Maandelijks archief: april 2013

Ieder zingt zijn eigen lied

Het was niet mijn bedoeling om het over een bepaald liedje te hebben. Zeker niet over een omstreden …….lied. Tenslotte zingt iedereen toch het liefst zijn eigen lied en dat is meestal niet een bedacht lied dat Het Lied moet worden. Genoeg hierover en nee, ik ga er ook geen linken in stoppen, dat is te link. Voor je het weet is het Lied terug naar Af. Trouwens – nog één klein dingetje: is er nog gedacht aan een lied zonder al te veel tekst? Dan kun je daar in ieder geval geen onenigheid over krijgen.

Even terug naar 2006 aangezien het al zolang geleden is dat ik onderstaand stukje schreef:

Manamana

Er zijn van die liedjes die lang in je hoofd blijven rondzingen.

Ergens pik je zo’n soort liedje op. Soms weet je nog waar, maar vaak ook niet. Je zingt argeloos mee en voor je het weet staat bijna je hele dag in het teken van dat liedje. Het hardnekkigste zijn liedjes zonder veel tekst.

 


Neem bijvoorbeeld het Mana-mana liedje van de Muppetshow. Ja, heb je hem al? Het werkt het beste (of slechtste als je het juist kwijt wilt raken)  bij dit liedje als er af en toe iemand anders invalt. Dus de ene partij zingt: Ma-na-ma-na en de ander zingt: tu-tu-de-tu-du (dit is bij benadering). En dan zet je iets meer aan: MANAMANA en zo verder. Je kunt dit eindeloos uitbreiden en het kan een hele Kantoor Samenzang worden. Mocht je dit vreemd voorkomen, bekijk dan als voorbeeld maar eens de Manamana aflevering van ‘The Office’. (1-deel 6?)

Nu komt er het moment dat je van zo’n liedje af wilt. Je moet een belangrijke order in de wacht slepen, een moeilijk gesprek voeren, een contract beeindigen, een vriend iets onprettigs vertellen, de balans gaan opmaken en dan is zo’n manamana liedje een beetje te frivool. Je wilt er opeens vanaf. Je probeert iets anders te zingen. Als je pech hebt, dan blijf je weer in dat ander liedje hangen. Voor je het weet zing je op een stralende dag: Bring on the Night. I couldn’t stand another hour of Daylight… Heb je hem al? En wat moet je daar nou mee…

Maar goed, nu ben je nog steeds de muziek in je hoofd niet kwijt. Mijn tip is : neem een rustig liedje met een prettige niet al te ingewikkelde tekst en laat het steeds langzamer klinken totdat het nog wel ergens in je aanwezig is maar je niet meer afgeleid wordt om al die dingen te gaan doen die je moet doen. Voor mij werkt: It’s such a Perfect Day heel goed.

Natuurlijk mag het ook wat anders zijn. Kom maar op met je tips!

 

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Inspiratie

A la campagne

Het soort liedjes waar je vrolijk van wordt en je zin krijgt die auto vol te laden met een mooie rieten picknickmand, een goede fles wijn of in ieder geval een fles wijn, een boek waar je waarschijnlijk niet aan toe komt omdat je lekker in het zonnetje gaat zitten dromen. A la campagne. Veel te lang geleden dat ik er was. Bénabar (Bruno Nicolini)  zorgt als altijd voor de komische noot. Weg met die strakke planning, er is altijd wel wat te zien op het platteland of un truc à faire.

Bruno Nicolini (1969) heeft zelf trouwens al de nodige dingen gedaan: hij was fotograaf en regieassistent en maakte videoclips en reclamefilms. In 1990 maakte hij zijn een korte speelfilm (7 minuten) : José Jeannette die je via youtube kunt bekijken.

A la campagne
Y a toujours un truc à faire
Aller aux champignons
Couper du bois, prendre l’air
A la campagne
On se fout des horaires
Comme les maisons du même nom
C’est secondaire

A la campagne
Y a toujours un truc à voir
Des sangliers, des hérissons
Des vieux sur des tracteurs
A la campagne
Y a des lieux pleins d’Histoire
Des châteaux tout cassés
Et des arbres centenaires

A la campagne
Quand on est citadin
A la campagne
On demande aux paysans
Le temps qu’il fera demain

A la campagne
On veut de l’authentique
Du feu de cheminée
Et du produit régional
A la campagne
Il nous faut du rustique
Un meuble qui n’est pas en bois
Ça nous ruine le moral

A la campagne
On dit qu’on voudrait rester
Quitter Paris, le bruit,
Le stress et la pollution
A la campagne
C’est la fête aux clichés
La qualité de vie
Et le rythme des saisons

A la campagne
On se prête des pulls
Quand on se traîne sur la terrasse
A la campagne
Y a des jeux de société
Auxquels il manque des pièces

A la campagne
La nuit on ferme des volets
Y a des bruits dans la maison
Et dehors dans la forêt
A la campagne
Dans mon lit, plutôt que rêver,
Je préfère pas fermer l’œil et flipper

A la campagne
En principe on se lève tôt
Pas moi, je dors encore
Pour des raisons que vous savez

A la montagne,
Y a des chalets, des chamois
Mais c’est pas l’objet
De cette chanson…
J’ voulais juste voir si vous suiviez

A la campagne
Quand arrive le dimanche soir
A la campagne
Pour éviter les bouchons
On va p’t-êt’ pas rentrer trop tard

A la campagne
J’ai envie d’être campagnard
D’avoir une grosse moustache
Et un gilet en velours
A la campagne
J’ai envie de parler terroir
“J’ m’en vas cercler l’ calanchet
Pour pas qu’il vente
Dans les labours”

Ça me donne envie
D’être robuste et taiseux
Le patriarche bourru
D’une série de l’été de France2
L’histoire d’une famille
Qui lutte pour son domaine
Mais j’ai jamais le temps
Parce que j’ reste que le week-end

A la campagne
Entends-tu au loin le cri
De la grivette cendrée ?
A la campagne
S’il neige à la Noël,
Je rentrerai les bistouquets dans l’étable…

Reacties staat uit voor A la campagne

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Frankrijk, Humor, Inspiratie

Toen er nog geen mobiele telefoons waren…

2925554954_d74030d96fIn Evora

Samen met een vriend reisde ik -lange tijd geleden – naar Portugal. We wilden oud en nieuw vieren met een bevriend stel. Zij hadden alles van te voren geregeld en gereserveerd. Wij niet en waren vanaf vliegveld Faro doorgereisd naar Evora. Daar hielden we ons bezig met veel bolos eten en uma bica drinken in een pasteleria  waar het reuze gezellig was.

We waren er trots op dat we snel het systeem: eerst een bolo,een gebakje uitkiezen, een bonnetje laten printen en pas laterbetalen,  meteen begrepen. Daardoor aten we ook te veel bolos. Ik proef nog de hemelse amandelcake (toucinhodo Ceu), Met een volle buik gingen we op zoek naar ons pension.

EvoraOud en nieuw
Onze vrienden zouden naar ons toekomen. Wij wisten waar het leuk was Oud en Nieuw te vieren! In Evora.Op de dag zelf raakten we wat teleurgesteld: waar bleven ze toch? Terwijl de straten steeds leger werden en ik op een taxistandplaats zelf de telefoon maar opnam omdat hij bleef rinkelen en er geen taxi-chauffeur in zicht was, zochten de Portugezen het binnen. Wij zochten het buiten. Af en toe ging een van ons naar het pension om te kijken of onze vrienden…. Nee…

Fechado
De pastelaria was ondertussen erg ‘fechado’. Geen café open, geen vuurwerk, zelfs geen klein rotje waardoor we af en toe zelf eventjes zachtjes riepen: ‘Bam!’ om ons eraan te herinneren dat we echt een jaarwisseling zouden meemaken. Na een tijdje pikten we een Canadees op die een beetje eenzaam met een stuk stokbrood op een plein rondliep. Met gevoel voor understatement zei hij: ‘It’s family people, these Portuguese right? They forgot to tell me.’

Shit happens
Hij nam ons mee naar zijn pension dat dichterbij was dan het onze. We knabbelden aan het oude stokbrood (we teerden nog op bolos) en wensten elkaar een Feliz Ano Novo terwijl we probeerden het ons comfortabel te maken op een klein doorgezakt bed en een stoel met een hele rechte leuning. De Canadees was al steeds meer vriend geworden dan onze vrienden die zomaar niet kwamen opdagen. ‘Shit happens’ zei hij en we hadden het over andere belangrijke zaken.

Langzaam daagde het echter bij mij. ‘Welk adres hebben we hen gegeven?’ Het verkeerde adres zo bleek. Nou ja, susten we ons geweten: ze hebben het vast gezellig gehad.

Een aantal dagen later reden we naar de kust, naar onze vrienden. Zij hadden ons wel hun juiste adres gegeven en zo konden we – toch een klein beetje gespannen- bij het juiste huisje aanbellen. De deur gingopen en…. ‘Jullie! Aha.’ De vriend liep weer naar binnen en liet de deur openstaan. Een niet echt enthousiaste uitnodiging voor ons om door te lopen naar de huiskamer.

Op de motor
Een uur later kenden wij het verhaal. Ze hadden een motor gehuurd om naar ons toe te komen. Het had geduurd voor ze een motor mee mochten nemen, immers iedereen was drukker met zijn familiefeest die avond. Uiteindelijk waren ze vertrokken op de motor. Die was oud en er kwam een hoop herrie uit. Het schoot niet op. Na een tijdje was er ook een hoop troep uit de motor gekomen, een soort smeer? Alle kleren zaten er helemaal onder. Ze twijfelden toen of ze nog door zouden gaan, het werd later en later en zo rond middernacht vierden ze oud en nieuw op een kleine kruising. Een lauw blikje cola, en een half pakje koekjesen de rust van het Portugese platteland.

Missie
Je bent vrienden of niet dus de reis werd een missie: de motor werd omgewisseld voor een auto. Hierin hadden ze eindeloos in een heel erg stil Evora rondgereden. Hongerige maag want amper de tijd genomen om iets te eten en alles was dicht. Dus weer terug naar hun comfortabele huisje aan de kust. De volgende dag motor en autohuur afrekenen… Naar de stomerij moesten ze nog.

En als je zo’n soort verhaal nu vertelt dan zegt er altijd wel iemand: handig he, die mobiele telefoons?

Dit verhaal publiceerde ik eerder op een oudere blog (2010).  Mocht je die oudere blog beter willen leren kennen: klik dan hier

Reacties staat uit voor Toen er nog geen mobiele telefoons waren…

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor

Hoe onderhoud ik mijn vriendschappen?

IMG_0178In de Volkskrant van vandaag lees ik een interview met Ernst-Jan Pfauth. Mocht je hem niet kennen en geen zin hebben om te googelen: hij is jong,  blogger, schrijver en columnist van het NRC Handelsblad.

Ernst-Jan vertelt in het artikel, opgetekend door Jelger Woudstra,  hoe hij zijn vriendschappen onderhoudt.

Facebook heeft wat mij betreft niets meer met vriendschap te maken. Ik gebruik het niet om mijn vrienden te spreken, dat doe ik in afgesloten groepen op Whatsapp.

Als ik van mijn verbazing ben bekomen, krabbel ik zijn woorden snel op een bioscoopladder die in het café ligt.

Vandaag las ik ook nog in de krant dat het Nibud mijn blog had gelezen (en dan vooral: de tip van oma over geld)

Reacties staat uit voor Hoe onderhoud ik mijn vriendschappen?

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Bloggen, Humor

Wat doet internet met ons?

IMG_0024Het was eventjes stil bij mij omdat ik aan het lezen was. In ” Het ondiepe,  Hoe onze hersenen omgaan met internet” geschreven door Nicholas Carr.

Heb je ” Het Ondiepe” aangeklikt? En ben je al een beetje je focus kwijt? Dat is nou precies waar dit boek over gaat. We kunnen ons nergens meer goed (diep) op concentreren zegt Nicholas Carr en klikken dat het een lieve lust is. Alles wat geschreven wordt is klikbaar of kort en gericht op snelle bevrediging.

Kopjes

Ik help jullie door dit artikel wat kopjes te geven want volgens Carr (en hij heeft gelijk) scrollen we overal doorheen. Klikkerdeklik. Weg concentratie. Kunnen jullie je nog concentreren op een langer verhaal? Iemand die langzaam praat? Een informatief artikel met lange zinnen en veel verwijzingen?

Boek lezen

Wie lukt het om een dik boek uit te lezen (vakanties niet meegeteld). En hoe vaak klik je eventjes wat anders aan als je een filmpje online bekijkt. Hoe vaak laat je je telefoon voor wat hij is of ben je standaard de hele dag aan het whatsappen in group chats?

Wat deed jij mam toen jij jong was?
Nou, ik was de hele tijd online. echt te gek, ik reageerde op elke groepsdiscussie, ik twitterde en ik zette van alles op facebook waar ik veel vrienden had. Met DWDD bleef ik op de hoogte terwijl ik op het 2e of 3e scherm wat youtube-filmpjes of foto’s deelde. Vaak zette ik iets op tumblr en jij had al een account op twitter voordat je geboren was.

Oma vond het maar niets. Maar ja, oma was ouderwets. Oma geloofde in ongedeelde aandacht, net als Sherry Turkle (TED) En weet je, oma gebruikte nog een pen voor een boodschappenlijstje! Ik zou je nog veel meer over oma kunnen vertellen maar dat duurt te lang.

ps: in hoeveel minuten heb je mijn blogje gelezen? Of ben je er al niet meer maar elders op het net.

Komt teruuuug.

**********************        ********************************  *********************************

Had je werkelijk een diepzinnig artikel verwacht over ” is Google making Us Stupid?’ Klik dan even hier maar kijk alsjeblieft nog eventjes verder op mijn blog want het is nog maar de vraag of ik je weer terug zie….

Fijne avond nog.

3 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Internet

Als de bank blundert

IMG_0175Al die mensen die gisteren subiet twitterden dat er een probleem was bij de ING bank, maakten het probleem alleen maar groter. Iedereen controleerde terstond zijn rekening en sloot zich aan bij de rij boze mensen. WIJ WILLEN ONS GELD. Nu. Communiceer!
Maar o wee. Batches* , controles, update* , real-time *… Nou daar weet je als computergebruiker (I-pad/mobiel/Tomtom/Zonnepaneel/….) toch al alles van? Hoe meer apparaten hoe meer gedoe. Voor je het weet ben je de hele dag aan het rekenen wat je had kunnen verdienen.

Dus

Tip van oma:

Doe je geld knus in een sok. Stop wat contant geld in je portemonnee. Kan geen bank blunderen. Kan geen bank iets rauzen. En: zolang je je geld kunt zien, weet je dat het er is.
Nog een slok van mijn lekkere koffie en daarna uitgebreid lezen over “de paniek” van gisteren. 

Een fijne dag allemaal en hou vol, de lente komt echt ooit wel. Anders zoek je toch gewoon de zon op? Een reisje naar Cyprus bijvoorbeeld?

* een batch is een bundel

* update is bijgewerkt

* real-time is onmiddelijk/ in ware tijd

 

Reacties staat uit voor Als de bank blundert

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Internet