Maandelijks archief: augustus 2013

Soms is een plan nog zo gek niet

niet strak georganiseerd

Advertenties

1 reactie

28 augustus 2013 · 10:38 am

‘I just called to say I love you’

Hype
Jaren na de hype, ‘ontdek’ ik Jonathan Franzen. Er is altijd wel iets dat me weerhoudt van het direct lezen van een boek waar iedereen mee rondloopt. En ja, ik heb het over rondlopen omdat het destijds, het pre-e-book-tijdperk, zichtbaar was.
Het zal wel een vorm van snobisme zijn maar het voelt niet prettig om te doen wat iedereen doet. Zo duurde het een tijd voor ik de boeken van Stieg Larsson las. Niet dat Jonathan Franzen in dezelfde categorie behoort (waarvoor meer zometeen); het is slechts een voorbeeld van het volgen van de trends. Als bibliotheeklezer heb je sowieso al een achterstand omdat het boek eerst besteld, ingewerkt en bij de “Sprinters” moet worden gezet en dan is de hype voorbij en kijken mensen je warrig aan “o ja, waar ging het ook al weer over?”. Zo las ik Niets weerstaat de nacht van Delphine de Vigan gelukkig voordat er bij de boekhandel een sticker opzat “aangeraden door DWDD” of iets dergelijks.Dat is voor mij veeleer een belemmering om er nieuwsgierig naar zijn. Aangeraden door een populair programma met boekverkopers, hoe enthousiast ze ook doen, klinkt teveel als marketing.

IMG_4161Social media
Net als alles wat de social media betreft omgeven is van ‘marketing’. En daarom genoot ik zo van Jonathan Franzen’s stuk over de moderne technologie, over hoe jammer het is dat Word Perfect verdween en vooral over de mobiele telefoon en wat het teweeg heeft gebracht. Ik voelde me minder eenzaam in mijn aversie tegen al die ‘praatvervuiling‘ op straat.

Verder weg
In zijn stuk ‘I just called to say I love you’ o.a. in het MTI Technology Magazine van 2008, beschrijft hij hoe hij elke keer als hij iemand op straat hoort roepen ‘I love you’wenst dat hij in China of een ander land zou wonen waarvan hij de taal niet verstaat. Hij woont echter in New York en wat hij beschrijft klinkt als ondertussen overal ter wereld.Je kunt het ook lezen in “Further Away'(Verder weg, Prometheus). Daarin ook “Pain hurts, but it does not kill you'(pijn is niet dodelijk, afstudeerspeech Kenyon College, 2011).

Jonathan Franzen
Alvast twee quotes:

Privacy
Privacy is voor mij niet zozeer het verbergen van mijn persoonlijk leven voor andere mensen als wel het gespaard blijven voor de inbreuk op hun persoonlijke levens. Dus heb ik in principe vrede met elke nieuwe technologie die zich niet aan me opdringt.

Karikatuur
Liefde zoals ze werkelijk is maakt de wereld van het technoconsumentisme tot een karikatuur, en daar kan die wereld zich alleen tegen verzetten door op zijn beurt een karikatuur te maken van de liefde

De commerciecultuur maakt van ‘liken op Facebook‘ een soort substituut voor liefhebben.
Franzen verwoordt het voortreffelijk én met humor, zei ik dat al? Ook interessant voor marketeers.
I just wrote to make you read Franzen.

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Internet, Taal

De koningin

Waterlelie
de koningin onder de waterplanten.

Reacties staat uit voor De koningin

22 augustus 2013 · 5:13 pm

Marseille

Misdaad in MarseilleAan alles is te merken dat Jean-Claude Izzo(1945-2000) , de schrijver van de trilogie ” Misdaad in Marseille” (Deel 1.Total Kheops, deel 2.Chourmo, deel 3.Solea) Marseille door en door kent. Solea is trouwens de titel van een muziekstuk van Miles Davis (Sketches of Spain).

Recepten

In een interview met de schrijver las ik dat hij al jaren krantenartikelen verzamelde en recensies van restaurants uitknipte om te gebruiken voor zijn boek. Je leert Marseille kennen via de mensen in zijn boek, de wijken, de problemen én de heerlijke maaltijden. Izzo moet echt een liefhebber geweest zijn. Zo af en toe wilde ik het boek als receptenboek gebruiken gecombineerd met muziek waar Fabio Montale naar luistert. Izzo, zoon van een Spaanse moeder en Italiaanse vader, weet als geen ander de sfeer van Marseille, de tweede stad van Frankrijk en ontmoetingspunt van culturen, op te roepen.

Muziek

Ik lees over Ritals; een scheldwoord voor Italianen en en passant leer je grote namen kennen uit de RAP-muziek van jaren terug aangezien deel 1: Chaos al in 1995 gepubliceerd werd. De meeste muziek waar de hoofdpersoon naar luistert is tijdloos. Art Pepper, Sonny Rollins (‘without a song’), Lightning Hopkins (‘Your own fault baby to treat me the way you do’), Coltrane (‘ Out of this world’), Pinetop Perkins (‘Blues After Hours’), Miles Davis, veel Miles Davis en uitstapjes naar Cubaanse muziek (Guillermo Partables, Francisco Repilado) en niet te vergeten bijzondere muziek uit Algerije(Lili Boniche-Alger, Alger). Ook populaire Italiaanse liedjes van Maruzella, Guaglione ontbreken niet. Ja ondertussen heb ik er een hele playlist bij.

En alsof dat niet genoeg is komen ook de grote Franse namen langs zoals Leo Ferré

” Oh, Marseille, het lijkt alsof de zee heeft gehuild om jouw woorden die elkaar op straat omarmden”.

Verder maak je kennis met Louis Brauqier, een dichter geboren in Marseille die vooral dicht over de zee. De zee waar de Marseillanen (Izzo) een aparte relatie mee hebben.

” De Marseillanen houden niet van reizen. Iedereen denkt dat het zeelui zijn, avonturiers, dat hun vader of grootvader minstens één keer een wereldreis heeft gemaakt. Op zijn hoogst waren ze weleens in Niolon geweest. (..) De zee lieten ze over aan de armen.

Maffia

Izzo schrijft spannend én genuanceerd en baseerde zijn analyse over de maffia voor een groot deel op documenten en artikelen o.a. verschenen in Le Monde diplomatique. Verder noemt hij Le Canard Enchainé en Libération als bronnen.  Op crimezone staat een uitstekend dossier Jean-Claude Izzo met bijvoorbeeld informatie over de zoon van Jean-Claude, Sebastien Izzo die de website over het werk van zijn vader beheert. 

Cultuur

Marseille is Culturele Hoofdstad van Europa in 2013 en flink schoongemaakt en gerestaureerd, opgeleukt en met festivals versierd. Het verhaal van de invloed van de maffia of  het verhaal over de opkomst van het Front National zul je vast niet op de website van de Culturele Hoofdstad vinden en ik verwijs alleen maar naar het boek.

Het verbaast me niet dat er een Jazz-festival is: Festival Jazz des cinq continents. Izzo (of moet ik zeggen: hoofdpersoon Fabio) zou het vast te druk hebben om naar die festivals toe te gaan of te gaan eten in een van de opgepoetste restaurants bovendien zou het niet zijn versie van Marseille zijn. Hoewel, wat weet ik ervan, ik was er slechts één keer kortstondig,  het smaakte echter naar meer voordat ik zijn boek gelezen had.

Boekentip

Is het duidelijk dat ik het boek aanraad? Lezen! Dit is de beste reisgids van Marseille die je je kunt bedenken.Even naar de bibliotheek en tegelijkertijd nog wat muziek bij de fonotheek lenen. Ze zijn er altijd blij met klanten die ouderwets in bakken met Cd’s snuffelen in plaats van veegbewegingen met hun vinger maken.

Een tweede leven

Geniet van de spanning, de vele muzikale uitstapjes, de recepten, de restaurant tips, de sfeer, de filosofische verhandelingen en de leestips die Izzo gratis weggeeft. De afgelopen week was ik in Marseille samen met Fabio Montale of zoals Jonathan Franzen (De Correcties, Vrijheid)  in een interview zegt:  als je leest heb je een tweede leven en in mijn tweede leven genoot ik van Marseille. Het is even wennen om weer terug te gaan naar één leven.

Nog even in de sfeer?

Reacties staat uit voor Marseille

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Frankrijk, Inspiratie, Muziek, Taal

Code Geel

teunisbloemOnaangekondigd stond er zomaar een bloem ‘naast de bak’. De bak die we zorgvuldig aangelegd hadden: een omgespit, gecultiveerd stukje tuin. Je legt van alles aan, je hebt ideeën, visioenen van een tuin vol met kleurrijke bloemen. Elk seizoen bloeit er wel iets en je zoekt secuur planten uit. Soms krijg je wat zaad en strooi je daar duchtig van rond omdat je vermoedt dat niet alles op zal komen. Het eerste jaar noteer je nauwgezet wat waar gezaaid is.

Uiteindelijk besluit de natuur. Dit jaar even niet want het is te nat/te droog/te warm/te veel zon/te weinig. Soms slaat de natuur zelfs twee jaar over en als er dan onaangekondigd zomaar een bloem staat te bloeien, moet dat nauwgezet worden gadegeslagen.

“Heb jij dat al gezien? Die bloem die in bloei staat?

“Die gele? Ja, die heb ik gezien.”

“Het is er niet één, het zijn er elke keer wel een paar. En altijd ’s avonds. En dan zijn ze ’s ochtends zo goed als verwelkt maar ’s avonds komen ze weer.”

“Is het één bloem of zijn het er meer?”

“Ik zie wel drie stelen, dat wordt een trio!”

teunisbloem1De bloem die naast de bak staat te bloeien, is een laatbloeier, een avondbloeier, mogelijk aangestoken door de wonderbloemen die pas opengaan als de zon elders is. Eerder schreef ik al in Geen dag hetzelfde in de tuin over de wonderbloemen (mirabilis jalapa). Even een zijpaadje: de knollen van de wonderbloemen hebben we trouwens in de grond laten zitten tijdens de afgelopen koude winter 2012/2013 en dat bleek geen probleem. De bloemen zijn iets minder hoog geworden en dat is alleen maar een voordeel.Wel alles wat afdekken met stro.

Terug naar de Teunisbloem ( Oenothera)– zo heet hij… Met de google woorden: gele bloem elke dag nieuwe vond ik hem al.

Langzaam begon het ons te dagen: twee jaar geleden hadden we een goede vriend zaadjes gekregen in oude plastic filmpotjes van voor het digitale tijdperk en die zaadjes had ik bij de stenenhoop uitgestrooid omdat  De Teunis een echte pionier is. Voedselrijke grond daar trekt hij zijn neus voor op.

Teunis  had wel twee jaar nodig om zich eindelijk ergens te vestigen. De bloemen ruiken heerlijk. Eerst dacht ik dat dit de wonderbloemen waren maar  De olie schijnt overal goed voor te zijn ( op wikipedia staat er bij het verhaaltje over de medicinale toepassingen overduidelijk bron?

Dit stukje tik ik op de dag dat er in Nederland wordt besloten Code Geel uit te roepen.

Ha!

Wij hebben al veel langer Code Geel in onze tuin!

Reacties staat uit voor Code Geel

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Tuinieren

Bel een helikopter

‘Het gaat wel’ zei de  Wankelende Man terwijl hij opnieuw probeerde op te krabbelen. Even daarvoor had ik de Wandelende Man in de korte broek die op zijn knieën uit de trein viel, op tijd tegen kunnen houden zodat hij niet tussen trein en rails viel. Het zweet brak me uit, niet alleen van de hitte maar vooral ook omdat de trein leek te vertrekken.

Mannen op het station Amersfoort hadden het druk of stonden te whatsappen. Het was een zware man en ik had al mijn krachten nodig om hem de goede kant op te krijgen.

De eerste die mij te hulp schoot was een moeder die eerst haar kleine kind opdracht moest geven te blijven staan. Daarna kwam er een man van een jaar of 30 die voor de vorm een beetje hielp en met lichte tegenzin kwam er  een conducteur aangelopen. Die ging tussen de trein en de man staan. “Wilt u hem alstublieft goed tegenhouden. Ik voel dat hij wegglijdt en geen kracht heeft”. De Wankelende Man keek me zonder gezichtsuitdrukking aan en de conducteur keek moe.

“Bevangen door de hitte “, die tekst sprak de moeder  uit en de Wankelende Man leek zich er niet van bewust dat “het gaat wel’ een vreemde uitspraak is voor iemand die tot drie keer toe op zijn knieën op een perron valt.

Ik moest de conducteur ervan overtuigen te helpen en de man op een bankje in de schaduw te zetten. Een jongeman stond met tegenzin   langzaam op van het bankje om plek te maken. Dat van die tegenzin ga ik nu veranderen in langzaam. Dat zijn de feiten en of het met tegenzin was dat weet ik immers niet.

En ook weet ik niet meer waarom het zo lang duurde voordat er hulp kwam. Die moeder schonk limonade uit haar thermosfles in het bekertje dat de man van iemand anders had gekregen. Een andere man gaf hem een waterflesje. Helaas kwam de limonade net zo hard weer naar buiten. “Dat gaat niet goed” zei iemand die wat verder op stond te roken.

“Zout” moet hij hebben zei een mevrouw terwijl ze op haar kauwgompje aan het kauwen was. “Dat helpt”.

Tuurlijk mevrouw dacht ik en ik herinnerde me opeens een reis waarin een man ergens in de bergen in Zuid-Spanje flauwviel. Iedereen wist toen wat er moest gebeuren. “Bel een helikopter”, een ander zei: “Hij moet weer overeind. Nu!” En een derde zei” Hebben ze hier ook 112?Dan m0eten we dat bellen.”

Gelukkig waren we nu niet in de Spaanse Alpujarras maar op het station van Amersfoort.

De moeder wilde wel helpen maar moest een trein halen en drong net als ik aan bij de spoorwegbeambte dat er hulp moest komen.

“Hij is niet in orde” zei ik nog een keer, kunt u iemand bellen van het spoorwegpersoneel? Het zal de hitte zijn maar misschien is er nog meer aan de hand. De man zat versuft op het bankje en zei: “Ja ja”. Zijn bril zat scheef en ik onderdrukte de neiging om de bril recht te zetten, hij leek nog steeds erg misselijk te zijn. De ene conducteur benadrukte dat hij weg moest met de trein, de ander zei:”Ja ik weet het niet hoor, het lukt me niet om te bellen.”

Een tijdje later zag ik eindelijk dat er een conducteur serieuze pogingen deed om te bellen om hulp en stapte ook ik op de trein.

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen

Wie moet er zijn excuses aanbieden?

Zojuist probeerde ik een glas water omhoog te gooien naar de dakrand waarop een duif zat te koeren. Je kent het wel, zo’n hard monotoon geluid dat stopt als je er even op let en weer doorgaat als je het wilt vergeten.

De duif in kwestie fladderde heel eventjes- niet overtuigd van enig onheil -op.  Mijn raam is nu nat en streperig en een meisje dat beneden (net met een krat bier achterop haar fiets langsliep) haalde verbaasd haar hand over haar schouder die nat was en keek op.

Net op tijd deed ik het raam dicht, laat zij maar denken dat die duif het deed.

Ik ben een lafaard en zou mijn excuus moeten aanbieden.

Hoewel, zou die duif niet degene zijn die excuus moet aanbieden?

ps: geen foto – je denkt toch niet dat ik een duif op de foto wil zetten?

Reacties staat uit voor Wie moet er zijn excuses aanbieden?

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor