Maandelijks archief: januari 2015

Kom je nog een keer terug?

IMG_1121Niemand tot zover

Voor de lezers met voorkennis over mijn tandartsverhaal: gewoon verder lezen. Voor de anderen klik eerst op de link Wie o wie helpt mij? De tips stromen nog niet binnen dus ik vrees dat er niemand is die én in Utrecht woont én een goede tandarts heeft.

Mijn date

Ik fiets door de regen naar mijn date. Als hij via een knop de deur opengedaan heeft, sta ik voor de lift om naar de praktijk te gaan die op de eerste verdieping is. Een aantal jaren geleden heeft hij die lift erin laten zetten voor al zijn oude(re) klanten die niet meer goed trap kunnen lopen. Ze moeten trouwens nog wel altijd één trap op omdat je anders niet bij de voordeur komt. Zo kom je misschien langzaam van al je oude klanten af?

Er hangt een briefje op de lift: Bediening van de lift is veranderd

Ik stap de lift in en daar hangt weer een briefje met heel veel pijlen. Duidelijk staat er op wat je precies moet doen maar natuurlijk doe ik het eerst verkeerd. Een gevalletje van trekken aan een deur terwijl er duwen staat of andersom.

IMG_0124Toch kom ik boven en ben net een interessant artikel aan het lezen over een Nederlander die zich voor langere tijd in Parijs heeft gevestigd als mijn tandarts op de wachtkamerdeur klopt (wat denkt hij dat ik zit te doen?) en de deur opendoet.

We praten over de buien en het weer, of liever: hij praat voornamelijk over het weer om dan plotseling af te kappen met:

we zijn hier niet om over het weer te praten, maar om naar tanden te kijken.

Lekkage

Wist je dat het alweer tijd is om foto’s te nemen?

Dit doet hij om de zoveel jaar. Een hard kartonnetje in je mond en binnen no-time staat je gebit op de foto. De eerste keer dat hij dit deed glom hij van trots. KIJK, daar zijn ze al! Fantastisch! (niet mijn tanden maar de techniek) Op het scherm: hier zit een scheurtje, daar zit een gat.  Ik vond het helemaal niet zo mooi want destijds bleek er al meteen van alles aan de hand met kleine scheurtjes en dingetjes die hij in één oogopslag ziet maar die ik niet kan onderscheiden. Zoveel anticiperen op toekomstige problemen vond ik beangstigend.

Datumloos

Hier zit lekkage, zie je dat?

Nee, ik zie er niets van.

Dit zwarte vlekje hier, en hier zie je het nog beter.

Lekkage? Hoe kan dat?

Die heb ik er niet ingezet toch? zegt hij, ik heb volgens mij nooit met zilver gewerkt.

“Ik kom al jaren hier, van welk jaar is die vulling”?

Hij blijkt datumloos te zijn volgens de computer. Ja, ik heb gevulde kiezen van voor het computertijdperk, man ik ben stokoud. Hij blijft er even naar kijken en wil niet dat het een gevulde kies van hem is.

Hee kijk nog één

En die moet ook. ‘ns even kijken. Drie kwartier, ja doe maar drie kwartier.

Ik weet dan voldoende: 3 kwartier fysiek en financieel pijn lijden en dat allemaal omdat hij zo nodig foto’s moest nemen. Tien jaar geleden nam hij een foto waarop hij een scheurtje zag in een kies. Ik voelde niets aan die kies. “Daar ga je denk ik wel last van krijgen klonk het dreigend” Tien jaar later heb ik nog steeds geen last dus soms is hij wat té precies. Wel fijn dat het voor mij zo is meegevallen. Nu probeer ik ook nog: moet dit echt… Ja, dit is onontkoombaar.

Niets over pensioen, wel over masseren

Hij zegt niets over zijn pensioen. Wel krijg ik nog een college over tanden stoken en doe ik het natuurlijk weer helemaal fout. Ik moet het tandvlees masseren! Als altijd schiet ik in de stress als hij zijn strenge stem opzet. Zo, moet het, kijk eens naar hoe ik hem vasthoud! Achter hem zie ik hoe zijn vrouw even wat anders gaat doen. Zou hij nou straks haar college gaan geven? Hij wil mijn tanden en kiezen goed verzorgd achterlaten denk ik.

We maken een afspraak voor over 3 weken en zal hij me dan pas zeggen dat hij gaat stoppen? Hij heeft geen weet van mijn voorkennis en ik maak hem niet wijzer dus zo spelen we allebei een klein toneelstukje als ik hem nog iets vraag over mijn gebit.
Buiten bedenk ik dat hij er toch wel moe uit zag en ben ik ondertussen gewend aan het idee dat hij van zijn rust gaat genieten en ik met een ander verder moet.Nou ja eerst nog een lekkage laten verhelpen.

C’est la vie.

Advertenties

Reacties staat uit voor Kom je nog een keer terug?

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor

Rotterdam altijd weer leuk – auto’s

kijk naar de ruitenwissersDit zie ik niet dagelijks. En dan heb ik het niet alleen over deze auto. Vaak gaat het om de details.Hebben jullie hem al gespot… het groene detail?

Wacht, ik geef hem jullie:

Ook verkrijgbaar in het rood, blauw of oranje

En nee hoor, deze auto stond gewoon op straat, het is geen auto voor in de film.Hoewel?

Reacties staat uit voor Rotterdam altijd weer leuk – auto’s

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Duurzaamheid, imperfectie, vervangen

IFFR Rotterdam – Charlie’s Country

Scannen met apparaat of toch maar weer met het blote oog?

Het IFFR en de scanapparaten

Ga ik het hebben over de scanapparaten voor de e-tickets? Welnee, ze doen het meestal niet, of er zijn te weinig scanners … immers er zijn  vrijwilligers op het festival die met een bionisch oog je ticket zomaar zonder scanner kunnen controleren en  vrolijk roepen: “Ja, in orde”.

Scannertje mee

Zijn er inmiddels al voldoende scanners zo na een dag of 3? Tip voor de vrijwilligers: kom op tijd, en neem een scanner of 3 mee aangezien er altijd wel één of twee kapot zijn en je collega het te druk heeft.

CharlieLaat ik het hebben over een film die in ieder geval dik in orde is en waar de handen flink op elkaar gingen: Charlie’s Country van Rolf de Heer. De Australische regisseur Rolf de Heer met het droevige verhaal van een oudere Aboriginal Charlie, die zich terugtrekt in de bush, zijn eigen ‘country’,  als de politie zijn traditionele speer in beslag neemt. De Aboriginal wordt gespeeld door David Gulpilil. Op het filmfestival in Cannes 2014 won hij de prijs voor de beste acteur (un certain regard). Rolf heeft al vaker met hem gewerkt (Ten Canoes) en dat begrijp je direct als je David ziet. Je blijft maar kijken naar deze expressieve man die ook pijnlijk verdrietig kan kijken.

Nederlandse Roots

Trouwens Australische regisseur? Klinkt het niet Nederlands, dat Rolf. Juist, een Nederlander van geboorte die Nederland op achtjarige leeftijd verliet en moest lachen toen hij ons, IFFR-publiek,  vertelde in de Q&A dat hij die ochtend een klein cupje “PINDAKAAS” zag en dat herkende. Nederlands sprak hij echter niet meer behalve dan de zin in het Nederlands “Ik ben in Nederland geboren maar ik spreek geen Nederlands.” of iets van die strekking.

Vooraf

Hij wenste ons veel plezier vooraf aan de film en voegde eraan toe dat het nu niet meer zijn film, maar onze film was geworden en hij benieuwd was naar hoe wij het zouden ervaren.

Pas op Spoiler Charlie’s Country

Wat hij vertelde over zijn film Charlie’s Country gebeurde in het Engels. Met bijzonder veel humor vertelt hij hoe hij samen met de hoofdrolspeler David Gulpilil het script heeft geschreven. Dat gebeurde terwijl David nog “in treatment” zat om van de alcohol af te komen en daarom noemt Rolf de Heer het een scriptment met ook de nodige humor. Hij bevestigt wat ik al eerder had gelezen in The Guardian – about David Gulpilil: namelijk dat er veel uit Davids eigen leven in de film zit, maar niet alles. Zo heeft David nooit echt in de bush gewoond.  Wel, zo verteld Rolf, is hij teruggegaan naar de plek waar hij vandaan komt, zo mogelijk nog veel afgelegener dan de plek waar de film is opgenomen (Ramingining in Arnhem Land). Rolf weet niet meer precies wie wat heeft verzonnen, ze hebben het echt samen gedaan. Weliswaar deed hij het schrijfwerk, dat dan weer wel.

Veranderen films de wereld?

Er zat nog veel meer humor en wijsheid in zijn verhaal. Zo vertelde hij dat hij een film had gemaakt waar niemand naar gekeken had maar waarmee hij de wereld had willen veranderen. “Zo werkt dat niet met films. Don’t try to dominate but join in the discussion” was zo ongeveer de les die hij daarvan geleerd had. En op een vraag uit het IFFR-publiek uit de Q&A

Hoe vonden de aboriginals de film?

verhaalde hij over de open-air bush screening voor aboriginals. “Opeens was er een hondengevecht zoals er velen zijn en niemand keek meer naar de film, iedereen was met die honden bezig”en toen dat afgelopen was, zagen ze net de aftiteling al. Ze vonden de film mooi trouwens.

De regisseur gaf een interview voor VPRO cinema.nl dat nog te zien en beluisteren is. En als je dan toch aan het luisteren ben, geniet dan van de piano-muziek die Graham Tardif bij de muziek maakte. Dat maakte de film nog gevoeliger. Een prachtig document. Volgens mij gaat de film na het IFFR het land door zodat veel meer mensen dit kunnen zien.

Reacties staat uit voor IFFR Rotterdam – Charlie’s Country

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Film, Humor, Inspiratie

Ik kan jullie hulp goed gebruiken. Wie o wie?

Waar ik voor vreesde is al gebeurd. Het is geen probleem op wereldschaal maar een klein drama voor mij. Niet voor niets prijkt er op mijn voordeur de spreuk:

De oplossing ligt in de acceptatie van de tijdelijke dingen

Als iemand die 30 jaar lang slechts één telefoontje van je verwijderd was opeens uit je leven verdwijnt, dan is het moeilijk die acceptatie. Daarom hangt die spreuk er. Je zou het humor kunnen noemen, of een test, dat ik zoveel problemen heb met die acceptatie en zo trots ben op mijn geweldige spreuk. Op dit moment kan ik echter slecht(s) lachen als een boer die kiespijn heeft.

Compostelle_2 043Wat is er aan de hand?

Om 13.57 veranderde mijn dag compleet. Tot die tijd bestond mijn dag uit een geheel ander probleem dat ik (net als het 2e probleem) deel met vriendin N. Probleem 1 gaat over Wales en onze wandelplannen. Sinds de MKZ crisis zijn we niet meer wandelend gespot in Groot-Brittannië en daar willen we verandering in brengen. Het plan: vliegen naar Cardiff en wandelen in de buurt van Cardiff, in Wales. Lekker ouderwets druk met boekjes zoeken (bibliotheek, reiswinkels) , wandelgebieden scannen, ervaren dat er helaas net in de buurt van Cardiff geen wandelgebied is en dat dan mogelijk het Brecon Beacons National Park de beste optie is, maar is dat niet te ver? Of te duur met het OV.  Ik moet alleen verder zoeken want vriendin moet naar onze tandarts. We delen onze tandarts omdat ik hem jaren geleden aan haar aangeraden heb.

GittaHelp!

Terwijl ik in de boekwinkel naast de bibliotheek  dit een beetje sta te overdenken, hoor ik een zacht ik-ben-een-berichtje-piep uit mijn telefoon komen. Zelden wissel ik zomaar berichten uit en mijn vrienden lijken daarin op mij, dus als er iets binnenkomt dan is er ook werkelijk iets aan de hand. 

heb goed en slecht nieuws. Goed: ik heb geen gaatjes. Slecht: onze tandarts stopt met werken in 2e helft 2015. Help!

Op slag stopte mijn zoektocht naar wandelboekjes en/of gebieden. Dat wandelen gaat zich immers allemaal afspelen nadat mijn tandarts al met pensioen is. Hij zou bij wijze van spreken mee kunnen wandelen. Alleen krijgen we dan gezeur ’s avonds want we flossen niet elke dag en dan moet wel van hem.

Logisch

Het was te verwachten, dat pensioen van hem, het ging hem goed. Altijd vrolijk en opgeruimd, goed geinformeerd en bereid om van alles uit te leggen, bijgestaan door zijn (assistente) vrouw. Ook bijna altijd bruin van een vakantie, of pratend over een ander leuk uitstapje.Waarom zou  hij eigenlijk met pensioen gaan? Kan ik nog op tijd een website maken: laatonzetandartsnietmetpensioengaan.nl??  Zelden zat ik lang in de wachtkamer. Het is weleens gebeurd dat ik een interessant artikel las (er ligt bij hem meer dan Arts&Auto-nette klanten) en hij staande in de deuropening vroeg: “wil je het nog uitlezen?”

Morgen ga ik snel bellen voor een afspraak dit jaar en misschien wordt het dan mijn laatste date. Daar zou ik trouwens niet treurig om zijn; dat ik geen vervolgafspraak nodig zou hebben, dat is dan weer goed nieuws.

DSC00307Wie helpt me aan een goede tandarts?

Lieve vaste en losse vrienden-lezers: waar vind ik een goede tandarts in Utrecht stad, die de tijd neemt voor je en alle opties realistisch bespreekt, die geen onzin verkoopt maar intelligent is (ik kreeg weleens een verhaal over de Maya’s te horen of over de instorting van het Romeinse Rijk of waarom de een meer tandsteen heeft dan de ander ). Een tandarts die anticipeert en je helpt als opeens Oral B tandenstokers uit de handel zijn genomen. Bij het weggaan kreeg ik  steevast de rekening mee. Geen verrassingen, geen gezeur, geen overdreven gedoe: hij haalde zelf altijd tandsteen weg;

“de mondhygieniste is er alleen voor mensen die slecht poetsen en het zou je veel meer geld gaan kosten”.

In al die jaren  heb ik veel over mijn gebit en tanden in het algemeen geleerd. Hij was altijd blij met nieuwe apparaten die en legde uit hoe alles werkte. Ik ben er eenkennig door geworden en vriendin vergaat het al net zo. Hoe moet dat nu met ons. We zijn angstig, wantrouwend en het is heel wat om “op deze leeftijd” opeens met zoiets geconfronteerd te worden. Over nazorg heb ik nog niets gehoord.

 

*** weet dat ik het nieuws net ontvangen heb dus mogelijk reageer ik wat heftig. Hopelijk gaat het over een paar dagen beter, hoewel

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor