Categorie archief: Film

Idfa in Eye

idfa-logo-2016-light-outline

Documentaire “France” van Depardon

Geen betere dag om in het donker te gaan zitten dan op een sombere dag in november. Regen en wind drijven ons over het Ij naar Eye. Binnen droog met ietwat tocht bij het raam. We klagen niet want we hebben er prachtig zicht op de natte buitenwereld op het water. Vergeleken met het IFFR publiek (Volkskrant/Trouw-achtig) komt het IDFA publiek (VPRO) intellectueel over. Fijn om daar tussen te mogen zitten. Ondanks het vroege middaguur een volle zaal voor “France”. We stappen in bij Raymond Depardon dwars door Frankrijk, in een oude caravan. Slow film. Een caravan is immers geen hippe camper en Raymond kiest uiteindelijk voor het kleinsteedse leven. Hij registreerde gesprekken tussen familieleden, geliefden en oude vrienden.

Luistert er iemand?

We kwamen somber de zaal uit. Wie luisterde er eigenlijk naar elkaar in die gesprekken? Wie had er iets moois te delen? Zelfs de geliefden leken langs elkaar heen te praten en andere belangen te hebben. En dan die oude man die verdrietig vertelde aan zijn vriend dat zijn dochters het te druk hebben om nog bij hem op bezoek te gaan. Zijn vriend hoorde hem amper want die was te druk met trots vertellen hoe vaak en hoeveel bezoek hij wel niet kreeg. En hoeveel gescheiden vrouwen hoorden we wel niet die exen hadden die het co-ouderschap niet bepaald omarmden.

Andere uitwerking?

We waren het erover eens:het idee voor de documentaire was interessant maar een andere uitwerking zou een positievere  uitwerking op ons hebben gehad. Misschien had Depardon elk stel kunnen laten filosoferen over een levensprobleem van een ander stel of misschien iets positiefs laten noemen dat hun leven/vriendschap/contact verrijkt.

Drank en delen

Wij filosofeerden over de vraag of het altijd zo geweest is dat mensen niet naar elkaar luisteren of dat dit slechts een registratie was van dat onvermogen? Zijn mensen per definitie alleen geïnteresseerd in hun eigen wensen en hun eigen leven? In ieder geval waren we hard aan drank toe. We mochten aanschuiven bij een mevrouw die aan een raamtafeltje zat. De ober was echter niet zo flexibel, hij gebood de mevrouw om onmiddellijk af te rekenen anders kwam zijn tafeltjesysteem hopeloos in de knoei. Mocht je hopen op onverwachte gezellige tafeldelers in Eye weet dan dat je dan je portemonnee meteen moet trekken.

Wij voeren naar de overkant om uiteindelijk in een schattig Thais “snackbarretje” op de Zeedijk te belanden waar tafeldelen juist noodzakelijk was. Aanschuiven als concept. Wij kletsten wat met onze tafeldelers uit Nijmegen. (“Wij komen hier vaker-goeie plek-goed vers eten! Kenden jullie dit?Nee!) We houden dit adres geheim anders moeten we de volgende keer niet alleen tafels maar ook stoelen delen.

Tot slot treinden we terug maar niet voordat we de samenreiskorting opnieuw hadden ingesteld. Werkelijk: let goed op als je dit instelt en kies voor heen-en terugreis. We zijn een super individualistische maatschappij. Je kunt samen heen en alleen terug. Wij deden dat niet, we reisden samen. We hadden nog wat te filosoferen en spraken met elkaar. Raymond Depardon was er niet bij.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Film, Frankrijk

IFFR Rotterdam – Charlie’s Country

Scannen met apparaat of toch maar weer met het blote oog?

Het IFFR en de scanapparaten

Ga ik het hebben over de scanapparaten voor de e-tickets? Welnee, ze doen het meestal niet, of er zijn te weinig scanners … immers er zijn  vrijwilligers op het festival die met een bionisch oog je ticket zomaar zonder scanner kunnen controleren en  vrolijk roepen: “Ja, in orde”.

Scannertje mee

Zijn er inmiddels al voldoende scanners zo na een dag of 3? Tip voor de vrijwilligers: kom op tijd, en neem een scanner of 3 mee aangezien er altijd wel één of twee kapot zijn en je collega het te druk heeft.

CharlieLaat ik het hebben over een film die in ieder geval dik in orde is en waar de handen flink op elkaar gingen: Charlie’s Country van Rolf de Heer. De Australische regisseur Rolf de Heer met het droevige verhaal van een oudere Aboriginal Charlie, die zich terugtrekt in de bush, zijn eigen ‘country’,  als de politie zijn traditionele speer in beslag neemt. De Aboriginal wordt gespeeld door David Gulpilil. Op het filmfestival in Cannes 2014 won hij de prijs voor de beste acteur (un certain regard). Rolf heeft al vaker met hem gewerkt (Ten Canoes) en dat begrijp je direct als je David ziet. Je blijft maar kijken naar deze expressieve man die ook pijnlijk verdrietig kan kijken.

Nederlandse Roots

Trouwens Australische regisseur? Klinkt het niet Nederlands, dat Rolf. Juist, een Nederlander van geboorte die Nederland op achtjarige leeftijd verliet en moest lachen toen hij ons, IFFR-publiek,  vertelde in de Q&A dat hij die ochtend een klein cupje “PINDAKAAS” zag en dat herkende. Nederlands sprak hij echter niet meer behalve dan de zin in het Nederlands “Ik ben in Nederland geboren maar ik spreek geen Nederlands.” of iets van die strekking.

Vooraf

Hij wenste ons veel plezier vooraf aan de film en voegde eraan toe dat het nu niet meer zijn film, maar onze film was geworden en hij benieuwd was naar hoe wij het zouden ervaren.

Pas op Spoiler Charlie’s Country

Wat hij vertelde over zijn film Charlie’s Country gebeurde in het Engels. Met bijzonder veel humor vertelt hij hoe hij samen met de hoofdrolspeler David Gulpilil het script heeft geschreven. Dat gebeurde terwijl David nog “in treatment” zat om van de alcohol af te komen en daarom noemt Rolf de Heer het een scriptment met ook de nodige humor. Hij bevestigt wat ik al eerder had gelezen in The Guardian – about David Gulpilil: namelijk dat er veel uit Davids eigen leven in de film zit, maar niet alles. Zo heeft David nooit echt in de bush gewoond.  Wel, zo verteld Rolf, is hij teruggegaan naar de plek waar hij vandaan komt, zo mogelijk nog veel afgelegener dan de plek waar de film is opgenomen (Ramingining in Arnhem Land). Rolf weet niet meer precies wie wat heeft verzonnen, ze hebben het echt samen gedaan. Weliswaar deed hij het schrijfwerk, dat dan weer wel.

Veranderen films de wereld?

Er zat nog veel meer humor en wijsheid in zijn verhaal. Zo vertelde hij dat hij een film had gemaakt waar niemand naar gekeken had maar waarmee hij de wereld had willen veranderen. “Zo werkt dat niet met films. Don’t try to dominate but join in the discussion” was zo ongeveer de les die hij daarvan geleerd had. En op een vraag uit het IFFR-publiek uit de Q&A

Hoe vonden de aboriginals de film?

verhaalde hij over de open-air bush screening voor aboriginals. “Opeens was er een hondengevecht zoals er velen zijn en niemand keek meer naar de film, iedereen was met die honden bezig”en toen dat afgelopen was, zagen ze net de aftiteling al. Ze vonden de film mooi trouwens.

De regisseur gaf een interview voor VPRO cinema.nl dat nog te zien en beluisteren is. En als je dan toch aan het luisteren ben, geniet dan van de piano-muziek die Graham Tardif bij de muziek maakte. Dat maakte de film nog gevoeliger. Een prachtig document. Volgens mij gaat de film na het IFFR het land door zodat veel meer mensen dit kunnen zien.

Reacties staat uit voor IFFR Rotterdam – Charlie’s Country

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Film, Humor, Inspiratie

Het effect van de Hobbit én

vreemd landschapMijn hart bonkt in mijn keel en ik kijk koortsachtig om me heen. Ringwegen, viaducten en fly-overs, razend verkeer van alle kanten. En in de verte een vreemd landschap. Alsof ik hier opeens zomaar neergezet ben en net wakker. Geen tijd te verliezen. Een seconde later begin ik te rennen. De ene weg na de andere en net op het juiste moment vlieg ik van een weg op een brug. Mijn voeten weten precies waar ze moeten gaan en terwijl ik me doodmoe voel, lukt het me toch om meters te maken. Getoeter en geklaxoneer beneden me en boze gebaren omdat ik hen in gevaar breng. Ik heb er geen tijd voor heb omdat het alternatief verschrikkelijk is.  Ik voel me opgejaagd als een stuk wild en weet dat ik sneller moet zijn dan ‘zij’. En zij zijn met velen en marcheren in dichte rijen met zwaarden.

De kade – veiligheid

In de verte zie ik de contouren van Lissabon zoals ik het ken van vroeger en dat voelt vertrouwd maar ik ben nog lang niet in veiligheid. Ik maak een laatste sprong en trek een sprint. Een lichte aarzeling maar dan loop ik de kade op. Daar staan mensen die zwijgend toezien hoe ik naar een groot schip aan het rennen ben . Er is een sluis opengezet en iedereen loopt juist de andere kant op. Opeens is er geen houden meer aan, het water komt me van alle kanten tegemoet terwijl een groot gevaarte met houten haken een platform loskoppelt zodat ik opeens midden in zee beland ben.

Badend in het zweet word ik wakker en pas uren later besef ik dat het kleine stukje uit The Hobbit (in “The Graham Norton Show”) mij in deze nare droom heeft doen belanden. En, nou ja vooruit dan, gecombineerd met een koortsig gevoel.

I don’t know where they all came from

Ian McKellen die Gandalf speelt in The Hobbit The Battle of the Five Armies vertelt bij Graham Norton dat hij zelf geen enkel idee had van de plot en het pas snapte toen hij de film in het geheel zag. Ook de scenes met de legers zijn onbekend voor hem.”Dat is allemaal computerwerk, ik weet ook niet precies hoe ze dat gedaan hebben. Ik heb die legers nooit gezien. It was just me and the mates pretending to fight. I don’t know where they all came from. Het leger in mijn droom voelde heel echt!  Voor mij…Blijkbaar kan je brein ook een computeranimatie aanmaken en heb je film zonder naar de film te gaan.

 You shall not pass!

Ook echt is Sir Ian McKellens aanwezigheid op een school waarin hij de kinderen aanmoedigt hun best te doen met een van zijn memorable quotes.

*vraag me niet waarom ik wist dat ik in Lissabon was en vraag me ook niets over de films. Ik weet er verder niet zoveel van, net als Ian McKellen die tegen Graham Norton zegt “vraag me niet meer over de film, ik heb geen idee.”

 

 

Reacties staat uit voor Het effect van de Hobbit én

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Film, Humor, Inspiratie

Dag van de Franse taal

Stromae, Dolan, Gainsbourg

Aandacht doet groeien.

Op donderdag 13 november organiseert de Ronde Tafel Frans (RTF) de eerste nationale Dag van de Franse Taal. Met dit initiatief wil zij het economische en culturele belang van de Franse taal in Nederland onderstrepen. Meer dan 200.000 leerlingen zullen op 13 november bezig  zijn met de Franse taal en cultuur. tv5Monde ondersteunt dit initiatief.  

Stromae anticipeerde hier al flink op als ambassadeur van franstalige muziek en scoorde met hits, trad bij ons op in uitverkochte zalen en verscheen zelfs in de College Tour bij Twan Huys die helaas Engels met hem sprak (Pourquoi?). Behalve veel goede franstalige muziek worden er uitstekende franstalige films gemaakt, houdt het in de gaten. Het grootste filmaanbod is immers meestal Amerikaans. Gelukkig is er bijvoorbeeld de bijzonder getalenteerde Xavier Dolan (25)(Canadees-Frans) die alweer zijn vijfde film maakte met ‘Mommy’. Dolan is trouwens niet ‘alleen’ regisseur en schrijver maar acteert zelf ook. Deze week kun je verder nog  ‘Samba’ (met Charlotte Gainsbourg en Omar Sy)  in de bioscoop zien en ‘3 Coeurs’ (wederom Charlotte Gainsbourg en o.a. Catherine Deneuve).

PALMARÈS 2014

Terug naar de muziek. Stromae kreeg een prijs net als Vanessa Paradis die je misschien nog vaag kent van de hit Joe le taxi. Ze was toen viertien jaar. Trouwens La Femme, de Franse groep die een prijs won met het album “Psycho Tropical Berlin” schreef juist een nummer: antitaxi. Het hele album is bijzonder om te horen, maar misschien moet je eerst naar het filmhuis of de bioscoop voor Mommy, Samba of 3 coeurs. Kortom: je krijgt het druk! Daarom ook nog een tip voor volgend jaar (daar ben ik echt op tijd mee)

Filmnieuws 

Ooit de film Betty Blue gezien? Betty Blue was naar een boek van Philippe Dijan. De poster van de film was prachtig, vandaar dat ik hem even voor je heb opgezocht, en won destijds een prijs. Wederom wordt er een boek van deze schrijver verfilmt en wel OH. Paul Verhoeven gaat deze film regisseren en Isabelle Huppert gaat een hoofdrol spelen. We moeten nog even geduld hebben, in januari 2015 beginnen de opnames voor Elle in Parijs. Op de website van http://www.allocine.fr kun je meer informatie vinden

Paul Verhoeven tournera “Elle” cet hiver à Paris avec Isabelle Huppert dans le rôle titre. Un film en langue française qui s’annonce sulfureux…

Genoeg tips?

O ja, vergeet niet deze maand, vanaf vrijdag 21 november 2014 kun je stemmen op (Franse?) muziek uit de Top 2000.

 

En dit leer je misschien niet op school maar wel bij “Comme une Française

 

A Plus

 

 

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Film, Frankrijk, Inspiratie, Onderwijs

Films van Nils Malmros in de Nederlandse filmhuizen te zien?

Gelezen. Blij.

Gelezen. Blij.

Nog niet… maar de kans dat het zal gebeuren wordt iets groter: in Trouw dit weekend, februari 2014: “Mart Dominicus kijkt terug op 10 dagen IFFR” en daarin lees ik tot mijn grote blijdschap onder het kopje

Ontdekken
Nils Malmros. Volgens Mart Dominicus, docent aan de Nederlandse Filmacademie kan Sorrow and Joy (2013) zo in de bioscoop. Ik ben het helemaal met Mart eens (dank!) en als hij dat zegt betekent het vast meer dan wanneer ik dat op mijn kleine, niet al te vaak gelezen blogje schrijf. Net als andere bezoekers op het IFFR 2014 ben ik filmfan en ontdekte de regisseur Nils Malmros in Rotterdam omdat bijna al zijn films in Rotterdam (met Engelse ondertiteling) vertoond werden. Na het zien van Sorrow and Joy (2013) lazen we het interview met Nils Damros in the Daily Tiger, een krantje dat elke dag gedurende het festival gratis klaar ligt, en ontdekten we dat bijna alle oudere (maar zeker niet minder interessante films) van hem in Rotterdam draaiden. Last minute ticket na last minute ticket kochten wij totdat het op vrijdagavond opeens uitverkocht was waardoor we niet alle films zagen. De films van Nils Malmros zijn juist zo interessant om allemaal te zien omdat ze in elkaar passen, en hetzelfde verhaal op verschillende manieren en in verschillende periodes vertellen.

Q&A
Er zal vast wel iemand zijn die zorgt voor Nederlandse ondertiteling bij de films van deze Deense filmmaker die voor al zijn films put uit eigen ervaring. De regisseur was aanwezig op het festival en vertelde na afloop in de Q&A van Sorrow and Joy waarom hij deze film nu pas kon maken nadat zijn vrouw gepensioneerd was.

Inhoud van de films
Er staat een uitgebreide inleiding op de website van het IFFR programma 2014. Sorrow and joy (2013) scoorde een 4,5 bij het publiek. Je mag in Rotterdam altijd na de film je waardering “scheurend” aangeven op een kaart met de cijfers 1 t/m 5. Uit betrouwbare bron weet ik dat er ook al eens een film van Malmros op het filmfestival in Vlissingen uitstekend werd gewaardeerd door het publiek en helemaal bovenaan kwam te staan.

Waar?
Waar zijn zijn films verder te zien behalve op festivals en in Denemarken? Je kunt ze (nog niet) op dvd kopen, bekijken…. Wie springt er in dit gat? Wie organiseert een Nils Malmros-weekend, een Deens/Scandinavisch Filmfestival? Ja, ik weet het, “de Scandinavische hype” is alweer een beetje voorbij maar voor kwaliteitsfilms, en zeker voor een film als The tree of Knowledge of het nieuwe Sorrow and joy. Wie gaat hier aandacht aan besteden?

Reacties staat uit voor Films van Nils Malmros in de Nederlandse filmhuizen te zien?

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Film, Inspiratie

Tips voor Iffr- filmfestival Rotterdam

IFFR 2014Nog twee dagen kun je je onderdompelen op het filmfestival in Rotterdam en natuurlijk kies je dan niet voor de films die je over een paar weken nog steeds overal in de bioscoop kunt zien.

IFFR 2014
Als je een beetje van het Rotterdamse festival houdt, dan probeer je iets ‘anders’ te ontdekken. Zonder er al te veel op in te gaan nu wil ik de tip meegeven om een film van Nils Malmros te gaan zien. Bijvoorbeeld Aching Heart

Deense regisseur
Natuurlijk kennen jullie allemaal Lars von Trier maar Nils Malmros?? One of the most important Danish directors of the last three decades… Nils Malmros is altijd in Arhus gebleven en filmde in Arhus, misschien dat hij daarom wat minder bekend is buiten Denemarken?Mogelijk zal hij veel bekender worden na Rotterdam. De zaal zat vol als we naar één van zijn films gingen en na afloop vertelde hij elke keer iets over de film/zijn eigen leven in één van de Q&A’s. Wij wilden na het zien van Sorrow and Joy verder terug met hem in de tijd duiken: eindeloos films zien van Nils Malmros.

Aching Hearts
Als je dé tip hebt voor ons waar je zijn films kunt bekijken (niet de nieuwste want die draait natuurlijk vast wel ergens in een bioscoop, én we zagen hem al) maar de films die we niet meer konden zien omdat ze uitverkocht waren (Aching Hearts) of draaiden op een moment dat we nog niet wisten dat we ze wilden zien…

Stage
Lars von Trier liep stage bij hem en de naam van von Trier kent iedereen dus voeg daar nu Nils Malmros aan toe. Hij verfilmde elke keer zijn eigen leven, maar op verschillende manieren, vanuit een bepaald perspectief. En met hem concludeer ik dat wat je in je eigen leven overkomt, genoeg stof biedt om een film van te maken.

Nieuwste film
De film Sorrow and Joy (2013) scoort een 4,5 bij de UPC Publieksprijs 2014 van het Rotterdams Filmfestival. Kijk snel of je nog iets van deze regisseur kunt zien en geniet.

Interview met regisseur
Ben je nieuwsgierig geworden maar wil je eerst een interview lezen met de regisseur? Klik hier voor een interview uit 2009

Reacties staat uit voor Tips voor Iffr- filmfestival Rotterdam

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Film, Inspiratie

Een film met een passievol docente

“Wat je beschouwt als de top is slechts het opstapje” zei Seneca lang geleden. Had hij het over bevoegde of onbevoegde docenten voor de klas?

Passie overbrengen
Er wordt een discussie over gehouden door de politici. De VVD heeft het over het VWO (bij voorkeur willen ze universitair geschoolde docenten) maar weten ze dat er ook zoiets is als het VMBO?
Zijn politici wel helemaal eerlijk over dit probleem dat de overheid zelf opgeroepen heeft?
kenia 699Wat moet een goede leraar kunnen?
Zal ik het nog een keer uitleggen?
Lesgeven is het mooiste beroep van de wereld, als je houdt van je vak: je passie over mogen brengen en als je dat goed doet dan heb je publiek aan je lippen hangen.

La Vie d’Adèle
blauw is een warme kleur coverDe regisseur Abdellatif Kechiche liet zich er door inspireren. Zijn film La Vie d’Adèle baseerde hij losjes op het autobiografische stripverhaal van Julie Maroh: Le bleu est une couleur chaude (de Engelse titel voor de film La vie d’Adèle is: Blue is the warmest colour)én zo zegt hij zelf in interviews:

“tegelijkertijd had ik het idee om een film te maken over een docente die heel gepassioneerd was over haar vak. Ik ben geroerd door de toewijding en passie die veel docenten voor hun vak hebben.
Iedereen herinnert zich wel een belangrijk moment op school waarop je door een passievol docent meegenomen werd om een film te zien, of een bepaald boek te lezen.”

DÀT is volgens mij een goede docent.
Dit was mijn korte pleidooi voor passie.

Reacties staat uit voor Een film met een passievol docente

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Film, Frankrijk, Inspiratie