Leuk voor in de Engelse les…

Een hippe tip, een coole site, check it out!

click&laugh

Wat gebeurt er als je ‘autocorrect’ hebt aanstaan? Ik kan me niet voorstellen dat ze allemaal per ongeluk zijn, hoewel…. ze blijven leuk.

*Trix is a brand of breakfast cereal.

Een eerste liefde in Parijs

Dit is de Nederlandse titel van een roman van Paula McLain (1965) een Amerikaanse schrijfster. “The Paris Wife” gaat over de liefde tussen Ernest Hemingway en zijn eerste vrouw Elizabeth Hadley Richardson (St. Louis, Missouri 1891– Lakeland, Florida 1979)
Paula McLain, op zoek naar inspiratie, wilde graag een verhaal schrijven dat zich in “the twenties’ afspeelde. Ze las ‘a moveable feast’ van Ernest Hemingway (Oak Park (Illinois), 21 juli 1899 – Ketchum (Idaho), 2 juli 1961 (vertaald als: Een Amerikaan in Parijs). Ze vond het boek aangrijpend en ontroerend, vooral het laatste gedeelte waarin Hemingway op uiterst gevoelige manier de herinneringen aan zijn eerste vrouw beschrijft. Vervolgens begon de schrijfster biografieën te lezen van Hemingway maar ook vooral van Hadley en las zij de liefdesbrieven die Ernest en Hadley aan elkaar schreven (archief in Boston). De brieven die alles bij elkaar wel duizenden pagina’s telden, ontroerden haar door de manier waarop ze aan elkaar schreven. Behalve ontroering vond ze de brieven grappig en gepassioneerd. Ze werd enthousiast over de jonge Hemingway en besloot een boek te schrijven; het verhaal van de liefde van Hemingway en Hadley speelt zich af in de twintiger jaren in Parijs. Een tijd waarin ze contact hadden met allerlei bekende mensen en een tijd waarin bijvoorbeeld Picasso ook in Parijs woonde.

Hemingway vindt vrijheid in Parijs en begint met schrijven. Hadley is zijn muze. Hadley heeft een totaal andere persoonlijkheid dan Hemingway. Zij is een rustige persoonlijkheid en ze voelde zich aangetrokken tot Hemingway die wild ambitieus is en de hele wereld wilde veranderen. Dit alles ging trouwens met veel drank gepaard en Cafe Les Deux Magots in Parijs wordt regelmatig genoemd.

Waarschuwing: als je een beetje een avonturier bent, dan krijg je nadat je dit boek hebt gelezen, zin om te vertrekken, om reizen te maken en eindeloos te drinken en te filosoferen.
Nadat ik haar boek heb gelezen, heb ik de omgekeerde weg bewandeld: ‘ a moveable feast’ gelezen en “Hemingway and his world” ligt naast me om in te bladeren. Wel blijf ik me afvragen hoe die rustige, verstandige Hadley zijn liefde voor het gewelddadige stierenvechten zag maar misschien ben ik voorlopig nog niet uitgelezen over Hadley en Hemingway.
Ik ben niet de enige die interesse heeft in Hadley: Allie Baker, een Amerikaanse schrijfster, heeft zelfs een website “The Hemingway Project” en schrijft op een weblog over o.a. Hadley

Dubbelleuk!

“De zichtbare dingen die ik zie”. Of: “Fouten die je maakt als je het niet goed doet” : het blijkt een trend en pas maar op: voor je het weet zeg je het zelf.

Paulien Cornelisse schreef er al een tweede boekje vol mee. Zo constateerde zij dat het een trend is om het te hebben over “leuk leuk” of “ik heb een echte baan-baan”.

Vandaag hoorde ik iemand -die bij Kafé België buiten stond met bier in zijn hand- zeggen:

“Zoals ík het nu bekijk vanuit mijzelf gezien zeg maar”

Leuk, ja echt leuk leuk

De beste overlevingskansen in de liefde?

Zijn misschien wel voor de stelletjes die elkaar helemaal niet verstaan…

Gisteren zag ik een uitzending van Metropolis TV (even door de herrie-achtergrondmuziek heen bijten -dat schijnt overal te moeten) om het stukje te zien van het energieke Tibetaanse mooie meisje en de alleen maar Engels-sprekende Amerikaan. Of zoals het op de website wordt verwoord:

De Amerikaanse drummer Jeffrey en de Tibetaanse zangeres Lamu die in een Japanse arrack bar werkt, hebben elkaar ontmoet in Shanghai, waar ze allebei wonen. Het opmerkelijke aan hun relatie is dat ze elkaar in het geheel niet verstaan. Jeffrey spreekt geen woord Chinees en Lamu begrijpt op haar beurt niets van de Engelse taal.

Lamu vertelt dat ze graag zingt als ze in een goeie bui is. In Tibet-vanwege de hoge bergen groeien mensen op met zang: ‘ zonder telefoon kun je enkel schreeuwen of zingen’ aldus Lamu. Zingen is dan natuurlijk beter dan schreeuwen… Muziek heeft Lamu en Jeffrey tenslotte bij elkaar gebrachten ze zijn al meer dan 1 jaar samen.

Ze doen allebei bijzondere uitspraken over elkaar en over zichzelf.
Jeffrey: ” Ze vindt me vast veel interessanter dan ik eigenlijk ben” en ” ik zie bijna op tegen de dag dat we met elkaar kunnen praten”.
Lamu: “Het is erg grappig als we ruzie maken per sms, mijn vrienden vertalen de berichten en sturen het door, zijn vrienden doen hetzelfde.” Dat wordt dus een groepsruzie.
Wil je Lamu en Jeffrey zien, klik dan hier

Volgens mij heeft het toekomst, dit soort relaties, het is van het verfrissende soort. En goed nieuws voor alle scholieren: gooi ‘vreemde talen’ maar uit je vakkenpakket, ‘t komt allemaal goed.

Dolce far niente

Bovenstaand filmpje geeft een indruk van straattaal die de dames hebben opgepikt*.

Paulien Cornelisse vertelde in De Wereld Draait Door dat feunen het nieuwe chillen zou kunnen worden. ‘Maar misschien ook niet’ zei ze voorzichtig. Ik denk dat het nu wel snel zal gaan met feunen mede dankzij Rapper Hef uit Hoogvliet en Paulien (ze heeft een 2e boek geschreven)

Adriaan Van Dis, de tafelheer van Matthijs, had niks met chillen. Vroeger was chillen ‘niksen’. En behalve niksen kon je rondhangen, tijd verlummelen, luieren of lanterfanten. Fascinerend ons uitgebreide vocabulaire voor niets doen.
Zelf noem ik het graag ‘freewheelen. Dat heeft vast met mijn liefde voor het fietsen te maken. En dat woordje ‘free’ terwijl er toch iets lijkt te draaien…

Zou de stap van feunen naar far niente kunnen gaan?
het zoete niets-doen

Basta voor vandaag, ik ga mijn mooie pattas aandoen en dan ga ik naar mijn mattie
(de link naar een artikel in Trouw over mattie is van 2004 maar ik weet uit betrouwbare bron dat het woord veel gebruikt wordt onder pubers).

* feunen stond nog niet in dit straattaalwoordenboek

Natuurlijk is er al een app voor straattaal en een app voor dove jongeren met een smartphone.

Daarom maak ik niet zo vaak schoon…

Moe van de schoonmaak en met name het dweilgebeuren lig ik op de bank de Volkskrantbijlage van 28 januari te lezen (je loopt snel achter als je naar het Rotterdams Filmfestival gaat)

als mijn bel gaat.
En de bel van de buren, en de bel van de benedenburen.

??

‘t Blijft bellen dus ik doe mijn raam open en kijk op het al enigszins dunner wordende haar van een Meneer die iets op een lijstje schrijft.
“Ik kom voor een controle op brandveiligheid”.
Hij ziet er vriendelijk uit en dat werkt aanstekelijk dus mijn vriendelijke ik doet de deur open.

“Moet u speciaal bij mij zijn?”
“Nee, ik moet bij iedereen zijn hier en heb links en rechts wat gebeld”.

“Wat komt u doen?”
Bekijken hoe het met de brandveiligheid zit, wat foto’s maken, een beetje meten hier en daar”.
Juist ja. Ik kijk naar zijn schoenen vol met sneeuw. En dan kijk ik naar mijn net opgedroogde schone vloer. Vragen of hij op zijn sokken door mijn appartement wil lopen? Hij zou een keuze kunnen maken uit mijn sloffen maar kan ik dat wel maken? Nee besluit ik, het risico wordt te groot dat hij het heel knus gaat vinden.

Niet lang nadat hij binnen is, zie ik in het ene hoekje een klein plasje water liggen, op een andere plek staan afdrukken van zijn voetstappen en hij is nog niet helemaal klaar. Hij ziet mijn blik niet en is enthousiast.

“Goh, heeft u een eigen stoppenkast? Dat heb ik nog niet eerder gezien.”
Ik zeg: ja, ik heb een eigen stoppenkast. (Dit moet ik onthouden als ik eens indruk wil maken, ik heb het altijd maar zo normaal gevonden maar blijkbaar is dat een enorme onderschatting.)

Hij noteert iets op zijn lijstje (“heeft eigen stoppenkast?)

Niet lang daarna gaat hij naar buiten met de mededeling “je zult zo een meetlat onder de deur door zien komen en dat ben ik dan”.

Met een lekker dweilmuziekje begin ik aan mijn 2e dweilbeurt. Het intermezzo zie ik maar als de dweilpauze.
Het brandgevaar zal vandaag in ieder geval niet groot zijn. Een hele opluchting.

De Sarah Lund trui

Het enige positieve van deze kou is dat ik mijn mooie Sarah Lund trui aan kan trekken en het daarin lekker warm heb.(vorig jaar schreef ik nog ” Ik wil een Sarah Lund trui”)

Deze blog is voor alle liefhebbers van mooie truien en spannende series. Vorig jaar al keek ik naar de Deense serie The Killing Wat kan ik er anders over zeggen dan alles wat er al over gezegd is? Niet teveel over praten: kijken!Natuurlijk viel ik ook voor Sarah Lund, de hoofdpersoon die alles op weet te lossen en die zowel voor mannen als vrouwen aantrekkelijk is. Ze gedraagt zich als een man qua communicatie (zo zegt ze zelf in een interview) maar ze is toch echt een hele mooie vrouw. Niet in het minst door die prachtige truien met – dit bedenk ik niet zelf – sociaal statement.

Er zijn prijsvragen geweest waar ik al te laat voor ben. En er zijn websites met patronen die wat lastiger te volgen zijn. Als je goed bent in talen En in breien klik hier Er is zelfs een hele website alleen maar over Die Trui Het is echt niet voor niks dat de gebreide wollen trui die Lund vrijwel elke dag draagt in de serie, een hit werd in de kledingzaken van Scandinavie. Guðrun Rogvadottir ontwierp het model speciaal voor Sofie in de rol van Sarah Lund. Een Deens topmodel, Helena Christensen, werd ooit in New York gesignaleerd in De Trui.

De echte truien komen trouwens van de Faeröer Eilanden, vertelt Sofie Gråbøl in een interview dat gepubliceerd werd in het Cultureel Supplement van het NRC Handelsblad op 12 november 2010.
Ze worden gedragen door vissers. Elke vissersfamilie heeft zijn eigen patroon. Als de vissersvloot na een storm terugkeert, kunnen de vrouwen op de kade aan de truien al vanuit de verte zien of er familieleden waren omgekomen.

Voor we begonnen met filmen hebben we lang gepraat over haar truien. Die truien zeggen veel over dit personage. Die trui vertelt dat ze gelooft in de mens. De trui legt een verband met de jaren zeventig, met gemeenschappen, met mensen die nadenken over menselijke waarden. De trui laat ook zien hoeveel zelfvertrouwen ze heeft, zegt de actrice Sofie Gråbøl . Lund heeft geen pak nodig om de mannen haar gelijkheid te demonstreren. De trui maakt haar sterk.

The Killing heet trouwens in het Deens: Forbrydelsen dat volgens mij criminaliteit betekent. Er is een Amerikaanse versie van The Killing. Amerikanen lezen niet graag ondertitels. Jammer want zo missen ze de geweldige acteerprestaties en het voor ons grappig klinkende Dansk.

Nieuwe spannende serie
En als je niet genoeg kunt krijgen van dit soort spannende series dan is er nu “Borgen” (regisseur Adam Price) en weer een sterke vrouwenrol, dit keer door actrice Sidse Babett Knudsen en je zult vrij snel haar man (gespeeld door Mikael Birkkjær) herkennen want die liep ook in the Killing 2 rond…
Sidse loopt trouwens helemaal niet in een trui rond, zij is heel netjes gekleed maar dat betekent niet dat je niet zelf je lekkere warme Sarah Lund trui aan kunt hebben terwijl je naar “Borgen” kijkt.

En wat geeft actrice Sidse Babett Knudsen (uit Borgen) als antwoord op de vraag in the Guardian:
Are the Danes obsessed with knitwear?

Absolutely. It’s a law that everyone has to have a Sarah Lund sweater. I’ve just taken mine off because I was sweating like a dog.
Lees het hele interview hier
En wist je trouwens dat het op of rond 16 februari warme truiendag is. Dit jaar op 10 februari 2012. Houd je breiplanning in de gaten zodat je in 2013 op tijd je Sarah Lund trui aan kunt doen en naar the Killing 3 kunt kijken…

Foto’s: afkomstig van internet websites

Veel minder bezoekers filmfestival Rotterdam 2012

Wat wij zelf al geconstateerd hadden omdat het overal zo rustig was, lees ik terug in een bericht op de website van het iffr:

IFFR 2012 telde 274.000 bezoekers. Even ter vergelijking: in 2011 telde het festival 340.000 bezoekers.

Ik citeer van de iffr website:
Zakelijk directeur Janneke Staarink: “Door de verdere digitalisering van de kaartverkoop en een transparanter prijssysteem hebben we het festival gebruiksvriendelijker gemaakt. De reacties daarop zijn overwegend positief.

Slim, altijd iets positiefs melden aan het begin. Maar wat is er transparant aan de voordeelpas een andere naam geven en tegelijkertijd 35 euro duurder maken?

Ik citeer Janneke weer
De bezoekersaantallen zijn, zelfs na correctie op het grootschalige jubileumprogramma van vorig jaar, desondanks 14% lager. Voor een deel ligt de verklaring in de bewuste keuze voor een compacter programma, waarmee we een kwaliteitsslag richting onze filmmakers en bezoekers hebben gerealiseerd.

Waar bestond die kwaliteitsslag precies uit? En welke bewuste keuze was dat?
Janneke:
Daarnaast is duidelijk dat de recessie ook ons festival niet gespaard heeft.

Makkelijk om de recessie de schuld te geven. Was het daarom nodig om het prijskaartje opeens te verhogen van 8,50 naar 11 euro (bijna 20% meer dan vorig jaar) en dat een praatje van een regisseur “Big Talk” heet en extra geld kost?

Onze conclusie: de kassa van het IFFR raakt beter gevuld maar het gaat ten koste van oorspronkelijke doel van het festival. De prijsverhoging brengt het bezoek aan films van nog niet bekende regisseurs om zeep, of was het geen missie om niet alleen voor de mainstream te gaan? Voor 11 euro waag je geen gokje meer en zo helpt deze prijsverhoging juist de gevestigde namen en gaan bezoekers sneller naar Shame, The Descendants, Hugo etc… Films die je prima ook na het festival kunt zien (en goedkoper). Daar ging het toch nooit om in Rotterdam? En het was toch ook de bedoeling om een plek te creeeren waar regisseurs en publiek elkaar zouden kunnen vinden? Nu is er de drempel om geld te betalen voor een praatje.

Laat ik positief eindigen (het positieve begin heb ik aan de zakelijk directeur overgelaten).
Ik ben hartstikke benieuwd naar Monsieur Lazhar die ik nog niet zag. A simple life was prachtig, zo ook Hyperwoman en l’hiver dernier. Wat is het toch heerlijk om mooie films te zien.

Naschrift: Net nadat ik mijn blog geschreven had, stuitte ik op dit artikel in de Volkskrant waarin het IFFR aankondigt om een onderzoek te gaan doen naar de terugloop van bezoekers.

Ik zou graag op expeditie naar Sumba willen maar…

gaat dat wel lukken?

Sumba, weet je waar Sumba (“Groen Paradijs”) ligt? Het schijnt door Nederlanders Sandelhout genoemd te worden. Dit moet ik echter op wikipedia lezen want ik begeef me niet onder Nederlanders die het over Sandelhout hebben.

In het blad “One World” adverteren ze met

HIVOS ZOEKT AVONTURIERS VOOR EXPEDITIE SUMBA

Een oproep waarin staat “schrijf, film of fotografeer waarom jij mee moet”

Ja, iets voor mij. Duurzaamheid kun je van vele kanten benaderen en ik benader het graag van een onverwachte kant. Ik ga natuurlijk niet mijn idee verklappen, ik moet ervoor zorgen dat ik mee mag op expeditie. Sumba is een Indonesisch eiland en het is er zo tussen de 26 en 27 graden dus ik hoop dat we snel vertrekken! Dan kan ik hier thuis de verwarming tenminste uitdraaien en dat scheelt een hoop energie.

Maarrrrr

Het moet op facebook, deze inzending.

Waarom facebook?

Omdat je dan laat zien dat je een van de skills hebt: een groot bereik om de boodschap van Hivos uit te dragen via de moderne sociale media. Dat staat er niet maar dat denk ik zo (of liever dat denkt Peter en ik denk dat hij gelijk heeft)

Ik heb geen facebook en wil het niet. Ik heb het druk met luieren, lezen, films kijken, bloggen, talen leren, vriend(en) in het echt zien, eten koken, eten, afwassen, boodschappen doen, slapen, ordenen, administratie, opruimen, schoonmaken, krant lezen, sneeuwruimen, brieven schrijven en meer van dit soort dingen.

Onderling verstaat men elkaar soms niet of nauwelijks op Sumba (vanwege allerlei dialecten) daarom denk ik dat Hivos dat bedacht heeft met facebook.

Wil iemand mijn stukje op facebook zetten? Het moet hier geplaatst worden.

Dank! Dan laat ik meteen aan Hivos zien dat ik één van de sociale skills bezit: iemand anders iets voor je laten doen en daar dankbaar voor zijn.

Ordenen? Ik heb er geen aanleg voor!

Sinds een aantal jaren probeer ik erg geordend te zijn.Belangrijke papieren komen bij mij in een daarvoor bestemde map met tabbladen. Dat moet ik zelf doen, daar is geen App voor.
En begin niet te zeuren over digitaal ordenen want ik ga echt niet alles eerst inscannen… en ik krijg papieren nog steeds per post. Verzekeringen, telefooncontracten en noem het maar op alhoewel doe maar liever niet.

De stapel die ik vandaag probeerde te verwerken, was waarschijnlijk te dik want opeens breekt mijn aanleg. Of zou het plastic-moeheid zijn? Zonder aanleg gaat het niet omdat ik altijd mis mik met die gaatjes. Mocht je niet direct weten wat een aanleg is, schaam je niet want ik kwam er ook pas achter na wat googelen. Wacht, ik zorg voor een beeld bij je vraagteken.

Zonde van mijn tijd.
Moet ik zo waarlijk door weer en wind (gekke uitdrukking want weer is toch inclusief wind?) naar de kantoorboekhandel?

(nee dit kun je niet online bestellen, ze zijn slim hoor…, het minimale orderbedrag is 20 euro en dat kost zo’n aanlegje niet. )
Ik heb nog geen aanleg, gelukkig wel een regenpak.

Naschrift
Ik voel me verslagen. Er is geen aanleg meer te verkrijgen voor een oud model perforator en natuurlijk past de nieuwe aanleg niet op de oude perforator. De meneer in de Kantoorboekhandel wist trouwens niet direct wat ‘een aanleg’ was en loste dit op door te zeggen: “wat voor soort aanleg?” Maar zodra hij wist wat ik bedoelde, wilde hij me maar wat graag naar een aankoop voor een nieuwe perforator praten”. Nee onmogelijk, die zijn niet meer te koop, ook niet op internet, dat zijn allemaal nieuwe zoals deze en die passen niet kijk maar.”

Een plakbandje lukt niet echt, dan wordt het iets te dik en moet ik het 2e stukje er weer uitpeuteren.
Lijmen dan? Of heeft iemand van jullie nog een nieuwe oude (Leitz 508) aanleg liggen. Kijk eventjes in de kast alsjeblieft, dankjewel.