Tagarchief: gedicht

Over

IMG_0092

Ik ben door de achtbaan gegaan

en met grote vaart

duikel ik de diepte in

waar de kou mij omvat

en mijn voeten een stok voelen

die ik gebruik

om geesten en demonen mee weg

te jagen

en in een moment van rust

zie ik hoe de stok

een roeispaan wordt

en nu peddel ik

langzaam

naar de overkant

Hoe de NS Internationaal slim gebruik maakt van Leonard Cohen in de najaar commercial

Het filmpje

“Waar ga jij naar toe vandaag?”  Een gouden greep. Dankzij Leonard’s Take This Walz (Paris version) wil iedereen walsend in die internationale trein, met boek, op weg naar een oude liefde.

De actrice in het filmpje is Gillian Axtell, vooral bekend van de tv-serie Sons and Daughters  uit 1982. Ik lees op haar FB-pagina “Gillian has just filmed…” De acteur in het filmpje ken ik niet, iemand? Het reclamebureau dat achter deze commercial zit reclamebureau N5.

Reclamebureau N5

Dit zegt N5 over de reclame:

We volgen een dame op leeftijd. Op weg naar haar grote liefde in Wenen. Terwijl de trein door het internationale landschap glijdt, geniet de dame van alles wat de reis haar brengt. Een feelgood film over het verlangen een afstand te overbruggen.

Lorca

Ik neem aan dat Leonard Cohen er weet van heeft. En niet onbelangrijk:  kan hij z’n verjaardag nog wat grootser vieren. En ik heb weer een reden om over hem te bloggen. Weer een gelegenheid om de Spaanse dichter Federico García Lorca levend te houden. Het lied ´Take This Waltz´ is een vrije vertaling door Cohen van het gedicht ´Pequeno Vals Vienes´ van Lorca.

De tekst hebben ze trouwens wel veranderd, het verspringt wat en er worden wat zinnen achter elkaar gezet…

Dit is de complete tekst.

Leonard Cohen – Take This Waltz

Now in Vienna there’s ten pretty women
There’s a shoulder where Death comes to cry
There’s a lobby with nine hundred windows
There’s a tree where the doves go to die
There’s a piece that was torn from the morning
And it hangs in the Gallery of Frost
Ay, Ay, Ay, Ay
Take this waltz, take this waltz
Take this waltz with the clamp on its jaws

Oh I want you, I want you, I want you
On a chair with a dead magazine
In the cave at the tip of the lily
In some hallways where love’s never been
On a bed where the moon has been sweating
In a cry filled with footsteps and sand
Ay, Ay, Ay, Ay
Take this waltz, take this waltz
Take its broken waist in your hand

This waltz, this waltz, this waltz, this waltz
With its very own breath of brandy and Death
Dragging its tail in the sea

There’s a concert hall in Vienna
Where your mouth had a thousand reviews
There’s a bar where the boys have stopped talking
They’ve been sentenced to death by the blues
Ah, but who is it climbs to your picture
With a garland of freshly cut tears?
Ay, Ay, Ay, Ay
Take this waltz, take this waltz
Take this waltz it’s been dying for years

There’s an attic where children are playing
Where I’ve got to lie down with you soon
In a dream of Hungarian lanterns
In the mist of some sweet afternoon
And I’ll see what you’ve chained to your sorrow
All your sheep and your lilies of snow
Ay, Ay, Ay, Ay
Take this waltz, take this waltz
With its “I’ll never forget you, you know!”

This waltz, this waltz, this waltz, this waltz
With its very own breath of brandy and Death
Dragging its tail in the sea

And I’ll dance with you in Vienna
I’ll be wearing a river’s disguise
The hyacinth wild on my shoulder,
My mouth on the dew of your thighs
And I’ll bury my soul in a scrapbook,
With the photographs there, and the moss
And I’ll yield to the flood of your beauty
My cheap violin and my cross
And you’ll carry me down on your dancing
To the pools that you lift on your wrist
Oh my love, Oh my love
Take this waltz, take this waltz
It’s yours now. It’s all that there is.

4 mei Requiem

Tijdens het Requiem*
in de St. Willibrordkerk
op de vierde mei
lukt het Toine
niet
zijn ogen geopend te houden

Een dutje bracht hem
het eeuwige licht
en de heiligen
in eeuwigheid

Geef hem rust
en help hem
om stipt op tijd
nog een paar maal
op de pauken te slaan

* Requiem KV 626 – Wolfgang Amadeus Mozart

Mijn spreuk van de dag

kenia 897-001

Elke dag krijg ik “een spreuk van de dag” in mijn digitale brievenbus. Vandaag kwam “Al lopend ben ik dichter bij de dingen” van Angela Raanhuis. Haar spreuk neem ik letterlijk en in mijn hoofd werd dit al snel: al lopend ben ik dichter van de dingen. En terwijl ik dat opschrijf….

Al schrijvend ben ik dichter

Schrijvers over prijzen

In de Volkskrant van vandaag, 30 oktober 2012 lees ik een stukje over Bernlef geschreven door Arjan Peters:

Toen het in mei 1994 bekend werd dat hij de P.C. Hooftprijs kreeg voor zijn poezie (75 duizend euro) relativeerde Bernlef prompt: ‘ De waarde van prijzen wordt veel te groot geacht. Een andere jury betekent een andere prijswinnaar. Zo simpel is dat.”

Volgens mij was het Jose Saramago, een Portugese schrijver die zei: ” van prijzen ga je niet beter schrijven”.

Een gedicht over de tijd ten afscheid. Een gedicht voor ons nu wij er nog zijn terwijl zij er niet meer zijn van een dichter, Rutger Kopland, die er ook niet meer is.

Tijd

Tijd – het is vreemd, het is vreemd mooi ook
nooit te zullen weten wat het is

en toch, hoeveel van wat er in ons leeft is ouder
dan wij, hoeveel daarvan zal ons overleven

zoals een pasgeboren kind kijkt alsof het kijkt
naar iets in zichzelf, iets ziet daar
wat het meekreeg

zoals Rembrandt kijkt op de laatste portretten
van zichzelf alsof hij ziet waar hij heengaat
een verte voorbij onze ogen

het is vreemd maar ook vreemd mooi te bedenken
dat ooit niemand meer zal weten
dat we hebben geleefd

te bedenken hoe nu we leven, hoe hier
maar ook hoe niets ons leven zou zijn zonder
de echo’s van de onbekende diepten in ons hoofd

niet de tijd gaat voorbij, maar jij, en ik
buiten onze gedachten is geen tijd

we stonden deze zomer op de rand van een dal
om ons heen alleen wind

Verschenen in Over het verlangen naar een sigaret, uitg. Van Oorschot, 2001