsten Abend schlafen könnte.

Einmal beobachtete ich einen Franzosen, der ziemlich aufgeregt seinen Rucksack durchsuchte. Danach rannte er zurück zur Herberge. “Je l’ai perdu!” (“Ich habe es verloren!”) Ja, es ging genau um das berühmte MMDD-Buch. Glücklicherweise hatte er es wohl wiedergefunden, denn wir sahen ihn eine Stunde später, wie er Kaffee trank und in dem so wichtigen Buch blätterte. Es steht wirklich viel Informatives und Nützliches drin. Falls ihr selbst mal schauen wollt, klickt hier: chemin de compostelle

Und wie ist das nun mit dem Übernachten auf dem Pilgerweg? Wie sieht das Bett aus? Tja, es kann groß sein oder klein oder eine alte oder eine neue Matratze haben. Das Gute ist: Wenn einem die Herberge nicht gefällt, kann man sich immer damit trösten, dass man am nächsten Tag wieder weg sein wird. Wichtig ist, dass man einen “Credencial” hat. Das ist der Pilgerpass, und überall, wo man langs des Weges übernachtet, bekommt man einen Stempel darin. Man kann ihn an verschiedenen Verkaufsstellen kaufen. Sogar schon, bevor man überhaupt die Niederlande verlässt. Weitere Infos dazu gibt es auf www.santiago.nl

Ich habe meinen Pilgerpass in Arles gekauft. Bei einem sehr alten Mann, der erst eine Viertelstunde lang nach seiner Brille suchen musste. Wie immer, lag die Brille natürlich nicht weit weg, man muss sie halt nur finden. In einer sehr schönen Handschrift schrieb er meinen Namen auf den Pass. Und damit konnte ich dann echt anfangen mit dem Pilgern auf dem Jakobsweg.

Reacties staat uit voor Camino 23

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Frankrijk, Humor