Maandelijks archief: december 2014

Een laatste rondje

Op weg naar Amelisweerd

Op weg naar Amelisweerd

20141229_155455

Er is te weinig zon onder het nieuws (Gerd de Ley, Vlaams schrijver)

My old grandmother always used to say, Summer friends will melt away like summer snows, but winter friends are friends forever.”  ― George R.R. Martin, A Feast for Crows

My old grandmother always used to say, Summer friends will melt away like summer snows, but winter friends are friends forever.”
― George R.R. Martin, A Feast for Crows

20141229_155519

“I read, much of the night, and go south in the winter.” T.S. Eliot

 

 

Advertenties

Reacties staat uit voor Een laatste rondje

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Inspiratie, Natuur

Al op de uitkijk?

Alles goed beneden?

Alles goed beneden?

BN’ers wensen

Sorry dat ik wat later ben dan de BN’ers. Freek Vonk en Eva Jinek die twee katten omhoog hielden op hun (twitter)foto om iedereen een fijne kerst te wensen (de foto kan ik niet meer vinden dus kijk gerust naar mijn foto’s, het is één kat die ik 3x op de foto heb gezet).

Dat zit wel goed

Dat zit wel goed

. De hele dag zocht ik naar Mevrouw P.*  om haar omhoog te kunnen houden, wat gezellige kerstballen om haar heen te doen  en jullie fijne kerstdagen toe te wensen.

Zin in 2015

Mevrouw P. was nergens te bekennen, totdat we omhoog keken. Bleek ze al uitgebreid op de uitkijk te zitten.

Zij&ik wensen jullie

Het allerbeste, mooiste, gezondste, meest liefdevolle jaar.

Tot in het Nieuwe.

Zonder beloften over meer én betere columns, foto’s, reisjes, gedachten. Dat zien we allemaal nog wel, toch?

Mevrouw P.* en Juffie

Ik zie het nieuwe jaar al bijna

Ik zie het nieuwe jaar al bijna

Mevrouw P* koestert haar privacy. Dat ze zomaar op een paar foto’s staat was al meer dan genoeg. Mij zien jullie volgend jaar wel weer. Een tipje van de (sneeuw)sluier: vandaag draag ik mijn Sarah Lund trui nadat deze twee jaar in de kast heeft gelegen.

Reacties staat uit voor Al op de uitkijk?

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Natuur

Aan de wandel – Mooi Kaap, Midden-Nederland

DSC00277Het is allemaal niet zo moeilijk – je kiest een wandelboekje uit ( bibliotheek) in ons geval en een wandeling niet al te ver van huis. Vandaag lukte het ons om al om half 11 te starten in Maarn. Via het Chalet Helena Hoeve (koffie!) liepen we door de Kaapse Bossen.

De Kaapkolonie

De naam de Kaapse Bossen komt waarschijnlijk van een van de vroegere eigenaren van het gebied, de familie Swellengrebel. Zij kwamen uit Zuid-Afrika en ze vonden dat de bossen leken op de bossen in de Kaapkolonie. *

DSC00285

Een gezellig moment onder de boom

DSC00280

Hutje bouwen?

DSC00279

Vestdijk deed net alsof hij vanuit dit poorthuis schreef

Vestdijk deed net alsof hij vanuit dit poorthuis schreef

De Zwarte Ruiter

Terwijl wij door de bossen banjerden, kuierden, flink doorstapten (dit is allemaal taal die in het wandelboekje voorkomt) zagen wij ook nog het poorthuis van landgoed de Ruiterberg. Simon Vestdijk liet hier zijn novelle De Zwarte Ruiter afspelen en in het boek van Vestdijk wordt gesuggereerd dat het vanuit het poorthuis geschreven is maar volgens Vestdijks tweede vrouw is hij er nooit geweest.Nu snap ik ook dat ik zelf er zo vaak op los kan fantaseren. Misschien heb ik deze wandeling wel nooit gelopen.

De Helena Hoeve, genoemd naar Helena Swellengrebel

De Helena Hoeve, genoemd naar Helena Swellengrebel*

*Deze informatie las ik pas thuis terug in het boekje.

Er kan er maar één met het boekje lopen.

Er kan er maar één met het boekje lopen.

DSC00294

 

Reacties staat uit voor Aan de wandel – Mooi Kaap, Midden-Nederland

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Inspiratie, Wandelen

Het effect van de Hobbit én

vreemd landschapMijn hart bonkt in mijn keel en ik kijk koortsachtig om me heen. Ringwegen, viaducten en fly-overs, razend verkeer van alle kanten. En in de verte een vreemd landschap. Alsof ik hier opeens zomaar neergezet ben en net wakker. Geen tijd te verliezen. Een seconde later begin ik te rennen. De ene weg na de andere en net op het juiste moment vlieg ik van een weg op een brug. Mijn voeten weten precies waar ze moeten gaan en terwijl ik me doodmoe voel, lukt het me toch om meters te maken. Getoeter en geklaxoneer beneden me en boze gebaren omdat ik hen in gevaar breng. Ik heb er geen tijd voor heb omdat het alternatief verschrikkelijk is.  Ik voel me opgejaagd als een stuk wild en weet dat ik sneller moet zijn dan ‘zij’. En zij zijn met velen en marcheren in dichte rijen met zwaarden.

De kade – veiligheid

In de verte zie ik de contouren van Lissabon zoals ik het ken van vroeger en dat voelt vertrouwd maar ik ben nog lang niet in veiligheid. Ik maak een laatste sprong en trek een sprint. Een lichte aarzeling maar dan loop ik de kade op. Daar staan mensen die zwijgend toezien hoe ik naar een groot schip aan het rennen ben . Er is een sluis opengezet en iedereen loopt juist de andere kant op. Opeens is er geen houden meer aan, het water komt me van alle kanten tegemoet terwijl een groot gevaarte met houten haken een platform loskoppelt zodat ik opeens midden in zee beland ben.

Badend in het zweet word ik wakker en pas uren later besef ik dat het kleine stukje uit The Hobbit (in “The Graham Norton Show”) mij in deze nare droom heeft doen belanden. En, nou ja vooruit dan, gecombineerd met een koortsig gevoel.

I don’t know where they all came from

Ian McKellen die Gandalf speelt in The Hobbit The Battle of the Five Armies vertelt bij Graham Norton dat hij zelf geen enkel idee had van de plot en het pas snapte toen hij de film in het geheel zag. Ook de scenes met de legers zijn onbekend voor hem.”Dat is allemaal computerwerk, ik weet ook niet precies hoe ze dat gedaan hebben. Ik heb die legers nooit gezien. It was just me and the mates pretending to fight. I don’t know where they all came from. Het leger in mijn droom voelde heel echt!  Voor mij…Blijkbaar kan je brein ook een computeranimatie aanmaken en heb je film zonder naar de film te gaan.

 You shall not pass!

Ook echt is Sir Ian McKellens aanwezigheid op een school waarin hij de kinderen aanmoedigt hun best te doen met een van zijn memorable quotes.

*vraag me niet waarom ik wist dat ik in Lissabon was en vraag me ook niets over de films. Ik weet er verder niet zoveel van, net als Ian McKellen die tegen Graham Norton zegt “vraag me niet meer over de film, ik heb geen idee.”

 

 

Reacties staat uit voor Het effect van de Hobbit én

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Film, Humor, Inspiratie

Anonymous togetherness – Mommy

Een prachtige term voor het anoniem samenzijn van een filmpubliek. En eerlijk is eerlijk, ik heb hem overgenomen van de Frans-Canadees  Xavier Dolan, de regisseur van Mommy.

Jury prijs Cannes 2014

Met recht won de hartverscheurende film Mommy de juryprijs in Cannes. Xavier Dolan sprak in zijn bedankwoord over hoe belangrijk  Jane Campion is geweest voor hem. Haar film, the Piano, inspireerde hem tot het schrijven van sterke vrouwenrollen. De rollen die zijn muze Anne Dorval speelt, zijn sterke rollen, zo ook weer haar rol in Mommy (juist: als moeder)  Jane Campion won in 1993 de Gouden Palm voor de film “The Piano” en was hoofd van de Jury in Cannes van 2014. Ze regisseerde de serie Top of the Lake (2013). Xavier Dolan moest de juryprijs delen met de oude rot in het vak Jean-Luc Godard ( Adieu au langage)

Muziek in Mommy

Dolan gebruikt veel popmuziek in zijn film. Dido, Sarah McLachlan, Andrea Bocelli, Céline Dion én Oasis, ze komen allemaal langs. Céline Dion (ook Canadees trouwens net als Xavier Dolan) vond ik nooit om aan te horen maar dankzij Dolan luister ik nu naar haar en kan het zelfs waarderen. Tot nu toe anoniem maar als jullie het aanklikken zijn we anoniem samen.

Antoine-Olivier Pilon

De hoofdpersoon van Mommy, Antoine-Olivier Pilon (17 jaar!) van de film Mommy zie je hier in een interview in de auto in Cannes. Ze spreken o.a. over de 12 minuten lange staande ovatie die hij kreeg voor zijn rol in Mommy als Steve, over filmen en de filmcrew, over hyperactief zijn en Antoine-Olivier zingt zelfs nog een stukje in het Italiaans.

Frans gesproken, Engels ondertiteld.

In de film zit een belangrijke scene waarin Moeder, de buurvrouw en Steve zingen en dansen op het nummer:

On ne change pas – we veranderen niet

Paroles de On Ne Change Pas(Jean-Jacques Goldman)

On ne change pas
On met juste les costumes d’autres sur soi
On ne change pas
Une veste ne cache qu’un peu de ce qu’on voit
On ne grandit pas
On pousse un peu, tout juste
Le temps d’un rêve, d’un songe
Et les toucher du doigt

Mais on n’oublie pas
L’enfant qui reste, presque nu
Les instants d’innocence
Quand on ne savait pas

On ne change pas
On attrape des airs et des poses de combat
On ne change pas
On se donne le change, on croit
Que l’on fait des choix
Mais si tu grattes là
Tout près de l’apparence tremble
Un petit qui nous ressemble
On sait bien qu’il est là
On l’entend parfois
Sa rengaine insolente
Qui s’entête et qui répète
Oh ne me quitte pas

On n’oublie jamais
On a toujours un geste
Qqui trahit qui l’on est
Un prince, un valet
Sous la couronne un regard
Une arrogance, un trait
D’un prince ou d’un valet
Je sais tellement ça
J’ai copié des images
Et des rêves que j’avais
Tous ces milliers de rêves
Mais si près de moi
Une petite fille maigre
Marche à Charlemagne, inquiète
Et me parle tout bas

On ne change pas, on met juste
Les costumes d’autres et voilà
On ne change pas, on ne cache
Qu’un instant de soi

Une petite fille
Ingrate et solitaire marche
Et rêve dans les neiges
En oubliant le froid

Si je la maquille
Elle disparaît un peu,
Le temps de me regarder faire
Et se moquer de moi

Une petite fille
Une toute petite fille

 

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen