Maandelijks archief: september 2013

Leonard Cohen took Amsterdam Ziggo Dome september 2013


Hier schrijft geen professionele recensent, wél liefhebber die nog zweeft op de magische sfeer van de vrijdagavond. Voor een uitvoerige beschrijving van wat Leonard precies bedoelt met zijn tekst, verwijs ik naar websites zoals de Cohen prologues. Graag wil ik het hier hebben over de vrijdagavond in Amsterdam .

The beautiful evening was brief
Volgens de recensie in 8 weekly van het concert op 20 september 2013 in de Ziggo Dome in Amsterdam duurde het concert bijna vier uur. Was het vier uur? Was het niet één lang gedicht dat werd toegezongen door iemand die bijna 79 werd, soms breekbaar en gebogen, geknield op het podium, peinzend in de verte en dan weer opgetogen of nederig zijn hoed afnemend. Er was bij mij al een lichte melancholie nog voordat de avond geschiedenis werd. Die melancholie moeten al die mensen om me heen hebben gevoeld. Zeker mijn broer naast me die me van Leonard Cohen leerde houden. Mijn broer die zich over zichzelf begon te verbazen, nu wat jaartjes ouder en wiser: “dat ik zo jong al naar zijn teksten luisterde”! Teksten waarvan je weet dat hij er eindeloos over nadacht en aan schaafde. Over elke regel is nagedacht. Nog voor ik begreep (als ik het nu al allemaal begrijp) hield ik van zijn stem die alleen maar dieper geworden is maar verder nog altijd klinkt zoals hij klonk.

Zijn liedjes hielpen mij als het moeilijk was, zijn muziek als medititatie en levensles. Hoe kan het toch dat Suzanne net zo klinkt als vroeger maar toch ook weer niet. The years went by. Cohen staat opeens helemaal rechtop, met gitaar en geeft, zoals hij aankondigde, het beste van zichzelf en dat is veel want Cohen is gul in aandacht en tijd en nederigheid.

First we take Manhattan, then we take Berlin
Tegen de tijd dat Leonard Cohen dit zingt, zijn we allemaal gaan staan. Op het filmpje zie je dat hij de humor ervan inziet om net op het moment dat hij zingt
“the items that you sent me”
een bos bloemen om zijn oren gegooid te krijgen.
The Webb Sisters doen hun geweldige dansje samen met de “Irristable Sharon Robinson” (his words not mine) en kijken elkaar aan als ze zingen over “sisters”. Leo Blokhuis twittert dat the Webb Sisters uit Kent wel wat pittiger hadden mogen zijn. Voor mij zijn de Webb Sisters juist helemaal zichzelf, ze dansen hun dansje en je raakt compleet in trance als je ernaar kijkt. Hun stemmen klinken engelachtig. Ze krijgen ruimschoots de kans om te laten horen wat ze kunnen (If it be your will), net als de andere muzikanten.Cohen noemt hen uitvoerig bij naam en neemt er elke keer zijn hoed voor af. Leo Blokhuis twittert trouwens gelukkig ook over hoe loepzuiver het klonk. Mijn oren zijn niet zo getraind als de zijne maar ik dacht het al.

Two people one mind
Sharon Robinson, zangeres en songwriter. Wanneer was ze er niet bij en hoe krijgt ze het voor elkaar om er zo jong en stralend uit te zien? Sharon Robinson (Grammy winning singer-songwriter) schreef o.a. samen met Cohen het nummer Everybody Knows
Tijdens het concert zien we hoe Cohen en Robinson op elkaar ingespeeld zijn. Wat wil je na 35 jaar met elkaar optreden. Sharon zingt Alexandre Leaving (gebaseerd op een gedicht van Kavafis) Cohen zegt over haar in een interview: “Two people with one mind”.

Zeg het met bloemen
Omdat Leonard jarig zou zijn de volgende dag, werd hij toegezongen. Natuurlijk ging het niet alleen om zijn verjaardag. De bloemen die naar hem toegeworpen werden waren bloemen om hem te bedanken voor al die jaren en als aanmoediging om door te gaan (Leonard Cohen in een interview: ““I have no appetite for retirement”“). Het lukte de meesten niet meer zich in te houden na de pauze en zo zong het publiek af en toe wel erg hard maar nooit lager dieper of donkerder dan Leonard. De mevrouw naast me gooide na Manhattan met een woest gebaar haar armen omhoog om er “And then we take Berlin” uit te knallen. Waarschijnlijk is ze ’s nachts nog een aantal keren wakker geworden en riep dan uit:
“and then we take Berlin”.

I tried to leave you

We werden beloond voor de dankbaarheid die we toonden. Wat kregen we niet? Op die magische avond werden we eerst naar the End of Love gebracht en Cohen danste zijn wonderlijk soepele dansje en kwam terug met “Thanks for not going home”. Daarna drongen de fans naar voren met bloemen en wilde bijna niemand meer gaan zitten. Om ons heen hoorden we het enthousiaste kreten in het Engels, we hoorden Frans, Portugees, Spaans en Duits. Cohen probeerde zijn Europese Tour met Closing time af te sluiten maar daarna kregen we nog I tried to leave you en zijn vrij nieuwe I’ve got a secret. Pas toen hij een cover ging zingen (Save the Last Dance for me) was het echt afgelopen. Met de complete crew van de tour op het podium (volgens mijn broer wel 40 man) voelden we allemaal dat we afscheid moesten nemen.
So long Leonard.

“Anyway, those things would not have lasted long.
The experience of the years shows it to me.
But Destiny arrived in some haste and stopped them.
The beautiful life was brief.
But how potent were the perfumes,
On how splendid a bed we lay,
To what sensual delight we gave our bodies.

An echo of the days of pleasure,
An echo of the days drew near me,
A little of the fire of the youth of both of us,
Again I took in my hands a letter,
And I read and reread till the light was gone.

And melancholy, I came out on the balcony
Came out to change my thoughts at least by looking at
A little of the city that I loved,
A little movement on the street and in the shops.

van de Griekse dichter Konstantinos Petrou Kavafis
(in het Engels – Constantine P. Cavafy)

Meer lezen over de inspiratiebronnen van Cohen, zoals bijvoorbeeld de Spaanse dichter Lorca? Klik hier
of nog een keer the setlist Amsterdam 20 september 2013 zien (en horen?)

youtube videos: Albert Noonan, Ireland. Thank you Albert Noonan.

2 reacties

Opgeslagen onder Inspiratie, Muziek

Iets niet zien of horen

typerdetypWeleens iets overgeslagen? Zoals in een boek een bladzij overslaan?
Zo sloeg ik de troonrede over. Voor ik er erg in had was het al geweest, behalve dan in de kranten en social media.
Nederlanders zijn dol op bisseren, hernemen, hervatten, herzeggen, nazeggen, opzeggen, overdoen, itereren, napraten, navertellen, papegaaien napraten, analyseren, elkaar aftroeven met mooie columns of cynische stukjes, en vooral elkaar dingen vertellen waar ze ‘duiding’ aan willen geven of details waarvan ze zeker zijn dat de ander ze niet heeft opgemerkt.

De troonrede. Ik heb niet gezien of Maxima nu wel of niet stijf van spanning of juist vol betrokkenheid naast Willem- Alexander zat en ik weet zelfs niet welke kleur haar jurk had of hoe haar hoed eruit zag. Geen verspreking heb ik kunnen noteren en ook heb ik niet bijgehouden hoe snel hij de troonrede uitsprak. Al helemaal geen mening kan ik hebben over het persoonlijke begin vooraf aan de troonrede of het feit dat er allerlei details in de troonrede zaten over trapliften. Niets. Helemaal
Geen mening
. Nou ja, ik mag toch zeker ook nog wel iets vinden?
Dat het lekker is om af en toe iets te laten passeren. Misschien ga ik de troonrede nog wel bekijken en beluisteren. Zelf denk ik aan eind december dit jaar. En daar zou ik best nog wel eens een hele interessante column over kunnen schrijven, maar nu even niet.

Reacties staat uit voor Iets niet zien of horen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor

Laat maar in je tas zitten

zegt de verkoopster terwijl ze een stapel boeken op de tafel iets verder aan de kant schuift. Bijna achteloos lijkt ze over te gaan op andere werkzaamheden.

De jongen kijkt heel verdrietig. “Ja, ik ben al eerder gestopt”.

“Mmm, tja. Ondertussen ordent ze iets rechts achter. “Het is meer oud papier dan dat je….” ze maakt haar zin niet af. “En inleveren nou ja, dat is hier ook niet meer… Je snapt het wel he? Dan moet je naar een ander adres. “

De jongen kijkt naar zijn tas en propt er een paar boeken in die hij er net met veel moeite uit had gefrommeld. 
“Dus deze niet? Of gewoon proberen om…” ?

Ook hij maakt zijn zinnen niet af. Verslagen, compleet verslagen is hij en ik voel met hem mee. De boeken zien er dodelijk saai uit, netjes,  dus erg veel gestudeerd heeft hij er vast niet in en hij kijkt een beetje schichtig. Zou hij al een nieuwe studie begonnen zijn dit jaar? Hij is te laat met zijn idee om die boeken te verkopen, het studiejaar is al begonnen. Marktplaats zou nog kunnen voor de geboren luilakken en late beslissers. 

Hij is vast dit jaar niet begonnen met een studie. Nu ik wat beter kijk, zie ik er een eeuwige laatkomer in. En daar zit je dan op je (te dure) studentenkamer, met een stapel boeken die niemand meer wil. Hij mag ze niet eens achterlaten “op last van de brandweer” ) .

“Oke, nou, doeg.”

De mevrouw is al druk bezig achter zich met stapels en stapels boeken die 50% van 50% van 50% moeten opbrengen. liever een klein beetje geld dan weer eindeloos verhuizen naar die andere winkel. Onze stad houdt straks vast nog één winkeltje over waar de boeken tot de nok toe op stapels liggen en je slechts bij toeval kunt vinden wat je zoekt. Te oude studieboeken daar kun je maar beter een meubel van maken.  

Zelf heb ik het ook even gehad met die stapels boeken, liggen er niet nog veel boeken thuis te wachten? Opeens heb ik haast om naar huis te gaan en glip net voor twee brede,  moeilijk lopende dames,  de deur uit en de Gracht op.

De jongen, met zware boekentas, was te laat zie ik waardoor hij moet wachten tot de dames die nog even rustigjes aan hier en daar iets aanraken en bekijken, naar de deur gewaggeld zijn. 

ImageHij laat de boeken vast ook thuis in de tas zitten. 

Reacties staat uit voor Laat maar in je tas zitten

Opgeslagen onder Alledaagse dingen

Ik ben geen hond meer

geen hond meerIn een toegezonden artikel van De Redactie word ik uitgenodigd voor het taalcongres om me daar uitgebreid te laten informeren over de laatste trends. Zouden ze het gaan hebben over de vele opa’s en oma’s die hun kleinkinderen niet meer zien omdat er niet meer met de kleinkinderen te praten valt aangezien deze vastgeklemd zitten aan hun mobiel/tablet/Ipad en opa en oma niet meer zien staan.
En, zo schrijft de Redactie, er sms’t geen hond meer. Goh, gisteren heb ik maar liefst zes smsjes gekregen*.

Ok, ok, vertel het me maar niet: ik ben niet trendy, ik ben niet hip. Ik val niet van mijn fiets omdat ik probeer te whatsappen. Ik ga geen artikeltjes van kranten kopen en delen en gezellig mijn eigen krantje samenstellen en delen en heel veel “delen” en ik roep niet dat ik het zo druk heb terwijl ik me tegelijkertijd een ongeluk facebook/twitter/whatsapp.

en ik ben geen hond meer.

’t Wordt tijd vast te gaan stellen wat ik wel ben. In ieder geval ook geen hele actieve blogger met veel volgers die mij constant allerlei feedback geven.

Nou ja, vandaag kreeg ik wél een felicitatie van WordPress aangezien ik al twee volle jaren een band heb met hen. Wat ik daarvoor deed en met wie, ach dat weet niemand meer.

En laat ik het nog één keer duidelijk zeggen:

ik ben geen hond meer.

* Dit zijn vast mijn hippe vrienden die hoofdzakelijk whatsappen en hun oude sms-tegoed opmaken omdat ze nog één vriendin hebben die niet whatsappt.

Mensen die deze column leuk vinden lezen ook vaak…..
Mensen die dit aanklikken, …..

6 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor